Tańcz ze mną

„Zatańcz ze mną”

Marcin od pierwszego wejrzenia zakochał się w Julii. Smukła blondynka o orzechowych oczach – trudno było jej nie zauważyć, gdy tylko dołączyła do ich biura.

Środowisko kobiet w pracy podzieliło się na dwa obozy. Jedne twierdziły, że to farbowane włosy – przecież naturalne blondynki nie mają tak ciemnych tęczówek. Inne przysięgały, że to tylko kolorowe soczewki. Czas mijał, a kolor włosów Julii się nie zmieniał. Czasem zakładała okulary – po co, skoro ma soczewki?

Kobieciarz Kuba również zwrócił na nią uwagę, ale w przeciwieństwie do nieśmiałego Marcina, od razu zaczął ją adorować. Kawa w biurze, wspólne przerwy w kawiarni, a gdy zaproponował podwiezienie samochodem, serce Marcina niemal pękło z zazdrości.

Jak mógł konkurować z Kubą? Ten był przystojniakiem, przed którym żadna kobieta nie mogła się oprzeć. Potrafił tak skomplementować, że dziewczyny mdlały ze szczęścia. Znał milion dowcipów i umiał je opowiadać. Tyle że – po zdobyciu celu – Kuba szybko tracił zainteresowanie. Tym razem jego ofiarą była Julia, a porzucona Dominika płakała w toalecie, knując zemstę.

Marcin był za to ociężały, pulchny, z wiecznym rumieńcem na twarzy. Nosił kwadratowe okulary w rogowej oprawie i workowate ubrania. Nawet jego nazwisko było odpowiednie – Głowacki. Tak samo nieśmiały, z naiwnym spojrzeniem, jak jego literacki imiennik. Ale za to znał się na komputerach. Każdy problem potrafił naprawić, albo prawie każdy. Dlatego wszyscy go cenili.

„Marcin, pomóż!”
„Mój komputer się zawiesił…”
„Marciu, zmontujesz ten film?”

Marcin siadał, jego palce biegły po klawiaturze, i po chwili wszystko działało, prezentacja była gotowa, a film zmontowany.

„Dziękuję, Marcin!” – mówiła któraś z koleżanek, całując go w policzek, aż robił się czerwony jak burak.

„Głowacki, ty geniuszu! Ja bym się z tym męczył cały wieczór, a ty w pół godziny. Naleję ci whiskey!” – obiecywał któryś z kolegów, oczywiście zapominając o obietnicy.

Marcin nie pił. Wolał podziękowania od dziewczyn.

Tak naprawdę miał na imię Mikołaj, ale wszyscy nazywali go Marcinem. Wściekał się, ale na próżno.

„Nie przejmuj się, pasuje ci” – klepał go po plecach Kuba, a Mikołaj nie wiedział, czy to komplement, czy kpina.

Nie był bogatym dziedzicem, jak jego literacki odpowiednik. Matka wychowywała go sama. Gdy dorósł i zapytał o ojca, nie kłamała – powiedziała prawdę. Urodziła go dla siebie, u kresu swojej młodości. Była drobna, niepozorna i niezbyt ładna.

Pewnego dnia jedna z koleżanek zaprosiła ją na imprezę. Tam poznała młodego chłopaka. Wszystkie kobiety były zamężne – tylko ona nie. Musiał ją odprowadzić do domu. Nie protestowała, zaprosiła go na kawę… Reszty nikomu nie mówiła. Chłopak był niemal dwa razy młodszy – po co miała mu psuć życie? Gdy urodził się syn, nazwała go Mikołajem, na cześć ojca.

Marcin dorastał spokojnie, nie sprawiał problemów. Już w szkole zafascynował się komputerami. Nie grał, jak inni chłopcy, ale uczył się programować. Szybko zrozumiał, że może nawet zarabiać. Tylko potrzebował lepszego sprzętu. Matka wzięła kredyt, kupiła mu drogi procesor, wielki monitor. Dla jedynego syna zrobiłaby wszystko.

Po szkole poszedł na informatykę. Zaczął dobrze zarabiać. Matka była z niego dumna. Nie pił, nie włóczył się po klubach, siedział w domu i pracował.

Gdy jego zarobki wzrosły, matka przeszła na emeryturę i poświęciła się synowi. Gotowała, piekła ciasta. Marcin jadł i tył. Sportu nie lubił, całe dnie spędzał przed monitorem – więc stał się jeszcze bardziej zamknięty w sobie.

Jak każda matka, marzyła o dobrej żonie dla syna, o wnukach. Próbowała go swatać z córkami znajomych. Ale Marcina dziewczyny nie interesowały. Aż pojawiła się Julia – pierwsza, na którą zwrócił uwagę. Stracił sen, apetyt. Ściągał jej zdjęcia z mediów społecznościowych i godzinami się w nie wpatrywał. A ona nawet na niego nie spojrzała.

Pewnego dnia przyszedł do pracy wcześniej i… uszkodził komputer Julii. Bez niego praca stanęła, a szef żądał raportu.

„Pomóż mi!” – Julia przybiegła do Marcina.

On z powagą majstrował przy komputerze, usuwając program, który sam zainstalował. Julia nerwowo gryzła wargę. W końcu skończył, wstał.

„Nie udało się?” – spytała z nadzieją.

„Możesz pracować. Naprawiłem” – odparł z pozorną obojętnością.

„Naprawdę? Dziękuję! Proś, o co chcesz!” – powiedziała w przypływie wdzięczności.

„O co chcę?” – spojrzał na nią dziwnie. Julia zrozumiała, że powiedziała za dużo.

„Tak. W granicach rozsądku” – dodała szybko. – „Chcesz do kina? Albo na kolację?”

„Wszystkie filmy już widziałem, nawet te, których nie ma w kinach” – odparł. – „Wkrótce będzie impreza firmowa. Zatańczysz ze mną?”

„Z tobą?” – Julia zmieszała się. – „Dobrze, obiecuję” – powiedziała już mniej pewnie.

Tydzień później, na imprezie, gdy wszyscy już wypili i przyszła pora na tańce, Marcin podszedł do Julii. Zanim zdążył otworzyć usta, Kuba wpadł między nich, porwał Julię i wciągnął ją w wir tańca. Marcin stał jak wryty, patrząc, jak Julia tańczy z Kubą, zapominając o obietnicy. Wyszedł cicho do domu.

Następnego dnia Julia podeszła do niego, zmieszana.

„Czemu tak wcześnie wyszedłeś? Przecież miałam z tobą zatańczyć.”

Marcin poprawił okulary.

„Rozumiem. Jestem brzydki. Nie podobam się kobietom tak jak Kuba. Myślałem, że ty jesteś inna, ale jesteś taka sama.”

„MarcJulia spojrzała na niego uważnie i nagle zrozumiała, że w jego oczach widzi coś, czego nigdy nie dostrzegała w Kubie – prawdziwe uczucie, bez fałszu i zabawy.