Tatiana Iwanowna siedziała w swoim zimnym domku, w którym czuć było stęchlizną, od dawna nikt nie sprzątał, ale wszystko było znajome.

Tereska Kowalska siedziała w swym zimnym chatce, w której wciąż unosił się zapach wilgoci, bo od dawna nikt już nie sprzątał. Wszystko jednak było jej bliskie i znajome to ona była panem tego domu, choć siły już zużyła na rozmyślanie, nie wiedząc, od czego zacząć. Serce ściskała z żalu, łez już nie było, a całą drogę przed siebie płakała. Myślała, że stare mury ją uleczą i że z czasem dusza się ułoży.

W płaszczu i ciepłej czapce siedziała, a ręce i nogi były lodowate. Oprzyjawszy głowę na stole, Tereska zaczęła wspominać swoje życie. Najdroższą rzeczą, jaką miała, była córka Jadwiga. Już od narodzin była chora, a mąż ciągle mawiał: Co to za dziewczyna, co nocą nie śpisz, leki na karku, lepiej dziecko zdrowe mielibyśmy!. W czterdziestym drugim roku życia w końcu urodziła, choć dwie wcześniejsze ciąże straciła i przestała wierzyć w szczęście małżeńskie. Wkrótce mąż wyjechał do sąsiedniej wsi, zamieszkał z nową żoną, która urodziła mu syna, a o Jadwidze już nie chciał wiedzieć.

Jadwiga rosła, z każdym rokiem była silniejsza i piękniejsza. Mama ledwo zauważyła, że dziewczynka stała się już dorosła. Na jej barkach spadło mnóstwo obowiązków: pracowała sumiennie w gospodarstwie, trudne było prowadzenie jednego domu, ale Jadwiga pomagała. Bez mężczyzny w wiosce było ciężko. Mieszkała z Teścią, kiedy samotność stała się nie do zniesienia. Do Tereski zaglądał wdowiec, ale ona go odrzuciła wstyd przed córką, bo nie chciała wprowadzać do domu nowego mężczyzny. Mówiła, że nie potrzebuje nikogo, ma już Jadwigę, dla której wszystko jest.

Jadwiga skończyła szkołę, spotkała dobrego człowieka i wyszła za mąż z miłości. Dwa lata po ślubie urodziła Anielkę. Nie chciała siedzieć w domu, a do tego trzeba było spłacać hipotekę, więc zaczęła namawiać mamę:
Mamusiu, kochana, przeprowadź się do nas, będzie ci weselej i pomożesz nam, babcie już nie ma, a samemu ci ciężko.
Nie, Jadwigo, mam krowę, starą kotkę i ogródek, jak zostawię dom?
Sprzedaj już tę krowę, mleka ma mało, a kotkę weź sąsiadka, dobra pani Nura nie odmówi, już w tydzień czekamy na ciebie!

Nie mogła odmówić własnej matce, która potrzebowała pomocy. Sąsiadka wzięła krowę i kotkę, a syn, synowa i wnuki mieszkali razem, obiecując pilnować domu. Tak Tereska przeprowadziła się do miasta. Córka z mężem pracowali do późna, a ona z Anielką mogła pobiegać, nakarmić i jeszcze kolację przygotować.

Anielka bardzo przypominała mamę, a w jej sercu nie brakowało zaufania. Dni i noce spędzali razem, a dziewczynka prawie nie chorowała. Kiedy Anielce miał cztery lata, Jadwiga postanowiła posłać ją do przedszkola, bo dziecko musi się rozwijać i bawić z rówieśnikami. Wtedy stosunek matki do córki nagle się zmienił mąż ciągle niezadowolony, Jadwiga mówiła, że częste kłótnie z Tereską przyczyniają się do problemów. Babcia rozpieszczała wnuczkę, nieposłuszny dzieciak rośnie, w przedszkolu płacze, bo kocha babcię bardziej niż własną mamę.

Tereska nie rozumiała, co się stało, ale nie spodziewała się tak brutalnych słów od własnej córki:
Mamo, nie potrzebujemy cię już, jedź do domu, Anielka chodzi do przedszkola, hipotekę spłaciliśmy, w dwupokojowym mieszkaniu ciasno, a tobie będzie lepiej.
Chciało się umrzeć na miejscu, nie mogła uwierzyć, że tak można powiedzieć matce. Zabrakło rzeczy, szybko spakowała się i zdążyła na autobus, myśląc tylko, żeby nie płakać. Anielka szła za nią, prosząc o krótką przechadzkę. Mąż odprowadził ją na dworzec, milczał, nie pożegnał się. Nie wypuściła córki z kuchni, choć ją kochała matka wiedziała to w sercu, ale płakała w ciszy, nie chcąc, by widziała łzy.

Tak stała się na dworze. Zaczęło padać, a zimno jeszcze bardziej nasiliło się. Tereska jakby w półśnie usłyszała szorstki głos i przekleństwa. Do domu weszła sąsiadka:
Ojej, Tato? To ty? Myślałam, że ktoś chce cię wyprzedać. Cześć! Co ty tu siedzisz w ciemności? Wstawaj, chodźmy do nas. Moja Ania robi naleśniki, usiądźmy, pogadajmy, tyle lat nie widzieliśmy.
Sąsiadka prawie wyciągnęła Tereskę za rękę i opowiadała:
Moje wnuki już chodzą do szkoły, uczą się dobrze, nie robią psikusów, a twoja krowa w tym roku urodziła cielę, które oddaliśmy do fabryki. Zobaczysz, jaka piękna, nie sprzedaj jej, weź dla siebie.
Dzieci przywitały się radośnie, jakby były rodziną, przywiozły kotkę, opowiadały, jaka jest mądra i przytulna. Muśka zaczęła mruczeć, rozpoznała swoją panią. Tereska poczuła łzy radości, bo nie była już sama, słuchała opowieści o wsi, o wesołym życiu dużej i zżytej rodziny, wszyscy się śmiali, a najważniejsze nikt nie pytał, dlaczego wróciła, nie musiała uprzedzać.

Po kolacji syn sąsiad powiedział:
Mamy duży dom, ty, ciociu Teresko, możesz u nas zamieszkać, nie myśl o odchodzeniu, nie wypuścimy cię. Naprawię dach, przywiozę drewna, będę naprawiał piec, wyczyścię komin. Zadbam o twój dom, a jeśli ci się spodoba, zostaniesz na stałe.
Chuda staruszka siedziała i się uśmiechała, poczuła w sobie ciepło, które rozgrzało duszę ludzką dobrocią.

Życie w Zagórzu teraz naprawdę zaczęło nabierać sensu.