Tajemnicza sąsiadka z piątego piętra

Dzisiaj znów się zastanawiam, jak mało wiemy o ludziach za ścianą. Zawsze wydawało mi się, że znam życie całego naszego klatkowca na wyrywki. Kto zapłacił za rachunki, kto się pokłócił po pijanemu, komu winda kazała czekać. Tylko o sąsiadce z piątego piętra nie wiedziałam kompletnie nic.

Jak duch się pojawiła w naszym korytarzu. Pamiętam przecież, że mieszkanie pięćdziesiąt trzy stało puste długo po śmierci starego Kazimierza Nowaka. Krewni z Poznania zajeżdżali rzadko, rozkradając pamiątki, aż sprzedali. A komu? Nikt nie miał pojęcia.

– Pewnie pośrednicy znów ją przehandlują – spekulowała Walentyna przy skrzynkach na listy. – Teraz to modne, mieszkania jak kartofle na targu.

Szybko jednak okazało się, że ktoś się wprowadził. Słyszałam czasem przyciszoną muzykę dochodzącą z góry, dźwięk wysokich obcasów na klatce schodowej. Tych prawdziwych, eleganckich, nie plastikowych klapków. U nas takim luksusem mało kto się szczycił.

Pierwszy raz ujrzałam ją przypadkiem. Wyjrzałam przez wizjer, słysząc głosy, i zamarłam. Naprzeciwko stała wysoka kobieta w gustownym beżowym płaszczu. Włosy upięte w gładki kok, w rękach bukit białych róż.

– Dziękuję panu bardzo – mówiła do mężczyzny po pięćdziesiątce w garniturze. – Przekażę na pewno.

Skinął głową, coś niewyraźnie odrzekł i ruszył w stronę windy. Kobieta zaś jeszcze przez chwilę wpatrywała się w kwiaty, westchnęła cicho i zniknęła w swoich drzwiach.

– Wal, widziałaś tę nową sąsiadkę? – spytałam przyjaciółkę następnego dnia na ławce pod blokiem.
– Jaką nową?
– Z piątki. W pięćdziesiątce trzeciej.
Walentyna pokręciła głową:
– Nie. Młoda?
– Nie za bardzo. Czterdzieści kilka, może pięćdziesiątkę. Urodziwa, zadbana. I ubiera się przyzwoicie, nie po naszemu.
– Pewnie majętna – podsumowała Walentyna. – Skupuje mieszkanie w centrum Krakowa.
Przyznałam jej rację, ale dziwne przeczucie mnie nie opuszczało. Zamożni zwykle nie wybierają się w nasze stare mury ze stękającą windą i odpadającym tynkiem. Wolą apartamentowce albo kamienice z portierem.

Z czasem zauważyłam więcej: sąsiadkę z piątego piętra regularnie odwiedzają goście. Zawsze panowie, zawsze z kwiatami. Przychodzili o różnych porach – rano, wieczorem, nawet w środku dnia. Jedni zostawali kwadrans, inni na godzinę, półtorej. Wszyscy bez wyjątku dobrze ubrani, pewni siebie.

– Może artystka? – zasugerowała Walentyna, gdy podzieliłam się spostrzeżeniami. – Albo muzyk? U nich zawsze pełno znajomych.
– Artystka z taką gotówką? – prychnęłam sceptycznie. – Widziałaś kiedyś bogatych malarek?
Walentyna wzruszyła ramionami, ale przyznała, że to mało prawdopodobne.

Ciekawość we mnie rosła jak drożdże. Celowo nadsłuchiwałam dźwięków z góry, wymykałam się na śmieci, gdy tylko słyszałam kroki na schodach. Lecz sąsiadka zdawała się rozpływać w powietrzu. Albo chodziła bezszelestnie, albo wyczuwała podglądaczy.

Zagadkę rozwiązał przypadek. Wracałam z przychodni po wieki w kolejce do internisty. Humor miałam spod ciemnej gwiazdy – lekarz nic nie wyjaśnił, tylko wypisał skierowania na badania. W windzie spotkałam hydraulika Henryka z Żywca.

– Witam, pani Mario – przywitał się, dźwigając skrzynkę z narzędziami.
– Dzień dobry, Heniu. Dokąd?
– Na piątkę, naprawić kran. Zamówienie przyszło.
Zainteresowałam się żywo:
– Do pięćdziesiątki trzeciej?
– Tak tam. Gospodyni mieszka, osobliwa. Zawsze herbatę zaparzy, ciastkiem poczęstuje. I płaci ponad stawkę, na marginesie.
– Serio? A czym się zajmuje?
Henryk podrapał się po karku:
– Dobra kobita. Grzeczna, kulturalna. Tylko zawsze taka smutna. I sama żyje, nikogo nie ma.
– Jak to sama? A przecież panowie się u niej przewijają
Czułam, jak ciężar niepotrzebnego osądu spada z moich ramion, gdy wpatrywałam się w zmierzch za oknem, obiecując sobie odtąd widzieć w ludziach nie zagadki, lecz zaproszenie do uważnej życzliwości.