Tak, psy są naprawdę wierne! Ale są wierne tym, którzy je kochają – a zdrady nigdy nie wybaczają… E…

Tak, psy są naprawdę wierne! Ale ich wierność mają ci, którzy je kochają a zdrady nie wybaczają…

…

Lena biegła za samochodem, nie chcąc zostać sama w obcym miejscu. Nie chciała być porzucona i zapomniana.

Biegła za tym, którego kochała i któremu ufała do końca. Za człowiekiem, którego nie potrafiła zdradzić. Bo do zdrady nie była zdolna…

Marysiu, poznaj to Lena! Wojtek uśmiechał się szeroko, gdy przedstawiał swoją suczkę szczupłej dwudziestolatce stojącej w drzwiach, w błyszczących szpilkach na dziesięciocentymetrowym obcasie, przez co była prawie głowę wyższa od niego.

Jest łagodna i bardzo posłuszna, więc jestem pewien, że się dogadacie. Choć właściwie to nie myślę, ale wiem.

Lena radośnie kręciła się wokół nóg właściciela, a na Marysię patrzyła z niepewnością.

To normalne, że psy są ostrożne wobec obcych. Ale tutaj było coś więcej.
Lena wyczuwała w niej coś odpychającego, nielubianego.

I nie chodziło o przesłodzony zapach jej perfum, który przyprawiał o ból głowy. Psy mają ten niezwykły dar potrafią wyczuć nieprzyjemnych ludzi!

Lena miała ten dar rozwinięty na sto procent. Jej instynkt nigdy jej nie zawiódł.

Kiedy spotykały na ulicy takich ludzi, Lena zawsze starała się trzymać od nich z daleka, ciągnąc Wojtka na smyczy, czasem wbrew jego woli. Bo bardzo kochała swojego pana i chciała go chronić najlepiej, jak umiała.

A gdzie można się schować w dwupokojowym mieszkaniu? Tymczasem Wojtek okazywał Marysi sporo uczucia i czułości.

Przytulał ją, całował…

Kiedy Marysia dostrzegła nieprzyjazne spojrzenie Leny, złapała Wojtka za rękę, odciągnęła go do kuchni, zamknęła drzwi i półgłosem powiedziała:

Czemu nie mówiłeś, że masz psa?

Nie było okazji szepnął Wojtek. Masz z tym problem?

Tak, mam. Nie lubię psów i nie chcę, by ten… Jak jej tam?

Lena…

Lena. Nie chcę, by z nami mieszkała.

I co mam zrobić? Wystawić ją na ulicę? Jesteśmy razem od czterech lat. Albo nawet pięciu. Już nie pamiętam, ale długo!

Wojtku… Marysia spojrzała na niego takim wzrokiem, że sprawa była jasna. Dopóki ten pies będzie mieszkał w twoim mieszkaniu, ja się do ciebie nie wprowadzam, nie będzie mowy o ślubie.

Nie znoszę psów, rozumiesz? Ty sam zdecyduj, kto jest dla ciebie ważniejszy: ja czy pies.

Deszcz lał jak z cebra. Wycieraczki z trudem rozgarniały duże krople, jakby były równie rozgniewane na świat, jak Wojtek, który pędził przez nocną Warszawę z ponurą miną.

I to uczucie w środku… jakby ktoś wylał mu na duszę kubeł pomyj. Jakby był zmuszony zrobić coś, czego robić bardzo nie chciał.

Ale kochał Marysię i myślał nawet o ślubie. A może nie kochał, już sam nie wiedział. Nieważne.

Liczyło się coś innego: ojciec Marysi obiecał mu pomoc w rozkręceniu jego małej firmy budowlanej, był bardzo wpływowy i jeśli coś mówił, to nie rzucał słów na wiatr. Obiecał pomoc to pomoże.

To była realna szansa nie tylko przetrwać, ale rozwinąć firmę. Wstać z kolan, stać się w końcu kimś. Bez sensu byłoby ją stracić.

Wyjechał za miasto i wcisnął gaz do dechy. Deszcz i wiatr uderzały w auto.

Krople bębniły w szyby i dach, jakby chciały go zatrzymać. Opamiętaj się! zdawały się krzyczeć, uderzając o metal.

Lena leżała na tylnym siedzeniu, patrząc na skaczące po szybie strugi wody. Przeczucie nie zawiodło. Od kiedy w mieszkaniu pojawiła się ta kobieta, właściciel był inny. Zimny, jak jesienny deszcz. Przestał rozmawiać z nią, głaskać. Stał się obcy.

Zatrzymał auto na poboczu i zapalił papierosa. Dym szybko wypełnił wnętrze. Nakładając kaptur, wyszedł na zewnątrz. Lena patrzyła z niepokojem co dalej?

Wszystko potoczyło się jak w złym filmie: tylnie drzwi gwałtownie się otworzyły, dym buchnął na zewnątrz. Wojtek chwycił Lenę za obrożę i wyciągnął z samochodu. Lena zaczęła skomleć.

Potem dwa głośne trzaski. Najpierw trzasnęły tylne drzwi, potem przednie.

Samochód ruszył z piskiem opon w stronę miasta, dalej obijany przez deszcz.

Lena została sama, zdezorientowana stała na szosie. Deszcz bezlitośnie siekł po sierści, wsiąkał w nią, nie zostawiając już suchego miejsca.

I ruszyła. Biegła za autem, nie chcąc zostać w nieznanym, opuszczona. Biegła za tym, kogo kochała bez reszty.

Bo nie potrafiła zdradza. Choć z samochodem jadącym sto kilometrów na godzinę nikt nie wygra To trzeba być gepardem, a ona jest zwykłym psem.

Zmoknięta sierść ciążyła coraz bardziej, ale nie mogła stawać.

Czerwone światła dawno już zniknęły w ciemności, a Lena wciąż biegła

Czasami, gdy nie umiesz się zatrzymać, los robi to za ciebie. Nie dla okrucieństwa, lecz bo nie ma sensu biec za przeszłością.

Pisk hamulców, głuchy stuk na mokrym asfalcie leży pies. Kierowca wyskoczył i zatrzymał się gwałtownie, chwycił się za głowę.

Delikatnie podszedł do Leny i spojrzał jej w oczy.

Oczy, które jeszcze wierzyły, ale ta pewność powoli ustępowała miejsca goryczy i rezygnacji.

Dzięki Bogu, żyje! pomyślał Paweł.

Paweł ostrożnie otworzył drzwi, położył na fotelu swoją kurtkę, delikatnie wziął psa na ręce i ułożył go na kocu.

Było już bardzo późno, więc pomocy szukać mógł tylko w jednej jedynej czynnej nocą klinice weterynaryjnej w mieście. Tam pojechał. Spojrzał od czasu do czasu na Lenę, która leżąc, jeszcze ze zmęczenia ruszała łapami, jakby dalej próbowała biec.

Weterynarz zgodził się przyjąć nocnego pacjenta bez opłat za konsultację. Na pytanie, co się stało Paweł pokrętnie wytłumaczył.

Weterynarz doszedł do wniosku, że psa po prostu się pozbyto. W Warszawie takie przypadki nie były rzadkością, niestety.

Na szczęście nie było poważnych obrażeń jedynie kilka stłuczeń. Lekarz zalecił maść i zimne okłady, by zmniejszyć obrzęk.

Paweł zaniósł Lenę do mieszkania, położył na podłodze swoją kurtkę, pieska na niej.

To tylko na chwilę powiedział jej z poczuciem winy. Po dziesięciu dniach Lena zaczęła wracać do sił. Noga jeszcze lekko utykała, ale już chodziła.

Wyrzucili cię na ulicę? powiedział na głos Paweł, siedząc z Leną na łóżku.

Nigdy nie miał psa. Ani znajomych z psami. Szczerze mówiąc, nawet przyjaciół nie miał kiedyś miał, a potem się rozczarował.

Jeden odebrał mu dziewczynę, drugi oszukał w interesach, trzeci wplątał w szemraną aferę, po której długo tłumaczył się policji.

Na szczęście udało się wyjść z kłopotów i Paweł, pragnąc zostawić wszystko za sobą, wyniósł się do innego miasta.

Dlatego w kwestii psów dzwonił po rady do weterynarza, który dał mu wizytówkę: zadzwoń, jak będziesz potrzebował pomocy.

Z pomocą porad Pawłowi udało się spokojnie wykąpać Lenę i zmyć z niej cały brud. Spodziewał się kłopotów, ale Lena zniosła kąpiel bardzo spokojnie.

Potem pytał o karmę, dwa razy jeździł do kontroli, żeby upewnić się, że nie ma syndromu pourazowego.

Martwił się bardzo, bo Lena słabo jadła, całymi dniami leżała i nie reagowała na obecność Pawła.

Tak bywa tłumaczył mu lekarz, dr Marek.

Zalecił częściej wychodzić z nią na długie spacery, żeby szybciej doszła do siebie.

Po prostu wychodźcie, niczego od niej nie wymagaj, przyjdzie czas, to się przyzwyczai. Może nawet się zaprzyjaźnicie.

I tak się stało. Stare rany, także te duszy, zaczęły się goić. Po półtora miesiąca od spotkania na drodze, Paweł i Lena byli już przyjaciółmi.

Może nie najlepszymi, ale Lence wyraźnie ufała i zaczęła lepiej jeść. A nowym imieniem została Mila.

Nowe życie, nowe imię, jak to mówią. Suczka szybko przyzwyczaiła się do nowego imienia może dlatego, że brzmiało trochę jak stare, albo tamtego nie chciała już słyszeć.

Codziennie, niezależnie od pogody, chodzili razem na spacery i było im dobrze we dwoje.

Tylko w czasie deszczu oczy Mili stawały się smutne i wilgotne nie od deszczu, lecz od wspomnień.

Bo tak, najtrudniej jest zapomnieć. Pies to nie człowiek, ale uczucia ma równie silne. Kto twierdzi inaczej, nigdy nie miał psa.

Pewnego dnia, gdy spacerowali po parku, Mila pobiegła za kotem, gdy Paweł kupował gorącą kawę listopad był zimny, więc parujący kubek pomagał rozgrzać się chociaż trochę. Obejrzał się, psa koło niego nie było.

Zostawił kawę, rzucił się w poszukiwania, sam nie wiedząc, w którą stronę biec, ale rozumiejąc, że musi jej szukać.

W tym samym czasie, trochę dalej, Mila szczekała pod drzewem na kota, który wspiął się wysoko i miała nadzieję, że zejdzie i zabawa się zacznie od nowa.

Obok zatrzymał się czarny SUV, wysiadł z niego Wojtek.

Szukał sklepu, w którym miał coś załatwić, ale nagle zamarł, patrząc prosto przed siebie.

Lena!

Suczka nie od razu zorientowała się, że to o nią chodzi. Ale gdy usłyszała swoje dawne imię jeszcze raz, rozpoznała znajome nuty w głosie, odwróciła się i spojrzała na niego długo.

Lena, chodź tu! Wojtek przykucnął i serdecznie wyciągał do niej ręce.

Chciała rzucić się mu w ramiona, ale coś ją powstrzymywało. O czym myślą psy w takich momentach? Nie wiadomo. Ale coś czują na pewno.

Przecież ją zdradził! Porzucił. A może nie? Może wszystko źle zrozumiała i on ją szukał przez ten cały czas?

Ogonek zaczął drgać czy to radość, czy wybuch emocji?

Widząc jej brak zdecydowania, Wojtek przeszedł przez płotek i podszedł, wyciągając rękę.

Leno! Lenko! Jak się cieszę, że cię znalazłem! Chodź tu do mnie!

Wyciągał rękę, głaskał, przyciskał ją. Ona się nie wyrywała. Ale nie czuła żadnej radości nie tańczyła przy nogach, nie machała ogonem.

Coś ją powstrzymywało.

Paweł zobaczył z daleka, jak ktoś ciągnie Milę za obrożę do auta.

Co pan robi? To mój pies!

Podbiegł, szarpnął za ramię Wojtka i odwrócił go do siebie:

Co pan robi? powtórzył ostrzej. To mój pies!

Naprawdę?

Tak, Mila do mnie!

Suczka zrobiła dwa kroki do Pawła, ale Wojtek mocniej zaciskał dłoń na obroży.

Jaka Mila! To Lena! Wychowałem ją od szczeniaka, a potem…

Potem co? zapytał Paweł, zaczynając rozumieć, o co chodzi.

To nie pana sprawa! To mój pies i zabieram ją!

Nie! To mój pies i zostaje ze mną. I nie życzę sobie więcej rozmów na ten temat.

Co?!

Wojtkowi oczy zaszły krwią, twarz zaczerwieniła się. Uniósł rękę, ale sukę, która do tej pory biernie patrzyła na kłótnię dwóch mężczyzn, nagle warknęła i z wyszczerzonymi zębami wyrwała się, odwróciła do Wojtka i ostrzegawczo warknęła.

Wojtek zamarł.

Nie ze strachu, raczej z szoku. Lena nigdy tak się nie zachowywała. Nigdy nie warczała na niego, nie wyglądała też, jakby była gotowa gryźć.

Opadła mu ręka i cofnął się o dwa kroki.

Mila, już dobrze. Wracamy powiedział cicho Paweł.

Suczka podeszła do niego, wsadziła nos w jego dłoń, potem pokornie nachyliła głowę, aby Paweł mógł przypiąć smycz.

Szli powoli wzdłuż alei pełnej liści, nie oglądając się za siebie. Wojtek patrzył za nimi, zaciskając ze złości pięści.

Marysia nigdy się do niego nie wprowadziła, o ślubie nie było już mowy. Ojciec nie pomógł w interesach, musiał sprzedać firmę na spłatę długów. Nie mógł sobie wybaczyć tego, co zrobił tamtej nocy.

Ale zmienić nic nie zdołał.

Tak, psy są wierne! Ale tylko tym, którzy je kochają zdrady nie wybaczają.

Zastanówcie się, co o tym sądzicie. Zostawcie serduszko.