– Tak się nie da, Księżniczko. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak starowinka – mówiła, siadając obok córki.

No tak nie może, Jasiu. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak staruszka mówiła, siadając obok córki.
Jagoda wracała ze swojej agencji, zmęczona jak zawsze. Wieczorem kuchnię wypełniał zapach ziemniaków z cebulą, matka smażyła na starej patelni, mruknęła pod nosem, a potem, troskliwie, postawiła talerz na stole:
Jasiu, jedz, niech ostygnie.
Mamo, później, dobra? Najpierw się przebiorę.
Zdjąła kurtkę, odłożyła buty i weszła do pokoju. Mały Sławek siedział na podłodze, budując z klocków wieżę, nucąc pod nosem własną melodię. Gdy zobaczył mamę, wykrzyknął radośnie:
Mamusiu, patrz, jaka mam fortecę!
Jagoda uśmiechnęła się, pocałowała synka w czoło.
Ojej, prawdziwy zamek. Może będę w nim księżniczką?
Nie odparł poważnie będziesz dowódcą.

Śmiech rozgrzał jej serce na chwilę. Takie drobne gesty ratowały ją od pustki, która od prawie sześciu lat zamieszkiwała jej wnętrze.

Po rozstaniu z Igorem Jagoda postanowiła, że już nigdy nie pozwoli sobie na słabość. Od tamtej pory praca, dom i syn. Czasem, gdy Sławek zasypiał, stała przy oknie, patrząc na rzadkie latarnie warszawskich ulic, i łapała się na tym, że życie przelatuje obok.

Wanda, jej matka, widziała to wszystko i czasem nie wytrzymywała stanu córki.
No tak nie może, Jasiu. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak staruszka powtarzała, siadając obok.
Mamo, dobrze mi. Nie narzekam.
Dobrze przerysowała. Od pracy do domu, od domu do pracy. A potem?
Potem Sławek podrośnie, skończy szkołę
I wyjedzie dodała spokojnie. A ty zostaniesz z kim? Ja nie jestem wieczna.

Jagoda westchnęła, nie odpowiadając. Wanda nie mówiła tego z wrogości, tylko rozumiała, jak szybko mija życie.

Późnym wieczorem, przy herbacie w kuchni, matka znów wciągnęła temat:
Widziałam u sąsiadki plakat klubu spotkań. Ludzie chodzą, poznają się, piją kawę, razem oglądają film. Może pójdziesz?
Mamo, serio?
Co w tym złego? Każda normalna kobieta czasem potrzebuje męskiej uwagi.
Nie chcę odcięła Jagoda.
Nie chcesz czy boisz się?

Jagoda odłożyła filiżankę do zlewu. Rozmowy o tym tematcie zawsze ściskały jej gardło.
Mamo, zostawmy to. Zostałam już poparzona, nie chcę drugiej próby.
Nie próbowałaś więc nie wiedziałaś, czy jest twoja druga połówka westchnęła Wanda.

Cicho usiadła, widząc, że córka nie słucha. W jej wnętrzu kipiało: Jagoda kiedyś była radosna, uśmiechnięta, kochająca. Teraz była jedynie cieniem kobiety, która żyje według rozkładu.

Weekendem wybrali się z Sławkiem na podwórko; śnieg skrzypiał pod stopami, dzieci zjeżdżały ze zjeżdżalni. Wanda machnęła ręką do sąsiadki, która zapraszała na bal w miejskim Domu Kultury.
Chodź, Jasiu, nie siedź w domu zachęciła matka. Sławek się pobawi, a ty przynajmniej odetchniesz.

Jagoda najpierw opierała się, potem zgodziła.

W sali było gwarno. Dzieci biegły, dorośli stali w grupach. Sławek rzucił się do stołu z zabawkami. Jagoda stała z boku, patrząc na synka, i nie zauważyła, jak obok pojawił się mężczyzna, wysoki, w krótko przyciętych włosach, w kurtce koloru khaki.

Przepraszam, nie wie pan, gdzie jest przebieralnia dla maluchów? zapytał uprzejmie.
Za dwoma salami, w prawo odpowiedziała.
Dziękuję. Moja córka ciągle się gubi w tych korytarzach.
Uśmiechnął się ciepło, otwarcie.
A pan jest stąd? zapytał.
Tak zasłoniła się Jagoda. Mieszkam w pobliżu.
Szczęście, bo ja ciągle się zastanawiam, gdzie się nie zgubię.

Wyciągnął rękę:
Aleksander.
Jagoda.

Po kilku krótkich wymianach zdań poszedł po dziecko, ale zaraz wrócił, niosąc pudełko z prezentami do samochodu.
Ciężko panie sam z dzieckiem? zapytał delikatnie.
Przyzwyczajona odezwała się krótko.

Nie zadawał więcej pytań, tylko życzył powodzenia i uśmiechnął się na pożegnanie.

Gdy Jagoda wróciła do domu, matka od razu zapytała:
Jak święto?
Normalnie.
A facet przystojny, co pana poznał?
Jagoda spojrzała zdziwiona:
Skąd wiesz?
Widać po oczach. Po raz pierwszy od dawna uśmiechnęłaś się bez powodu.

Zlekcewała to, lecz w głębi serca coś zadrżało. Czuła dziwny posmak spotkania, jakby mały płomień rozgrzał grubą ścianę samotności.

Wieczorem, gdy Sławek zasnął, przypomniała sobie jego głos, spojrzenie i uśmiech.
Aleksandr wyszeptała, jakby smakowała imię.

Po zimnym spotkaniu minął tydzień. Jagoda wróciła do rutyny: praca, dom, opieka nad synem. Aleksander powoli wymazał się z pamięci, jak przypadkowy przechodzień. Tylko kiedy padał śnieg, przychodziła mu na myśl spokojny, męski uśmiech, obiecujący, że życie jeszcze ma coś w zanadrzu.

Jednak codzienność wciągnęła ją znowu w wir. W pracy awaria, w księgowości zmieniła się szefowa, nowa kobieta chciała się wykazać, więc Jagoda prawie nie opuszczała biura. Wracała późno, a czekał już Sławek z lekcjami i matka z nieustannym jękiem:
Jasiu, nie dbasz o siebie. Twarz się rozciera, pod oczami cienie.
Mamo, wszystko w porządku, to koniec miesiąca.

Pewnego wieczoru, wracając autobusem, telefon zadrżał. Nieznany numer.
Halo?
Jagodo? To Aleksander. Widzieliśmy się na imprezie. Pamiętasz?
Zamarła, nie rozpoznając głosu.
Tak, pamiętam Dzień dobry.
Zobaczyłem cię przy przystanku przy sklepie Tęcza. Chciałem podejść, ale odleciałaś szybko. Pomyślałem, że zadzwonię. Czy mogę?
Jagoda nie wiedziała, co odpowiedzieć. Z jednej strony niezręcznie, z drugiej dziwnie przyjemnie.
Nie, nie mam nic przeciwko w końcu odparła.
Super. Spotkamy się jutro? Przejeżdżam wzdłuż twojej dzielnicy.

Następnego dnia spotkali się przy kawiarni. Aleksander przybył w mundurze strażaka, z teczką pod pachą. Mimo pośpiechu kupił dwa kawy.
Proszę, rozgrzeją.
Dziękuję uśmiechnęła się Jagoda.

Siedzieli na ławce w parku. Rozmowa płynęła lekko, jakby znali się od zawsze. Aleksander opowiadał, że po rozwodzie z żoną został z córką, której ma osiem lat.
Ty też samotnie? zdziwiła się.
Tak. Najpierw było ciężko, potem zrozumiałem, że to nie koniec świata. To raczej motywacja do życia.

Rozmawiali spokojnie, bez litości wobec siebie. Jagoda czuła, że przy nim jest bezpiecznie. Nie było sądu, nie było żalu, po prostu zrozumienie.

Po powrocie do domu Wanda już czekała przy kuchni, jakby wyczekiwała.
No? zapytała, gdy Jagoda zdjąła kurtkę.
Mamo
Nie mów, że to on, ten z klubu.
Jaki klub? zdziwiła się Jagoda.
No, nie rób się święta. Widziałam, jak rozmawiałaś z nim przy przystanku.

Jagoda westchnęła, ale tym razem nie kłóciła się.
Mamo, on miły. Tylko znajomy.
Znajomy uśmiechnęła się Wanda. Zanim się spotkasz, trzeba człowieka poznać.

Dni mijały. Aleksander dzwonił, pytając o Sławka. Raz podjechał, by naprawić kran, innym razem przynieść półkę. Wanda obserwowała to wszystko, ale udawała, że nie zauważa. Pewnego razu, gdy Aleksander odjeżdżał, szepnęła:
Oto ci znajomy. Nie chcę ci mówić, że dobrzy mężczyźni nie przemijają.

Jagoda się zarumieniła, lecz nie odpowiedziała. Wewnątrz mieszały się wstyd, zakłopotanie i dawno zapomniane ciepło.

Pewnego wieczoru Aleksander zaprosił ją z synem na lodowisko.
Często chodzę z córką. A wasz Sławek? Niech się pobawi.

Jagoda długo się wahała, ale zgodziła się.

Noc była cicha, mroźna. Na lodzie grała muzyka, dzieci się śmiały. Aleksander trzymał za rękę swoją córkę Natalię i uczył Sławka stać na łyżwach. Potem podał rękę Jagodzie:
Spróbujmy. Nie bój się.
Nie jeździłam od dawna
Tym lepiej, zaczniemy od nowa.

Wzięła jego dłoń, a jak prąd przeszedł po jej ciele. To dotknięcie, pełne ciepła, niemal doprowadziło ją do łez.

Po pożegnaniu przy jej drzwiach Aleksander szepnął:
Jagodo, nie chcę pośpiechu, ale przy tobie jest dobrze. I z Sławkiem. Długo nie czułem się potrzebny.

Jagoda nie wiedziała, co odpowiedzieć. Kiwnęła lekko, patrząc w jego szczere oczy.

Późną nocą Wanda weszła do pokoju, gdzie Jagoda stała przy oknie i uśmiechała się sama do siebie.
No co, serce topi się? spytała łagodnie.
Mamo nie wiem. Chciałabym wierzyć, że nie wszystko jest stracone.

Wanda usiadła obok, objęła ją.
Wierz, Jasiu. Jeśli kobieta potrafi uśmiechać się bez powodu, to życie jeszcze przed nią.

Wiosna przyszła wcześnie, ziemia była błotnista, a w domu po raz pierwszy od dawna czuło się lekko. Aleksander pojawiał się coraz częściej: przynosił pierogi z wsi, naprawiał zepsuty żelazko, woził chłopca do szkoły. Wanda, obserwując to, zmieniła ton, przestała podciskać córkę, stała się łagodniejsza, jakby sama uwierzyła, że szczęście naprawdę wraca do Jagody.

Mamo, nie planowałam niczego tłumaczyła Jagoda, sprzątając stół.
Nie musisz planować. Wszystko przychodzi i odchodzi samo. Najważniejsze, nie przepuszczaj odpowiedziała Wanda, nalewając herbatę. Facet widoczny, ręce nie z kieszeni rosną.

Jagoda jedynie się uśmiechała. Podobało jej się, że Aleksander nie wtrąca się w jej duszę, nie żąda niczego. Było spokojnie. Czasem łapała się na tym, że czeka na jego telefon, a serce przyspieszało.

W sobotę zaproponował wyjazd na łono natury.
Natalia też przyjedzie. Upieczemy kiełbaski, poczerpiemy świeżego powietrza. Dzieci nie powinny żyć przed ekranami.

Ten dzień był idealny: słońce, śmiech, zapach dymu i młodej łąki. Sławek z Natalią bawili się w piłkę, Wanda, zadowolona, siedziała w samochodzie, a Jagoda z Aleksandrem stały przy ognisku w milczeniu.

Nagle odwrócił się i cicho rzekł:
Wydaje mi się, że zaczynam się przyzwyczajać do was.
Do nas?
Tak. Do ciebie i Sławka.W miarę jak gwiazdy rozbłysły nad ich spokojnym domem, Jagoda po raz pierwszy poczuła, że przyszłość, choć nieznana, już nie wydaje się być tylko snem.