Tata była szczęśliwa. Obudziła się z błogim uśmiechem na twarzy. Poczuła, jak obok chrapał Witek, oddychając jej w kark, i znów się uśmiechnęła.

Jadwiga jest szczęśliwa. Budzi się z błogim uśmiechem na twarzy. Czuje, że obok niej leży Wojciech, oddycha jej w kark, i znów się uśmiecha.

Zamierza wybrać się w podróż poślubną, już odłożyła na to pieniądze w złotych. Wczoraj powiedziała o tym Wojciechowi i pół godziny słuchała, jak chwali ją za to, że jest świetna i że nie pomylił się w wyborze.

Jeszcze kilka tygodni temu wahała się, czy podjąć tę decyzję. Wojciech przedstawił ją swojej rodzinie, a ona poczuła, że nie do końca podoba jej się to otoczenie obcych ludzi.

Kluczowy był jednak fakt, że jest bogatą panną młodą, a małżeńską własnością, którą odziedziczyła po babci małą, starą dwójkę (wykończone mieszkanie przy ulicy Kwiatowej). Tam razem z Wojciechem zamieszkują.

Jedno z pomieszczeń jest zamknięte na klucz pokój babci. Jadwiga zostawiła w nim wszystko, co było w życiu babci: stary komod, bujany fotel, biurko do pisania i półki z pudełkami kolorowej wełny. Po weselu pokój z pewnością się zmieni, ale teraz wszystko pozostaje tak, jak dawniej.

Czasami wieczorami wchodzi tam, siada w bujanym fotelu, zapala stary kinkiet i rozmyśla. Wojciech nie lubi jej tych chwil, nazywa je kaprysem i melancholią, ale nic nie może zrobić. Nie wchodzi do pokoju i marudzi, że tak dużo miejsca leży bezczynnie.

W swojej rodzinie Jadwiga jest najstarsza. Rodzice szybko zrozumieli, że może pełnić rolę niani, i już wkrótce przerzucili opiekę nad młodszą siostrą i bratem na jej szczupłe ramiona. Ale to nie koniec ciągle chwalą ją, że nie posprzątała, nie umyła, nie ubrała tak, jak trzeba Siostra i brat przyzwyczaili się, że zawsze to Jadwiga jest winna, i wykorzystują sytuację. Dlatego po ukończeniu szkoły zabiera swoje skromne rzeczy z rodzinnego domu i przeprowadza się do babci.

Babcia Halina kocha Jadwigę. Nazywa ją skowronkiem, piecze domowe bułeczki i uczy, jak żyć po Bożemu. Jadwiga wychodzi spod ciepłego koca i biegnie do kuchni, by przygotować serniki na śniadanie. Okrzyki i przeciąganie kończą się, gdy Wojciech wchodzi do kuchni, siada przy stole, podsuwa sobie talerz gorących serników i z zadowoleniem macza je w gęstej śmietanie.

Słuchaj, Jad mówi, pożując piątego sernika. Myślałem o tej podróży poślubnej. Zróbmy coś innego kupmy samochód na kredyt! Trochę pieniędzy dodać trzeba, ale bank przyzna pożyczkę, i już masz auto!

Jadwiga patrzy zdumiona na lśniące od śmietany oblicze Wojciecha, nie odpowiada. Słychać, jak w zamku drzwi odwraca się klucz. Zanim zdoła się przestraszyć, do przedpokoju wpadła mała horda: przyszła teściowa, jej córka i młodszy syn, osiemnastoletni. Obok stała góra trzech walizek i jednej torby.

No witajcie, panna młoda! woła z progu Lidia, przyszła matka Wojciecha. Rozmawialiśmy wczoraj, więc od razu przyjechaliśmy, nie będziemy marnować czasu.

Jadwiga ponownie spogląda na Wojciecha, który z zapałem wyciąga walizki z przedpokoju i niesie je do drzwi babciowego pokoju.

Jadwiga, otwórz drzwi mówi Wojciech. Trzeba jeszcze posprzątać, fotel przeniesiemy na balkon, przykryjemy folią, nie stanie mu się nic. Resztę mebli zostawimy, Vitek sobie poradzi. A te stare kłębki wełny? Wyrzuć je albo co tam.

Co to znaczy Vitekowi wystarczy? I po co mam coś wyrzucać? Skąd Lidia ma klucze do mieszkania? szepcze Jadwiga prawie niesłyszalnie, zaczynając rozumieć sens porannej rodzinnej wizyty.

No cóż wtrąca się przyszła teściowa. Mieszkacie dobrze, dzięki Bogu. Ślub za dwa tygodnie. Kupiacie auto, jak Wojtek mi powiedział. A w tym pokoju nie ma jeszcze dzieci, więc Vitek tam zamieszka, bo od nas do uczelni jest za daleko, a od was tylko pięć minut.

Daj spokój, Jadwiga, przyjmiemy mojego brata na jakiś czas. Ten stary grat trzeba wyrzucić, planowaliśmy w tym pokoju pokój dziecięcy mówi Wojciech, uśmiechając się i pokazując swoją męską zręczność.

A ja już widziałam, że samochód jest w zasięgu ręki wtrąca się żywiołowa Świetlana, siostra Wojciecha. Mój znajomy sprzedaje fajny samochód, weźcie kredyt, od razu jedźcie po morze. Nie przegapcie takiej okazji!

Dobrze, Jad, znajdź klucze od pokoju, a ja podzielę się sernikami mówi Wojciech, zostawiając Jadwigę w korytarzu i sam rusza ku kuchni.

Jadwiga wchodzi do pokoju, siada na rozrzuconym przez Wojciecha kanapie i zamyśla się Brak śniadania jest już oczywisty. Niekończąca się kłodawa rodziny wkrótce wyczyści stół i lodówkę, a ona wieczorem znów będzie dźwigać torby z zakupami.

Będzie musiała wkraść się w kieszonkowy fundusz weselny, bo od Wojciecha nie ma pomocy zaraz po wprowadzeniu się zadeklarował, że będą żyć z jej pensji, a on będzie odkładał na powiększenie mieszkania.

Nie zamierzasz żyć całe życie w starej kruszonce na obrzeżach miasta? argumentuje Wojciech. Jadwiga nie protestuje, zwłaszcza że za pół roku planowany jest ślub.

Teraz nowe niespodzianki. Okazuje się, że Wojciech już zrobił klucze do jej mieszkania. Postanowili, że Vitek będzie u nich mieszkał. Co z tego? Dlaczego ma znosić w obcym domu młodego chłopaka tak długo?

Ostatnią kroplą była słynna maszyna Jadwiga od dziecka marzyła o morzu. Rodzice jedli na plaży dwa razy, kiedy była mała, ale nigdy nie zabierali jej. Teraz postanawia, że ich podróż poślubna będzie niezapomniana morze, Grecja, dobry hotel, wycieczka na Sycylię, starożytne świątynie, wytrawne greckie wino na tarasie, pokój z widokiem na morze.

Jadwiga płacze cicho, rozpacząc. W jej pamięci pojawia się babcia, siedząca w ukochanym fotelu, dobre oczy patrzące na płaczącą wnuczkę. Nic, skowronku mój, nic Pamiętaj, małżeństwo to nie klęska. Nie pozwól, by stało się zgubą! Szukaj tego, kto będzie kochał. Kto kocha, dba. Szukaj tej troski i nie pomylisz się!

Decyzja przychodzi szybko. Z kuchni dochodzą wesołe głosy krewnych, których nie stało się jej prawdziwymi krewnymi, a także mężczyzny, który nie stał się jej mężem.

Najpierw dzwoni do pracy, prosi o dwa tygodnie urlopu przed terminem. Potem dzwoni do Marzenki, swojej koleżanki z uczelni, opisuje sytuację i prosi, by pilnowała mieszkania podczas jej nieobecności, żeby krewni nic nie zrobili w prawym gniewie. Marzenka mieszka dwa bloki dalej i od razu się zgadza.

Nie martw się, szybko postawię ich na miejscu! Zobacz, co sobie wymyślili!

Po uporządkowaniu mieszkania Jadwiga wreszcie dzwoni do biura podróży, gdzie dzień wcześniej wybierała wycieczkę poślubną. Szybko dopasowują jej ofertę z gorących wycieczek. Walizka już spakowana. Marzyła o morzu tak długo, że spakowała wszystkie rzeczy wcześniej, nie czekając na ślub

Po piętnastu minutach wychodzi z mieszkania, po cichu zamykając drzwi i zostawia karteczkę: Ślub odwołany. Klucze daję Marce. Samochód kupisz sam. Nie jest już twoją J.

Już jadąc na lotnisko, wyciąga nieustannie wibrujący telefon z setkami nieodebranych połączeń i szaleńczymi wiadomościami: Co masz na myśli?! I wyłącza głośny aparat.

Tak! Zwariowałam! rozbrzmiewa w jej wnętrzu odległy głos z dzieciństwa. Co za nieszczęście!

Gdzieś w głębi pamięci uśmiecha się babcia swoimi dobrzymi oczami