– Tak nie można, Księżniczko. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak staruszka – mówiła, siadając obok córki.

Tak nie może być, Jadzia. Masz trzydzieści lat, a żyjesz jak babcia mawiała matka, siadając obok córki.

Jadwiga wracała z pracy zmęczona, jak zwykle. Wieczorem kuchnię wypełniał aromat ziemniaków z cebulą, a matka, przy starej patelni, mruczała pod nosem, po czym troskliwie postawiła talerz na stole:
Jadzia, jedz, niech ostygnie.

Mamusiu, później, okej? Muszę się przebrać.

Zrzuciła kurtkę, zdjęła buty i weszła do pokoju. Mały Sławek siedział na podłodze, budując wieżę z klocków i cicho nucił pod nosem. Gdy zobaczył mamę, wykrzyknął radośnie:
Mamusiu, patrz, co zbudowałem!

Jadwiga uśmiechnęła się, pocałowała synka w czubek głowy.
Ależ to prawdziwy zamek. Może będę w nim księżniczką?

Nie odpowiedział poważnie chłopiec będziesz dowódcą.

Śmiech rozbrzmiał w pokoju, a serce na chwilę się rozgrzało. Takie drobne chwile ratowały od pustki, która od prawie sześciu lat czaiła się w jej wnętrzu.

Po tym, jak Jerzy odszedł, Jadwiga postanowiła nie pozwolić sobie na słabość. Od tego czasu tylko praca, dom i syn. Czasem, gdy Sławek zasypiał, siadała przy oknie, patrząc na rozrzucone latarnie i łapała się na tym, że życie mija po omacku.

Matka, Stanisława Kowalska, widziała to wszystko i czasem nie wytrzymywała widoku swojej córki.
Tak nie może być, Jadzia. Masz trzydzieści, a żyjesz jak staruszka powtarzała, siadając obok.
Mamusiu, mam się dobrze, nie narzekam.
Dobrze drwiła. Od pracy do domu, od domu do pracy. A potem co?
Potem Sławek dorosnie, skończy szkołę
I wyjedzie dodała spokojnie matka. A z kim zostaniesz? Ja nie jestem wieczna.

Jadwiga westchnęła, nie odpowiadając. Stanisława nie mówiła tego ze złości, po prostu znała życie i rozumiała, jak szybko mija.

Późnym wieczorem, przy herbacie w kuchni, matka znów rozpoczęła rozmowę:
Widziałam w okolicy ogłoszenia w kalendarzu sąsiadki, otwarto klub randkowy. Ludzie chodzą, poznają się, piją kawę, razem oglądają filmy. Może spróbujesz?
Mamusiu, serio?
Co w tym złego? Każda normalna kobieta czasem potrzebuje męskiej uwagi.
Nie chcę odcięła Jadwiga.
Nie chcesz, czy boisz się?

Jadwiga po cichu wylewła filiżankę do zlewu. Temat zawsze ją ściskał gardło.
Proszę, zostawmy to. Przypaliłam się i nie chcę powtórki.
Nie próbowałaś drugiego razu, żeby sprawdzić, czy znajdziesz swoją drugą połówkę westchnęła Stanisława.

Matka zamilkła, widząc, że córka nie ma ochoty słuchać. W środku jednak kipiało: kiedyś Jadwiga była wesoła, uśmiechnięta, kochająca. Teraz była jedynie cieniem kobiety, która żyje według rozkładu.

Weekendowo wybrali się z Sławkiem na podwórko; śnieg skrzypiał pod stopami, dzieci zjeżdżały z sanek. Stanisława machnęła ręką do sąsiadki, która zapraszała na imprezę w miejscowym Domu Kultury.
Idź, Jadzia, nie siedź w domu zachęciła matka. Sławek się pobawi, a ty przynajmniej odetchniesz.

Jadwiga początkowo opierała się, ale w końcu poddała się.

W sali było gwarno. Dzieci biegały, dorośli stali w grupkach. Sławek od razu rzucił się do stołu z zabawkami. Jadwiga stała z boku, patrząc na synka, i nie zauważyła, że obok pojawił się mężczyzna, wysoki, z krótką fryzurą, w kurtce koloru khaki.

Przepraszam, nie wie pan, gdzie jest przebieralnia dla maluchów? zapytał uprzejmie.
Tu, za dwoma salami, po prawej odpowiedziała.
Dziękuję. Moja córka zawsze się gubi w tych korytarzach.

Uśmiechnął się ciepło.
A wy, chyba miejscowa? dopytał.
Tak zawstydziła się Jadwiga. Mieszkam w pobliżu.

Szczęście, bo ja ciągle myślę, że zgubię się w tym labiryncie.

Podjął rękę:
Aleksander.
Jadwiga.

Wymienili kilka słów, potem on poszedł do swojej córki, ale zaraz wrócił, pomagając nieść pudełko z prezentami do samochodu.
Pewnie ciężko pani samemu z dzieckiem, co? zapytał ostrożnie.
No cóż, przyzwyczaiłam się krótko odpowiedziała.

Nie drążył dalej, jedynie życzył powodzenia i uśmiechnął się na pożegnanie.

Po powrocie do domu matka od razu spytała:
No i jak impreza?
W porządku.
A ten przystojny pan?
Jadwiga spojrzała zdziwiona:
Skąd wiesz?
Widać po oczach. Po raz pierwszy od dawna uśmiechnęłaś się bez powodu.

Jadwiga wzruszyła ramiona, ale w głębi serca coś zadrżało. Spotkanie zostawiło po sobie słodki posmak, jakby mały płomień ogrzał gruby mur samotności.

Wieczorem, kiedy Sławek zasnął, przywołała w pamięci jego głos, spojrzenie i uśmiech.
Aleksandr powtórzyła cicho, jakby smakowała to imię.

Po zimnym święcie minął tydzień. Jadwiga wróciła do codzienności: praca, dom, opieka nad synem. Aleksander stopniowo wyparował z pamięci, niczym przypadkowy przechodzień. Jedynie przy opadającym śniegu przypominała mu się spokojny, męski uśmiech, który wydawał się obiecywać, że życie jeszcze ma coś w zanadrzu.

Lecz życie znów wciągnęło ją w rutynę. W pracy awaria, w księgowości zmieniła się szefowa, nowa kobieta chciała się wykazać, więc Jadwiga prawie nie schodziła z biurka. Do domu wracała późno, a tam czekał Sławek z zadaniami i matka z nieustannym warczeniem:
Jadzia, nie dbasz o siebie! Twarz ma cienie, pod oczami koła.
Mamusiu, wszystko w porządku, to koniec miesiąca.

Pewnego wieczoru, wracając autobusem, telefon zadzwonił. Nieznany numer.
Halo?
Jadwiga? To Aleksander. Widzieliśmy się na przyjęciu. Pamiętasz?

Zamarła, nie rozpoznając głosu od razu.
Tak, pamiętam Dzień dobry.
Widziałem cię przy przystanku przy sklepie Tęcza. Chciałem podejść, ale odjechałaś szybko. Pomyślałem, że zadzwonię. Nie masz nic przeciwko?

Jadwiga nie wiedziała, co odpowiedzieć. Z jednej strony było niezręcznie, z drugiejdziwnie miło.
Nie, nie mam nic przeciwko w końcu powiedziała.
Świetnie. Może spotkamy się? Jutro będę w twojej okolicy.

Następnego dnia spotkali się przy kawiarni. Aleksander przyszedł w mundurze strażaka, z teczką pod pachą. Wyglądało na to, że się śpieszy, ale i tak kupił dwa kawy.
Proszę, rozgrzeją.
Dziękuję uśmiechnęła się Jadwiga.

Usiedli na ławce w parku. Rozmowa płynęła lekko, jakby znali się od lat. Aleksander opowiadał, że po rozwodzie został z córką, której teraz jest osiem lat.
Ty też wychowujesz sam? zdziwiła się.
Tak. Na początku było ciężko, ale potem zrozumiałem, że to nie koniec świata, a raczej bodziec do życia.

Mówił spokojnie, nie ubolewał nad sobą. Jadwiga zauważyła, że przy nim czuje się bezpiecznie. Nie było wrażenia oceny czy litości, po prostu zrozumienie.

Po powrocie do domu Stanisława już siedziała w kuchni, jakby czekała.
No? zapytała, ledwie Jadwiga zdążyła zdjąć kurtkę.
Mamusiu
Tylko nie mów, że to on, ten z klubu.
Jaki klub? zdziwiła się Jadwiga.
No nie rób z siebie świętą. Widziałam, jak rozmawiałaś z nim przy przystanku.

Jadwiga westchnęła, ale tym razem nie kłóciła się.
Mamusiu, on miły. Po prostu znajomy.
Znajomy uśmiechnęła się Stanisława. Zanim się spotkasz, trzeba człowieka poznać.

Dni mijały. Aleksander od czasu do czasu dzwonił, pytając, jak się mają i jak Sławek. Parę razy wpadł pomóc: naprawić kran, przestawić półkę. Stanisława oczywiście wszystko widziała, ale udawała, że nie zwraca uwagi. Pewnego razu, kiedy odszedł, mruknęła do siebie:
Oto ci znajomy. Nie mówię ci, że dobrzy faceci się nie przemnażają.

Jadwiga lekko się zarumieniła, nie odpowiadając. W duszy mieszały się wstyd, zakłopotanie i dawno zapomniane ciepło.

Pewnego wieczoru Aleksander zaprosił ją i Sławka na lodowisko.
My często jeździmy z córką. A u was Sławek też ma energię. Niech się pobawi.

Jadwiga długo się wahała, ale w końcu zgodziła się.

Wieczór był cichy, mroźny. Na lodowisku grała muzyka, dzieci się śmiały. Aleksander trzymał za rękę swoją córkę Nastę, ucząc Sławka stać na łyżwach. Potem podał rękę Jadwidze:
Proszę, nie bójcie się.
Dawno nie jeździłam
Tym lepiej, zaczniemy od nowa.

Wzięła jego rękę i poczuła, jakby prąd przeszył ją ciałem. Proste dotknięcie, a w niej było tyle ciepła, że Jadwiga prawie płakała.

Po rozstaniu przy jej drzwiach Aleksander szepnął:
Nie chcę pośpiechu, ale dobrze mi z wami. I z Sławkiem. Dawno nie czułem, że mogę komuś być potrzebny.

Jadwiga nie wiedziała, co odpowiedzieć. Kiwnęła lekko głową, patrząc w jego szczere oczy.

Późną nocą, gdy Stanisława weszła do sypialni, Jadwiga siedziała przy oknie i uśmiechała się do siebie.
No i serce się topi? zapytała matka łagodnie.
Mamusiu nie wiem. Chciałabym wierzyć, że nie wszystko jest stracone.

Stanisława usiadła obok, objęła ją.
Wierz, Jadzia. Kiedy kobieta potrafi się uśmiechać bez powodu, to znak, że życie jeszcze przed nią.

Wiosna nadeszła wcześnie, pod oknami rosły pierwsze pąki, a w domu po raz pierwszy od dawna czuło się lekko. Aleksander pojawiał się coraz częściej: przynosił pierogi z zagrody, jabłka od Nastki, naprawiał zepsuty żelazko, woził chłopca do szkoły. Stanisława, obserwując to, zmieniła ton przestała drwić, stała się łagodniejsza, jakby sama uwierzyła, że szczęście naprawdę wraca do Jadzi.

Mamusiu, nie planowałam niczego przyznała Jadwiga, sprzątając stół.
Nie trzeba planować. Wszystko przychodzi i odchodzi samo. Najważniejsze, nie wypuszczaj odpowiedziała Stanisława, nalewając herbatę. Facet widoczny, ręce nie z kieszeni rosną.

Jadwiga tylko się uśmiechała. Lubiła, że AleksanderW końcu, trzymając Aleksandra za rękę, Jadwiga poczuła, że wreszcie odnalazła spokój, którego tak długo szukała.