Tajemnicza sąsiadka z góry

Halina Nowak zawsze wie, co się dzieje w ich bloku. Kto kiedy przychodzi, kto się z kim kłóci, komu brakuje na czynsz. Tylko o sąsiadce z piątego piętra nie wie nic.
Kobieta pojawiła się w ich klatce jakoś niespostrzeżenie. Halina pamięta, że mieszkanie pięćdziesiąte trzecie długo stało puste po śmierci starego Stanisława Wilka. Spadkobiercy, jacyś bratankowie z Gdańska, przyjeżdżali sporadycznie, przejrzeli rzeczy, sprzedali. Kto kupił – nikt dokładnie nie wiedział.
— Deweloperzy pewnie odsprzedają — rozważała sąsiadka Krystyna Jankowska, spotkawszy Halinę przy skrzynkach. — Teraz to modne, handlują mieszkaniami jak ogórkami na bazarze.
Ale wkrótce okazało się, że mieszkania nie odsprzedano. Ktoś się tam wprowadził. Halina poznała to po cichej muzyce, która czasem dobiegała z góry, i po odgłosie obcasów na schodach. Takich obcasów – nie japonki, nie trampki, tylko prawdziwe szpilki. W ich bloku takim luksusem mało kto się szczycił.
Po raz pierwszy Halina Nowak widzi nową sąsiadkę przypadkiem. Wygląda przez wizjer, usłyszawszy głosy na klatce, i zastyga ze zdumienia. Na progu mieszkania naprzeciw stoi wysoka kobieta w eleganckim beżowym płaszczu. Włosy ma schludnie upięte w kok, w rękach trzyma bukiet białych róż.
— Dziękuję panu bardzo — mówi nieznajoma mężczyźnie po pięćdziesiątce w garniturze. — Na pewno przekażę.
Mężczyzna kiwa głową, coś cicho odpowiada i kieruje się do windy. Kobieta stoi jeszcze chwilę, patrząc na kwiaty, w końcu cicho wzdycha i znika w swoim mieszkaniu.
— Kryś, widziałaś nową sąsiadkę? — pyta Halina koleżankę następnego dnia na ławce pod blokiem.
— Jaką nową?
— Z piątego piętra. Teraz w pięćdziesiątej trzeciej mieszka.
Krystyna Jankowska kręci głową:
— Nie widziałam. A co, młoda?
— Nie bardzo. Z czterdzieści pięć, może pięćdziesiąt. Przystojna taka, zadbana. I ubiera się porządnie, nie jak my wszyscy tutaj.
— Pewnie bogata — konkluduje Krystyna. — Skoro kupiła mieszkanie na Ochocie.
Halina się zgadza, ale nie opuszcza ją dziwne uczucie. Bogaci zwykle nie wprowadzają się do ich starego bloku z przedpotopową windą i odpadającym tynkiem. Kupują apartamenty w nowych inwestycjach albo zamkniętych osiedlach z portierem.
Stopniowo Halina zaczyna zauważać, że do sąsiadki z piątego często przychodzą goście. Zawsze mężczyźni, zawsze z kwiatami. Przychodzą o różnych porach – rano, wieczorem, w południe. Niektórzy zostają na kwadrans, inni na godzinę, półtorej. Ale wszyscy bez wyjątku są dobrze ubrani i zachowują się pewnie.
— Może malarka? — przypuszcza Krystyna, gdy Halina dzieli się spostrzeżeniami. — Albo muzyk? U nich zawsze pełno znajomych.
— Malarka z takimi pieniędzmi? — Halina prycha sceptycznie. — Widziałaś kiedyś bogatego malarza?
Krystyna wzrusza ramionami, ale przyznaje, że to mało prawdopodobne.
Ciekawość Haliny rośnie z każdym dniem. Zaczyna specjalnie nasłuchiwać odgłosów z góry, wychodzić do śmietnika akurat wtedy, gdy słyszy kroki na schodach. Ale sąsiadka jakby rozpływała się w powietrzu. Albo chodzi bardzo cicho, albo wyczuwając obserwację, unika spotkań.
Rozwiązanie przychodzi niespodziewanie. Halina wraca z przychodni po długim siedzeniu w kolejce do internisty. Humor pod psem – lekarka nic konkretnego nie powiedziała, tylko wypisała skierowania na badania. W windzie spotyka Jacka-hydraulika z administracji osiedla.
— Siema, Halina Nowak — wita się Jacek, trzymając skrzynkę z narzędziami.
— Cześć, Jacku. Gdzie to?
— Na piąty, kran naprawić. Przyszło zgłoszenie.
Halina żywo się ożywia:
— Do pięćdziesiątej trzeciej?
— Ano. Taka pani tam mieszka, ciekawa. Zawsze herbatę proponuje, ciastkiem poczęstuje. I płaci ponad stawkę, tak gwoli ścisłości.
— Jak to? A co to za osoba?
Jacek drapie się po karku:
— Fajna baba. Grzeczna, kulturalna. Tylko jakaś smutna zawsze. I sama mieszka, nikogo u niej nie ma.
— Jak sama? A faceci do niej ciągle chodzą!
Hydraulik patrzy na Halinę zdziwiony:
— Jacy faceci? Byłem tam już z pięć razy – ani jednego nie widziałem. Ona zawsze sama.
Halina zamyśla się. Albo Jacek kłamie, albo ona coś źle rozumie. Może sąsiadka po prostu ostrożna i nie przyjmuje gości przy obcych.
Odpowiedź na zagadkę przychodzi po tygodniu, i to z zupełnie niespodziewanej strony. Halina wpada na sąsiadkę twarzą w twarz w sklepie spożywczym. Kobieta stoi przy nabiale i uważnie studiuje etykietę na kefirze.
— Przepraszam — zagaduje Halina — pani chyba z naszego bloku? Halina Nowak, z czwartego piętra.
Sąsiadka podnosi oczy.
Od tamtej pory Maria Piotrowska zaczęła regularnie zaglądać do Ewy Władymirskiej z drobną pomocą lub po prostu na pogawędkę, bo zrozumiała, że prawdziwa sąsiedzka bliskość rodzi się z ciszy pełnej wsparcia, a nie z hałaśliwych plotek.