Taniec z Suknią

DZIEWCZYNA W SUKNI

— Dziewczyno, czy coś się stało?

Obok Kaliny stał starszy pan. Wyglądał jakby wyszedł ze stron dawnych powieści, które tak uwielbiała. Widywała go już wcześniej — często spacerował po parku, zawsze w długim czarnym płaszczu, kapeluszu i z elegancką laską w dłoni. Przypominał jej hrabiego z książki, którą niedawno czytała — też nosił tylko czerń i wymierzał sprawiedliwość.

— Nie, wszystko w porządku.

Wciągnęła nosem, a mężczyzna natychmiast podał jej chusteczkę. Kalina zawahała się, ale w końcu wzięła ją i głośno wydmuchnąła nos. Mężczyzna mimowolnie się uśmiechnął, a ona znów na niego spojrzła.
— Wypiorę i oddam.
Roześmiał się.

— Nie ma potrzeby, moja szuflada aż się od nich ugina. A co powiesz na lody?
Nie wiedziała, co odpowiedzieć, w końcu wyszeptała:
— Dziękuję, ale nie mam pieniędzy. Może innym razem.
— Arkadiusz Nowak.
Uniósł lekko sztorc kapelusza.

— Kalina.
Nie miała co podnosić, więc wstała. Arkadiusz od razu podał jej ramię.
— Kiedy obok kobiety — czy to dziewczynki, czy damy — stoi mężczyzna, bez względu na wiek, płacenie za lody przez nią to nieporozumienie.

Słuchała go jak zahipnotyzowana. Te słowa brzmiały jak z innego świata. Przywykła do zupełnie innego traktowania.
Dziś Zofia, jej koleżanka z klasy, po raz kolejny wystawiła ją na pośmiewisko. Zaczęło się na przerwie obiadowej. Gdy klasa poszła do stołówki, Kalina, jak zwykle, usiadła z książką na parapecie. Nie wchodziła tam, bo nie miała za co kupić obiadu.

— Kowalska!
Podniosła głowę. Przed nią stała Zosia, a obok Tomek — chłopak, w którym kochała się od piątej klasy.
— Co?
— Zostawiłam niedojedzonego kotleta. Możesz iść, zabrać.

Wokół już gromadzili się koledzy.
— Dziękuję, nie trzeba.
— Jak to nie? A może nie wiesz, co to kotletu?

Śmiech rozległ się wokół. Kalina zeskoczyła z parapetu tak niefortunnie, że jej dżinsy, które miały już ze pięć lat, od razu pękły na kolanie.
Śmiech stał się tak głośny, że aż ściany drżały. Nie poszła na lekcję. Chwyciła plecak i uciekła. Zawsze chroniła się w tym parku — bo szkoła stawała się nie do zniesienia, bo rodzice znów zapomieli o gościach i pijatyce. To było jej schronienie. Czytała tam książki i właśnie wtedy zauważył ją Arkadiusz. Najpierw zdziwił się, że młoda dziewczyna czyta, a dopiero później dostrzegł, jak jest ubogo ubrana, chuda, niemal przezroczysta.

Usiedli przy stoliku na zewnątrz.
— Kalina, zapomniałem dziś o obiedzie. Czy będzie natręctwem, jeśli poproszę, by wydała mi pani towarzystwo?
Uśmiechnęła się. Ten mężczyzna mówił, jakby żył w poprzednim stuleciu.
Oczywiście się zgodziła. Dziś oprócz pustej herbaty rano nic nie jadła.
Arkadiusz złożył zamówienie i spojrzał na nią.

— Więc co tak zasmuciło tak urocza młoda damę?
— Nic poważnego, tylko drobne szkolne kłopoty.
— Mam zapytać, do której klasy chodzisz?
— Do maturalnej, za dwa miesiące wolność.
— Na jakie studia?
— Jeszcze nie wiem… Gdzie się uda na budżet. Ale zawsze marzyłam, by zostać lekarzem. Choć to pewnie zostanie marzeniem.

— Dlaczego?
— By zostać dobrym lekarzem, potrzeba czasu, a ja muszę pracować. Więc pewnie wybiorę pielęgniarstwo.
— Dziwna logika. Marzysz o medycynie, a wybierzesz coś innego. Masz problemy z nauką?
— Nie, uczę się dobrze. Tylko…
Zawahała się.
— Rodzice… Potrzebują mojej pomocy.

Arkadiusz zrozumiał, że nie chce mówić o rodzinie. Na szczęście, właśnie przynieśli zamówienie. Ukradkiem obserwował, jak je — widział, że stara się nie spieszyć, ale praktycznie nie żuła.
Potem jeszcze trochę spacerowali, rozmawiali o książkach.
— Wiesz, mam książkę, która ci się spodoba. Jutro wordingę ją o tej samej porze. Przyjdź.

Przyszła. W bibliotece już dawno nie było książek, których by nie czytała. Romansów było mało, niektóre czytała po kilka razy.
Ich przyjaźń rosła z każdym dniem. Często dyskutowali o bohaterach literackich, a stary człowiek dyskretnie dokarmiał dziewczynę. Wiedziała, że mieszka w eleganckiej kamienicy, sam, bo dzieci nie miał, a żona dawno odeszła.
Pewnego dnia tak się zasłuchała w parku, że ocknęła się dopiero, gdy nie mogła przeczytać słowa — zrobiło się ciemno. Trzeba biec do domu. Matka będzie wrzeszczeć, że nie ugotowała kolacji. Chociaż co tam gotować? Makaron i podsmażyć go na oleju.

Wziew alkoholu i dymu powitał. Matka stała przed nią z zamglonym wzrokiem.
— Gdzieś się włóczyła?
Próbowała przejść obok, ale dostała takiego klapsa, że aż w oku zabłysło.
— Masz pół godziny! Jak wród, a obiadu nie będzie…
Gotowała te przeklęte makarony i płakała. Cicho, bo jeśli matka usłyszy, dostanie jeszcze raz.

Rano pod okiem miał smoczek. Niewielki, ale widoczny. Wiedziała, że Zosia, pierwsza piękność szkoły, na pewno to zauważy i znów ją wyśmieje. Ale nie pierwszy raz. Dziś ważny sprawdzian, nie można opattuwać. Poza tym, Tomek wraca z choroby — jakżeby go miała przegapić?
Zosia podeszła do niej na długiej przerwie. Kalina od razu chciała odejść, ale tamta zagrodziła drogę.

— Kowalska, masz już suknię na bal? Zaraz zgadnę — pożyczysz od meneli?
Śmiech. Kalina milczała. Wtedy Zosia zajrzała jej w twarz.
— O, prezent! Kto ci go dał? Twój chłopak? Przecież na bal trzeba przyjść w parze… Może ześcią butelki i kupi sobie garnitur…

Kalina odepchnęła ją i uciekła. Biegła przez park, płacząc, nawet nie zauważyła, że Arkadiusz macha do niej. Znalazł ją nad stawem. Siedziała na ziemi, patrząc w wodę.
— Dlaczego przede mną uciekasz?
Odwróciła się.
— Przepraszwszy, nie zauważyłam.
— Powiedz, co sięOna spojrzała na niego przez łzy i wyszeptała: „Nie wiem, czy kiedykolwiek przestanę być dla nich tylko żartem.”