Tajemnicza sąsiadka z góry

Ta nieznana sąsiadka z piątego piętra
Małgorzata Szewczyk zawsze wiedziała, co się dzieje w ich kamienicy. Kto przychodzi o której, kto się z kim kłóci, komu brakuje na czynsz. Lecz o sąsiadce z piątego piętra nie wiedziała zupełnie nic.

Kobieta pojawiła się w klatce schodowej jakby znienacka. Małgorzata pamiętała, że mieszkanie pięćdziesiąt trzy długo stało puste po starym Kazimierzu Zielińskim. Spadkobiercy, siostrzeńcy z Gdańska, zjawiali się czasem, przeglądali rzeczy, potem sprzedali. Kto kupił – nikt nie miał pewności.

— Pewnie pośrednicy, przerzucają dalej – spekulowała Weronika Nowak, spotkawszy Małgorzatę przy skrzynkach. — Modne to teraz, mieszkania handluje się jak buraki na targu.

Lecz rychło stało się jasne, że lokalu nie odsprzedano. Ktoś się tam wprowadził. Małgorzata wnioskowała to po cichej muzyce czasem sączącej się z góry, po stukocie obcasów na schodach. Prawdziwych obcasów – nie japonkach, nie adidasach, lecz eleganckich szpilkach. W ich kamienicy mało kto pozwalał sobie na taką ekstrawagancję.

Pierwszy raz Małgorzata ujrzała nową sąsiadkę przypadkiem. Wyjrzała przez wizjer, usłyszawszy głosy na półpiętrze, i zastygła w osłupieniu. Przed drzwiami naprzeciwko stała smukła kobieta w gustownym beżowym płaszczu. Włosy zebrane w surowy kok, w dłoniach bukiet białych róż.

— Serdecznie dziękuję – mówiła nieznajoma mężczyźnie po pięćdziesiątce w garniturpret-a-porter. — Przekażę bezbłędnie.

Mężczyzna skłonił głowę, odpowiedział coś bezgłośnie, ruszył w stronę windy. Kobieta zaś stała chwilę, wpatrzona w kwiaty, wreszcie westchnęła cicho i zniknęła w swoim mieszkaniu.

— Werka, widziałaś nową lokatorkę? – spytała Małgorzata przyjaciółki nazajutrz, przysiadłszy przy ławce na podwórzu.

— Jaką niby?

— Z piątego. W pięćdziesiątce trzeciej teraz mieszka.

Weronika pokręciła głową:

— Ani śladu. A jaka, młoda?

— Nie za bardzo. Koło czterdziestki, może pięćdziesiąt. Urodziwa, zadbana. I ubiera dla gustu, nie jak my wszyscy.

— Pewnie zamożna – orzekła Weronika. – Skoro kupiła kawalerkę w śródmieściu.

Małgorzata przytaknęła, lecz nie opuszczało ją dziwne uczucie. Zamożni nie szukają przecież mieszkań w ich starym domu z archaiczną windą i odpryskającym tynkiem. Wolą nowe inwestycje albo apartamentowce z portierem.

Stopniowo Małgorzata zaczęła spostrzegać, że do sąsiadki z piątego często zaglądają goście. Zawsze mężczyźni, zawsze z kwiatami. Przychodzili o różnych porach – rano, wieczorem, wśród dnia. Czasem tylko na kwadrans, inni zostawali na godzinę lub dłużej. Lecz wszyscy bez wyjątku – dobrze ubrani, pełni pewności.

— Może artystka? – założyła Weronika, gdy Małgorzata podzieliła się spostrzeżeniami. – Albo muzyczka? Tam zawsze rojno od znajomości.

— Artystka z takimi pieniędzmi? – Małgorzata prychnęła sceptycznie. – Widziałaś kiedyś malarkę po forsie?

Weronika wzruszyła ramionami, lecz przyznała, że to mało prawdopodobne.

Ciekawość Małgorzaty rosła z dnia na dzień. Zaczęła nasłuchiwać odgłosów z góry, wychodzić ze śmieciami akurat, gdy słyszała kroki na schodach. Lecz sąsiadka jakby rozpływała się w powietrzu. Albo chodziła na palcach, albo wyczuwała podgląd i unikała spotkań.

Zagadka objawiła się niespodziewanie. Małgorzata wracała z przychodni po długim czekaniu w kolejce do internisty. Nastrój miał się pod psem – lekarka nic sensownego nie powiedziała, tylko wypisała skierowania na badania. W windzie minęła się z Genowefą „Genkiem” Kowalczykiem, hydraulikiem z ZGK.

— Witaj, Małgoś – przywitał Genek, dźwigając skrzynkę z narzędziami.

— Hej, Gienek. Którędy?

— Na piąte, kurek naprawić. Zamówienie przyszło.

Małgorzata ożywiła się błyskawicznie:

— Do pięćdziesiątki trzeciej?

— Ano. Tam babka siedzi, osobliwa. Zawsze herbatą częstuje, ciasteczkiem uraczy. I płaci ponad stawkę, dla wiadomości.

— Nie gadaj? A jaka ona?

Genek podrapał się po głowie:
Pozostała w mieszkaniu Marzena, wpatrzona w opuszczoną klatkę schodową, gdzie cień Ewy Kaczmarskiej wirował jak zapomniana melodia, a szepty sąsiadów wydawały się teraz tak błahe wobec oceanu samotności, który każdy w ciszy niesie za progiem.