Tak, psy są niezwykle wierne! Ale lojalność okazują tylko tym, którzy je kochają – zdrajców nigdy ni…

Tak, psy są naprawdę wierne! Ale odwdzięczają się wiernością tylko tym, którzy ich kochają zdrady nigdy nie wybaczają

Lusia biegła za samochodem, nie chcąc zostać sama w obcym miejscu. Nie chciała być porzucona i zapomniana.

Pędziła za tym, kogo kochała i komu ufała do samego końca. Za człowiekiem, którego nie umiała zdradzić. Nie potrafiła bowiem zdradzać

Madziu, poznaj to Lusia! Tomek z szerokim uśmiechem przedstawił swojego psa młodej kobiecie, która stała w drzwiach w błyszczących butach na dziesięciocentymetrowych szpilkach, dzięki czemu była prawie o głowę wyższa od niego.

Jest bardzo łagodna i posłuszna, więc myślę, że się dogadacie. A właściwie jestem tego pewien!

Lusia radośnie zakręciła się przy nogach pana, ale na Magdę zerkała z wyraźną nieufnością.

To naturalne, że psy ostrożnie podchodzą do obcych ludzi. Ale w tym przypadku było coś więcej.
Lusia wyraźnie czuła, że od kobiety bije niemiły, wręcz odpychający zapach.

To nie miało nic wspólnego z przesadnie słodkimi perfumami, które przypominały zapachy z laboratorium chemicznego. Psy po prostu mają niezwykły dar wyczuwania złych intencji!

U Lusi ten dar był niemal do granic możliwości rozwinięty. Jej instynkt nigdy jej nie zawiódł.

Spotykając takich ludzi na ulicy, Lusia zawsze starała się trzymać od nich jak najdalej, prowadząc i pana niespodziewanie w inną stronę, nawet jeśli ten był nie do końca przekonany. Kochając go nad życie, chciała chronić jego szczęście.

Ale co zrobić w dwupokojowym mieszkaniu, gdzie nie ma się gdzie ukryć? Tym bardziej, że Tomek był dla Magdy wyjątkowo czuły i uprzejmy.

Obejmował ją, całował

Kiedy Madzia dostrzegła nieprzychylne spojrzenie Lusi, pociągnęła Tomka za rękę do kuchni i tam, zamknąwszy drzwi, wyszeptała:

Dlaczego nie powiedziałeś, że masz psa?

Nie było okazji odpowiedział cicho Tomek. Masz coś przeciwko?

Oczywiście! Nie lubię psów i nie chcę, żeby TA Jak ona się nazywa?

Lusia

No właśnie, Lusia.

No ale gdzie mam ją zostawić? Wyrzucić na ulicę? Mieszkamy razem już cztery, a może pięć lat. Nie wiem, dokładnie, ale długo!

Tomku Magda spojrzała na niego w taki sposób, że od razu było jasne: nie ma co dyskutować. Dopóki ten pies będzie mieszkał w tym mieszkaniu, ja się do ciebie nie wprowadzę i nie będzie żadnego ślubu.

Po prostu nie znoszę psów, rozumiesz? W ogóle nie toleruję ich obok siebie. I teraz sam zdecyduj, kto jest dla ciebie ważniejszy: ja czy pies.

Deszcz lał jak z cebra. Wycieraczki z furią zgarniały krople z przedniej szyby, jakby ich nie znosiły równie mocno jak Tomek, który mknął nocą przez Warszawę ze zmarszczonym czołem.

A w środku miał takie uczucie, jakby ktoś wylał mu kubeł pomyj prosto na serce. Jakby zmuszony był do czegoś obrzydliwego Czegoś, czego nigdy nie chciał robić.

Ale kochał Magdę i miał zamiar się z nią ożenić. A może jednak już nie kochał? Teraz to już nie miało żadnego znaczenia.

Ważniejsze było coś innego ojciec Magdy obiecał rozwiązać wszystkie jego kłopoty z ledwie dyszącą działalnością, a był człowiekiem wpływowym i słowa dotrzymywał. Obiecał pomoc znaczy, faktycznie pomoże.

To była szansa, by nie tylko się utrzymać, ale i z czasem rozwinąć swoją śląską firmę budowlaną. Wstać z kolan, w końcu odnieść prawdziwy sukces. Głupotą byłoby taką okazję zmarnować.

Wyjechawszy za miasto, wcisnął gaz do dechy. Deszcz się nasilił, a z nim także wiatr.

Krople waliły w szybę, dach i maskę samochodu, jakby chciały zatrzymać Tomka. Zastanów się! zdawały się krzyczeć, uderzając w blachę.

Lusia na tylnym siedzeniu patrzyła na krople spływające po szybie. Nigdy jej nie zawiodło wyczucie odkąd pojawiła się nieznajoma, Tomek zmienił się. Stał się chłodny, jak jesienny deszcz. Przestał z nią rozmawiać, przestał głaskać. Stawał się coraz bardziej obcy.

Zatrzymawszy się na poboczu pod lasem, Tomek zapalił papierosa. Dym rozszedł się po wnętrzu auta.

Założył kaptur i wyszedł na zewnątrz. Lusia z niepokojem czekała, co się wydarzy.

A potem wszystko jak w najgorszym filmie: tylne drzwi nagle się otworzyły, wypuszczając w powietrze gryzący dym. Tomek chwycił psa za obrożę i wyciągnął go na drogę. Lusia zaczęła żałośnie piszczeć.

Najpierw trzasnęły tylne drzwi, potem przednie.

Samochód ruszył gwałtownie z miejsca i zawrócił w stronę miasta, a grube krople deszczu nie przestawały w niego uderzać.

Lusia została sama, stojąc pośrodku szosy, nie mogąc uwierzyć w to, co się stało. Deszcz bez litości moczył jej futro, nasiąkające zimną wodą, aż nie zostało nawet suchego kawałka.

Ruszyła w pogoń. Lusia biegła za autem, nie chcąc zostać sama w tej głuchej ciemności. Biegła za tym, kogo kochała i komu ufała do samego końca, za tym, kogo nie umiała zdradzić.

Bo nie umiała zdradzać. A gdzie jej było do auta, pędzącego z setką na godzinę… To trzeba by być gepardem. A ona była po prostu psem.

Futro ciężkie od wody przeszkadzało jej biec z całą mocą.

Czerwone światła dawno znikły w mroku, a Lusia wciąż biegła, nie mogąc się zatrzymać.

Czasem, gdy człowiek nie potrafi się zatrzymać, los robi to za niego. Nie z okrucieństwa po prostu nie da się biec za przeszłością.

Zabrzmiał pisk opon i głuchy łomot. Kierowca wyskoczył z samochodu i stanął jak wryty, chwytając się za głowę.

Na mokrym asfalcie leżał pies. Mężczyzna podszedł ostrożnie i spojrzał w oczy Lusi.

Oczy, które nadal ufały, lecz z każdą sekundą coraz więcej było w nich smutku i rezygnacji.

Dzięki Bogu, żyje! pomyślał Piotr.

Mężczyzna ostrożnie otworzył drzwi, rozścielił swoją kurtkę na siedzeniu, po czym bardzo delikatnie przeniósł Lusię na przygotowane miejsce.

Było już bardzo późno, więc jedyną opcją była całodobowa klinika weterynaryjna w Katowicach. Tam się udał. Od czasu do czasu zerkał na psa, którego tylne łapy jeszcze drgały, jakby dalej chciał biec gdzieś w ciemną noc.

Weterynarz bez wahania przyjął nocnego pacjenta, nie biorąc pieniędzy za pierwsze badanie. Na pytanie, co się stało, Piotr opisał wszystko najlepiej jak potrafił.

Od razu zrozumiał, o co chodzi ktoś pozbył się psa. W mieście to się niestety zdarzało, i pewnie nie raz jeszcze zdarzy.

Na szczęście nie było poważnych obrażeń, tylko stłuczenia. Lekarz zapisał maść i zalecił zimne okłady, by zmniejszyć opuchliznę.

Piotr wniósł psa do kawalerki i położył na swojej kurtce.

To tylko na chwilę powiedział łagodnie do Lusi.

Po dziesięciu dniach pies dochodził do siebie. Chociaż lekko utykała na jedną łapę, najważniejsze, że chodziła. Sama kulała zresztą powoli.

Wyrzucili cię na ulicę? zapytał Piotr na głos, siedząc obok psa na łóżku.

On nigdy nie miał psa. Ani znajomych z psami. Tak naprawdę, nie miał już przyjaciół w ogóle. Kiedyś miał, ale rozczarował się wszystkimi.

Jeden podstępnie odbił mu dziewczynę, drugi wrobił go finansowo musiał ogłosić upadłość. Trzeci wciągnął go w szemraną aferę, po której miał poważne problemy z policją.

W końcu zostawił za sobą przeszłość i przeprowadził się do innego miasta na południu Polski.

Dlatego z każdym pytaniem w sprawie psa dzwonił do pana Jerzego, weterynarza z kliniki, który dał mu wizytówkę i radził: nie wahaj się dzwonić.

Z pomocą weterynarza Piotr wyczyścił Lusię nie było z nią żadnych problemów przy kąpieli.

Potem jeszcze kilka rozmów o karmie, dwie kontrolne wizyty najważniejsze, żeby nie było syndromu powypadkowego.

A jednak Piotra niepokoił stan Lusi: nie chciała jeść, bez przerwy leżała, nie zwracała na niego uwagi.

To normalne uspokoił lekarz.

Pan Jerzy tłumaczył, by często wyprowadzać psa na spacer, to przyspieszy powrót do formy.

Po prostu ją wyprowadzaj, nie oczekuj wdzięczności. Po czasie się przyzwyczai może nawet polubicie się.

Dokładnie tak się stało. Dawne rany, te fizyczne i psychiczne, stopniowo się zagoiły. Po półtora miesiąca od spotkania na drodze, Piotr i Lusia zostali przyjaciółmi.

Może nie najlepszymi, ale Lusia mu ufała i zaczęła lepiej jeść. Wtedy już nie była Lusią z nowym rozdziałem dostała nowe imię Misia.

Do nowego życia z nowym imieniem. Pies prędko oswoił się z Misią pewnie dlatego, że brzmi podobnie do starego. Albo poprzednia już jej się znudziła.

Każdego dnia, niezależnie od pogody, wychodzili razem na spacer i było im dobrze, we dwoje.

Tylko podczas ulewnego deszczu oczy Misi robiły się wilgotne i smutne. Nie od deszczu, który spływał po pyszczku, a od wspomnień.

Tak, trudno zapomnieć, co się stało. Pies to nie człowiek, ale doskonale rozumie ludzkie emocje. Kto sądzi inaczej, nie miał nigdy psa.

Pewnego dnia podczas spaceru w Parku Śląskim, Misia zerwała się, by pogonić kota, gdy Piotr akurat kupował sobie kawę.

Listopad był zimny, więc gorący napój trochę go ogrzewał. Kiedy się odwrócił, psa nie było obok.

Zostawiwszy kawę, rzucił się szukać Misi, nie wiedząc, w którą stronę biec. Czuł jednak, że musi.

Tymczasem pies głośno obszczekiwał kota, który uciekł wysoko na drzewo.

Obok zatrzymał się czarny SUV. Wysiadł z niego Tomek.

Zamierzał wejść do sklepu, do którego podjechał, lecz nagle zastygł, patrząc przed siebie.

Lusia!

Pies nie od razu załapał, że wołają właśnie ją. Ale kiedy usłyszała znajome imię po raz kolejny i zdołała rozpoznać barwę głosu, spojrzała na Tomka, wpatrzona jak zahipnotyzowana.

Lusia, do mnie! były właściciel przykucnął i wołał, szeroko się uśmiechając.

Chciała rzucić mu się w ramiona, lecz coś jej przeszkadzało. Co sobie myślą psy w takich chwilach nikt nie wie. Ale coś na pewno.

Przecież on ją zdradził! Zostawił samą. A może jednak się pomyliła i on przez cały ten czas jej szukał, teraz ją odnalazł?

I tylko ogon lekko się poruszył czy to z radości, czy ze stresu.

Gdy zobaczył jej wahanie, Tomek przeskoczył przez płotek i podszedł do niej, wyciągając rękę.

Lusia! Luśka! Ale się cieszę, że cię znalazłem! Chodź tu do mnie!

Tomek głaskał ją energicznie i mocno przytulał, a ona nie stawiała oporu, lecz nie była ani trochę szczęśliwa z tego spotkania. Nie kręciła się radośnie, nie machała ogonem.

Coś powstrzymywało ją przed okazywaniem radości jak dawniej.

Piotr nadbiegł i zobaczył, jak jakiś facet siłą ciągnie Misię za obrożę w stronę auta.

Co pan robi?! To mój pies!

Dopadł Tomka od tyłu, złapał go za ramię i gwałtownie obrócił twarzą do siebie:

Co pan robi?! powtórzył Piotr pewniej. To mój pies!

Serio?

Co serio? Misia do mnie!

Sunia próbowała zrobić krok do Piotra, ale Tomek nie puszczał jej obroży.

Jaka Misia? To Lusia! Sama ją wychowałem od szczeniaka, a później

Później co? Piotr zaczynał rozumieć, co się dzieje.

Nie twoja sprawa! To mój pies i zamierzam ją zabrać, jasne?

Niejasne! Sunia jest moja i zostaje ze mną. I nawet nie próbuj polemizować, nie prowokuj mnie!

Co?!

Oczy Tomka poczerwieniały, twarz zaszła rumieńcem. Zamierzał już wymierzyć cios, gdy nagle pies do tej pory obojętny wobec konfliktu dwóch właścicieli (starego i nowego) zawarczał groźnie, wyrwał się i stanął naprzeciw Tomka, szczerząc zęby.

Tomek aż zdrętwiał.

Bardziej ze zdumienia niż ze strachu. Lusia nigdy do niego tak nie warczała. Nigdy nie była agresywna. Nigdy nie patrzyła takim wzrokiem, w którym widać było gotowość do walki do końca. Do ugryzienia, jeśli zajdzie potrzeba. Tomek cofnął się o dwa kroki.

Misiu, nie trzeba. Chodźmy Piotr powiedział cicho.

Pies podszedł do niego, wsunął nos pod dłoń, po czym skulił się pokornie, pozwalając przypiąć smycz.

Odeszli alejką pełną opadłych liści, ani razu się nie oglądając. Tomek patrzył za nimi z zaciśniętymi pięściami, niemocą przepełniony.

Z Magdą mu się nie ułożyło i do ślubu nie doszło. Jej ojciec nie zajął się żadnym biznesem Tomka, który musiał sprzedać firmę, by spłacić długi. Nigdy nie wybaczył sobie tego, co zrobił tamtej nocy.
Ale nic już nie mógł zmienić.

Tak, psy są naprawdę wierne! Ale odwdzięczają się wiernością tylko tym, którzy je kochają, a zdrady nie wybaczają

A Wy, co o tym myślicie? Dajcie znać w komentarzach i zostawcie lajka!