Tajemnice rodzinne i nowy dom

— Przyjedźcie do mnie na wieś z mężem! — zawołała matka do Wery.
— Na pewno, mamo, przyjedziemy — odparła Wera, ukrywając zmęczenie w głosie. — Justyna zdaje egzaminy, i wtedy wszyscy razem przyjedziemy. Zygmunt też chce. Wcześniej jeździł do swojej rodziny na wieś, ale od kiedy ich zabrakło, nawet tam nie zagląda!
— Jak to? — zdziwiła się matka. — Przecież ma tam braci, siostry…
— Nie lubi o tym rozmawiać — cicho powiedziała Wera. — Na groby rodziców jeździmy, ale tylko na jeden dzień, do rodziny nie wstępujemy. Zygmunt pomagał swoim, ale po ich śmierci zdrętwiał z tego, co się potem wydarzyło…

— Wera, dlaczego wszystko bierzesz na siebie? — oburzała się matka. — Co to za mąż? Zdrowy chłop, a ty go żałujesz. Trzeba dbać o siebie! On u ciebie tylko śmieci wynosi…
— Mamo, już o tym rozmawiałyśmy. Nic nie biorę na siebie. Kochamy się, a on zarabia pieniądze.
— Nie o pieniądze chodzi! W domu ci nie pomaga!
— A co ma pomagać? Mieszkanie mamy małe. Przyszedł, na kanapie się położył. Nie ma co robić.
— A kiedy kupicie większe? Dwa pokoje i tyle!
— Nie wiem — z westchnieniem odpowiedziała Wera. — Chcieliśmy, oszczędzaliśmy, ale teraz się wahamy…

Justyna po szkole miała iść do technikum, a za rok — matura. Werze tęskno było za wsią. Miasto wydawało się obce, nieważne jak długo tam mieszkała. Wyjdziesz na podwórko — same babcie na ławce, szepczą, każdego obgadują. Na wsi też plotkują, ale tam powietrze swojskie.
— Przyjeżdżajcie w odwiedziny — nalegała matka.
— Przyjedziemy, jak Justyna skończy egzaminy. Zygmunt też pojedzie. Wcześniej każde lato spędzał u swoich, ale po śmierci rodziców przestał. Nawet słuchać o nich nie chce.
— Jak to? Przecież ma tam rodzinę, groby…
— Nie przypominaj mu o tym, mamo. Na groby jeździ, ale szybko, bez spotkań z rodziną. Wszyscy się pokłócili.

Zygmunt był najmłodszy w rodzinie. Każdy urlop spędzał na wsi pod Białymstokiem, pomagał rodzicom: dom naprawiał, stodołę budował, ojcu narzędzia kupował. Rodzice dawali pieniądze, ale często dołożył swoje. Gdy ich zabrakło, bracia od razu rozebrali wszystko, co cenne. Narzędzia zabrali, mówiąc: „Tobie w mieście niepotrzebne”. Z domu zniknęły rzeczy, które Zygmunt chciał zachować na pamiątkę. Nawet stara witryna opustoszała.

Został tylko zestaw miedzianych łyżek, widelców i noży — dziesiątki sztuk w pociemniałym pudełku. Nikt po nie nie sięgnął. Zygmunt przywiózł je do domu. Wera nie protestowała — to była pamiątka po jego rodzicach.
— A dom? Przecież trzeba było podzielić — spytała matka.
— Nie. Siostrzeniec już się wprowadził. Był testament. Zygmunt przyjechał, ale nie kłócił się, choć o mało nie doszło do bójki. Teraz żyją w tej samej wsi jak wrogowie.
— A te sztućce? Ciągle czarne?
— Wyczyściłam je. Zygmunt ucieszył się jak dziecko. Mówi, że takie widział tylko w dzieciństwie. Ktoś podarował rodzicom, a oni oszczędzali, nigdy nie używali…

Na wsi u teściowej było cicho i przytulnie. Zygmunt przeszedł się po podwórku, ocenił, co trzeba zrobić. Nikt nie wtrącał się z radami, jak jego bracia, którzy tylko rozkazywali, a sami palcem nie kiwnęli.
— Wera, może ogrodzenie postawimy? Teściowa nie ma nic przeciwko? Mamy oszczędności, nie musimy od niej brać — spytał Zygmunt przed snem.
— Zapytam o płot.
— Z letnią kuchnią też dużo roboty. I jeszcze parę rzeczy…
— I nie będziesz leżał na kanapie? — uśmiechnęła się Wera.
— To nie miasto. Własny dom — to co innego.

Teściowa ucieszyła się, gdy zięć wziął się za ogrodzenie. Nawet nie marzyła o czymś takim, myślała, że stary płot wystarczy. A kiedy zaczął remontować letnią kuchnię, rozpromieniła się ze szczęścia.
— Po co wam kupować dom? Macie gotowy, niedaleko miasta. Mnie już niewiele zostało, jestem słaba…
— Mamo, mamy Justynę. Trzeba pracować.
— Justyna dorosła, odpowiedzialna. Ciągle z książkami. Nie boję się jej zostawić samej. Miasto blisko, można dojeżdżać. Praca się znajdzie. Nowy rolnik dobrze płaci, maszyn pełno — szklarnie, pola…
— Nie wiem. To duża decyzja.
— Dom mam przestronny, nie będę wam przeszkadzać. Nie potrzebuję wiele. Poza tobą nikogo nie mam. Siostrzenica tylko po pieniądze zagląda.

— Po pieniądze?
— Grządki plewiła, oczywiście nie za darmo. Nie prosiłam, ale zapłaciłam. Do domu nie wpuszczam, a ona by chętnie. Znasz ją — co źle leży, to ginie. Chciała, żeby dostać opiekę nade mną i pobierać pieniądze. Ale nie jestem bezradna i za stara też nie. Ty przyjeżdżasz. Szkoda, że Zygmunt rzadko bywał. Cofam wszystkie słowa o nim. Nie nagli was, rozważcie przeprowadzkę.

— Ciociu, skąd masz nowy płot? Narzekałaś, że emerytura nie starcza! Żal ci pieniędzy za pomoc? — rozległ się głos siostrzenicy Ewy.
— O, i ona, jak na zawołanie… — westchnęła matka.
— Ja z nią pogadam — przerwała Wera. — Witaj, siostro. Czego tak wręczasz?
— No bo…
— Bo myśl, że teraz tu mieszkamy. Pomoc nie jest potrzebna.
— Rozumiem, więcej nie przyjdę — burknęła Ewa i odeszła.

W rok później Zygmunt z niecierpliwością czekał na przeprowadzkę. Justyna skończyła szkołę, poszła do technikum. Znaleźli pracę, kupili samochód. Jeśli nie spodoba się, zawsze można wrócić, ale nawet o tym nie myśleli. Przeprowadzili się.

Teściowa zaproponowała, by miedziany zestaw postawić w witrynie. Zrobiło się tam miejsce, gdy przeniosła stary serwis do kuchni. Nie był cenny, tylko kurz zbierał.

Teściowa przeżyła jeszcze dwanaście lat. O testamencie nie myśleli — córka i zięć mieszkali w domu. Zygmunt stał się prawdziwym gospodarzem: wszystko naprawiał, ulepszał.

Gdy przyszło dzielić spadek, okazało się, że jestZygmunt i Wera odetchnęli z ulgą, gdy okazało się, że w testamencie teściowa zapisała im cały dom bez żadnych warunków.