– Tato, już do nas nie przychodź! Bo gdy wychodzisz, mama zaczyna płakać i płacze aż do rana… Ja z…

Wiesz, tato, już lepiej do nas nie przychodź tak często! Bo jak tylko wychodzisz, mama zaczyna płakać. I płacze aż do rana.

Zasypiam, budzę się, znowu zasypiam i znowu się budzę, a ona cały czas płacze. Pytam ją: Mamo, czemu płaczesz? Przez tatę?..

A ona mówi, że nie płacze, tylko smarka, bo ma katar. Ale ja przecież jestem już duża i wiem, że taki katar, żeby aż łzy w głosie były, nie istnieje.

Tata Oli siedział z córką przy stoliku w kawiarni i mieszał łyżeczką już zimną kawę w tej śmiesznej, białej filiżance.

A Ola nawet nie tknęła swojego lodowego deseru, choć przed nią, w wysokiej miseczce, był prawdziwy artystyczny cud: kolorowe kulki lodów, zielony listek mięty na górze, wiśnia i wszystko polane czekoladą.

Każda sześciolatka nie oparłaby się takiemu deserowi. Ale nie Ola, bo ona już poważną rozmowę z tatą planowała od zeszłego piątku.

Tata długo milczał, bardzo długo, aż w końcu powiedział:

I co my mamy zrobić, córeczko? Przestać się widywać? Jak ja wtedy będę żył?..

Ola zmarszczyła nosek taki śliczny, lekko ziemniaczkowaty, jak u mamy. Przemyślała chwilkę i odparła:

Nie, tato. Ja też nie wytrzymam bez ciebie. Zróbmy tak: zadzwoń do mamy i powiedz, że w każdy piątek odbierasz mnie z przedszkola.

Wtedy sobie pospacerujemy, jak zechcesz napić się kawy czy zjeść lody, pójdziemy do kawiarni. A ja będę ci opowiadać, jak nam z mamą idzie.

Po chwili zamyślenia Ola dodała:

A jak będziesz chciał zobaczyć mamę, to będę ją nagrywać co tydzień na telefon i pokazywać ci zdjęcia. Chcesz?

Tata nie patrzył na swoją mądrą córkę, tylko uśmiechnął się i pokiwał głową:

Dobrze, tak będzie, córeczko

Ola westchnęła z ulgą. I wreszcie zaczęła jeść swoje lody. Ale rozmowa jeszcze nie była skończona, bo najważniejsze musiała dopiero powiedzieć. Gdy pod nosem zrobiły jej się kolorowe wąsy od lodów, oblizała je jak prawdziwa dama i znów stała się poważna, niemal dorosła.

Prawie jak kobieta, która musi dbać o swojego mężczyznę. Nawet jeśli ten mężczyzna jest już trochę stary: tata miał w zeszłym tygodniu urodziny. Ola zrobiła mu z tej okazji kartkę w przedszkolu, starannie kolorując wielką cyfrę 28.

Twarz Oli znów zesztywniała, brwi się zmarszczyły i powiedziała:

Wydaje mi się, że powinieneś się ożenić

Wspaniałomyślnie skłamała:

Przecież wcale nie jesteś taki stary

Tata docenił jej gest dobrej woli i zaśmiał się:

No, wcale nie taki

Ola entuzjastycznie kontynuowała:

Naprawdę! Nawet pan Mirek, który już dwa razy odwiedzał mamę, jest łysy, trochę tutaj

I Ola wskazała czubek głowy, wygładzając miękkie loczki dłonią. Potem zorientowała się, że zdradziła sekret mamy, bo tata nagle się spiął i spojrzał jej ostro w oczy.

Zatem obie dłonie przycisnęła do ust, oczy szeroko otworzyła, jakby chciała pokazać, że jest przerażona i zaskoczona.

Pan Mirek? Jaki to pan Mirek tak często do was wpada? Ten, który jest mamą szefem?.. tata niemal wykrzyczał na całe kawiarnie.

Nie wiem, tato Ola zgubiła się w tej burzliwej reakcji. Może szef. Przychodzi, przynosi mi cukierki. I tort nam wszystkim.

I jeszcze Ola chwilę myślała, czy zdradzać takie szczegóły tacie, który właśnie wydaje się nie całkiem normalny mamie kwiaty.

Tata, zaciśnięte palce na stole, długo milczał, wpatrując się w dłonie. Ola zrozumiała, że teraz, właśnie teraz, tata podejmuje jakąś bardzo ważną decyzję w życiu.

Dlatego czekała cierpliwie, nie poganiając go. Już wiedziała, albo raczej przeczuwala, że mężczyznom trzeba czasem pomóc z decyzjami.

A przecież nie ma ważniejszej osoby do takiej pomocy niż kobieta, zwłaszcza jedna z najważniejszych w życiu.

Tata milczał i wreszcie zebrał się w sobie. Głośno westchnął, podniósł głowę i powiedział Gdyby Ola była starsza, pewnie wyczułaby ten dramatyczny ton, niczym Otello pytający Desdemonę.

Ale póki co, nie miała pojęcia o Otellu, Desdemonie ani innych wielkich miłościach. Po prostu zbierała życiowe doświadczenia, obserwując ludzi, jak cieszą się, czasem martwią z drobiazgów.

A tata powiedział:

Chodź, córeczko. Późno już, odprowadzę cię do domu. Muszę też z mamą poważnie porozmawiać.

O czym tata chciał rozmawiać z mamą, Ola nie zapytała, ale wiedziała, że to coś ważnego, więc zaczęła w ekspresowym tempie jeść lody.

Aż w końcu zrozumiała, że decyzja taty jest ważniejsza niż najlepsze lody i prawie z rozmachem rzuciła łyżeczkę na stół, zsunęła się ze stołka, wytarła usta wierzchem dłoni, głośno pociągnęła nosem i patrząc prosto w tatę, powiedziała:

Jestem gotowa. Chodźmy

Do domu nie szli, raczej biegli. Właściwie, to biegł tata. Ale Olę trzymał za rękę, więc ona fruwała obok niego, prawie jak chorągiewka.

Gdy wpadli na klatkę schodową, drzwi windy akurat się zamykały, wywożąc kogoś z sąsiadów na górę. Tata spojrzał nieco bezradnie na Olę. A ona z dołu w górę spytała:

No i co? Na co czekamy? Przecież mamy tylko siódme piętro!

Tata chwycił Olę na ręce i ruszył biegiem po schodach.

Gdy po długich, nerwowych dzwonieniach mama w końcu otworzyła drzwi, tata zaczął od najważniejszego:

Nie możesz tak! Jaki jeszcze Mirek?! Przecież kocham ciebie! Mamy Olę

Potem, nie wypuszczając Oli z objęć, przytulił mamę. A Ola objęła ich oboje za szyje i zamknęła oczy. Bo dorośli się całowali

Tak to właśnie w życiu bywa, że dwóch zakręconych dorosłych potrafi pogodzić mała dziewczynka, która kocha ich oboje, a oni ją i siebie ale czasem pielęgnują urazy lub dumę

No powiedz mi, co o tym myślisz? Daj znać w komentarzu albo zostaw lajka!