TAKIEGO NIE POTRZEBUJĘ…

Antek, wpadaj! – przez słuchawkę zawołał go szef.
Antoni wiedział, że znowu czeka go burza. I miał za co.
– Jesteś? Siadaj Antek. Znowu spartoliłeś robotę, dostajesz naganę. I bez kwartalnej premii, przecież cię ostrzegałem! Co z tobą nie tak? Obiecałem twojemu tacie, a ty mnie zawodzisz, ech ty, Kazimierzu Antoni! – Grzegorz, kierownik produkcji, machnął ręką ze zniecierpliwieniem. – Znikaj mi z oczu, przecieś dorosły chłop! Pomyśl Antek, dokąd ty zmierzasz? Ani rodziny, żadnych zainteresowań. Jak dalej żyć zamierzasz?

Z pracy do domu Antek jechał miejską kolejką. Narodu jak zawsze, nawet usiąść nie było gdzie, wszyscy stłoczeni jak śledzie.
Jego ziomków z fabryki w domu czekały żony, domowa kolacja na stole. A u Antoniego pustka, mieszka sam. I ostatnio tylko jedno marzenie – wypić piwko i zwalić się spać.
Dawniej po pracy łazili z kumplami, podrywali dziewczyny. A teraz wszyscy się pobrali. Stali się jacyś tacy nudni, te ich ciągłe tematy – dzieci i żony!

Na swoim przystanku Antek ledwo wysiadł – babcia w tamie z siatami rozłożyła się, nie sposób jej było minąć!
W przejściu podziemnym co chwilę ktoś próbował się wcisnąć albo szturchnąć. Wszyscy gdzieś pędzą, pędzą, ale po co?
Antek też kiedyś żył w pędzie. Dziewczyny się na nim wieszały. A jakże, miał już swoje mieszkanie, w fabryce dobra pensja. Nawet samochód kupił, choć nie nowy, ale własnymi siłami!
Mama mówiła – ożeń się synku! Czas szybko leci, a ty go tracisz na te umalowane lale! Moja sąsiadka Jadzia, no taka grzeczna dziewczyna! Młodziutka, domowa! Pomaga mamie we wszystkim, uczy się na pielęgniarkę, no i zerka w twoją stronę, ja to widzę.
A on jej – ale nie, nie potrzeba mi takiej, tej twojej Jadzi. Nie w moim guście! O, i prześpiewał, pewnie ta Jadzia już mężowi smaży kotlety z ziemniakami i surówkę z ogórków i pomidorów. I nie może się doczekać, a dzieci pytają – Mamo, a tata zaraz wróci?
A jego nikt nie czeka, wcześniej nawet mu się to podobało. Sam nie zauważył, kiedy właśnie nadszedł ten moment, że imprezki znudziły, a on ciągle w tym samym kole się kręci!

Antek wszedł na piętro, wyjął z kieszeni klucze, wsadził w zamek – nie wchodzi, o co chodzi? Spróbował jeszcze raz, pokręcił kluczem… aż tu nagle drzwi same się otworzyły do środka. Rozwarły się na oścież, a w nich… mama Antonka w kwiecistym szlafroku, cała rozpromieniona.
– Synku, a ty co, postanowiłeś prosto z pracy do nas? Czemu nie zadzwoniłeś? Pewnie zmęczony, wyglądasz na utytłanego. My z tatą właśnie siadamy do kolacji. No, Antosiu, rozbieraj się, umyj ręce, ojciec, gdzieś ty? Kazimierzu, idź choć przywitać syna, ciągle się gdzieś grzebiesz!
Antek osłupiał, stanął jak wryty.
Wtedy też wyszedł ojciec. – Synku, a ja myślałem, że dziewczynę swoją przyprowadzasz poznajesz się. Chyba nie dożyjemy wnuków! Sam nie dawałem przykładu, dureń, ożeniłem się po czterdziestce. I matka też już nie młoda była. Ty nie zwlekaj, ucz się na błędach ojca, w życiu wszystko musi być w porę! Kapujesz? – pytał Kazimierz.
– Kapuję tato – Antoniemu zaschło w gardle. – Tato, dziękuję wam z mamą za wszystko, ja zaraz, ja coś zapomniałem! – i Antek jak oszalały pomknął po schodach w dół, wypadł z klatki i pobiegł przed siebie.
Oddaliwszy się na bezpieczną odległość wreszcie przystanął, złapał oddech i ostrożnie, powoli się obejrzał. Jak to możliwe, że zszedł z kolejki w złym kierunku? Zamyślił się, a nogi z przyzwyczajenia poniosły go pod rodzinny dom, w którym Antek sam dorastał, zanim się usamodzielnił. Automatycznie wszedł na piętro, kluczem dłubał w zamku… ale nie o to chodzi. Chodzi o to…
Antek rozejrzał się.
Rodzinnej pięciopiętrowej kamienicy nie było.
Na jej miejscu był teraz skwerek…
Naturalnie, przecież rozebrali ją jakieś trzy lata temu. A rodziców Antka nie ma już od pięciu lat.
Sprzedał wtedy to mieszkanie, spłacił swój kredyt hipoteczny, kupił samochód, postawił rodzicom pomniki na grobie.
Co to było? Gdzie on się znalazł? Jak to możliwe, że nagle tak wyraźnie Antek stanął w swoim starym domu przed tatą i mamą?
I oni tacy, jak dawniej! Jak żywi?
Czyżby mu się tylko przywidziało?
Antek był oszołomiony tym, co się stało.

Przyszedł do swego
A i kiedy po roku na ich progu stanął synek, którego na cześć ojca Antka nazwali Jakubem, aż serce rosło, że te wszystkie dziwne sploty zdarzeń naprawdę poprowadziły ich ku szczęściu.