Tajemnice, które zniszczyły rodzinę

*Dziennik*

*Sekrety, które zniszczyły rodzinę*

Kasia przygotowałała kanapki, zaparzyła herbatę i usiedła w kuchni swojego mieszkania na podkrakowskim Kurdowie, czekając na teściową. Rozległ się dzwonek do drzwi.
— Dziękuję, że przyszłaś! — zawołała Kasia, otwierając drzwi i widząc Halinę Janową.
— O co chodzi z tym pośpiechem? Co takiego miałaś mi rzeczy? — zapytała nieufnie teściowa.
— Proszę do kuchni, mam dla pani niespodziankę! — uśmiechnęła się Kasia, ukrywając nerwy.
Halina Janowa poszła za nią.
— No to co za niespodzianka? — powtórzyła, siadając przy stole.
— Proszę spojrzeć! — Kasia położyła przed nią kartkę papieru.
Teściowa przebiegła wzrokiem po tekście i aż jęknęła, jej twarz zrobiła się biała jak kreda.

Kasia siedziała w sypialni, zakrywając uszy dłońmi, ale ostry głos Haliny Janowej przenikał nawet przez ściany. Czuła, jak teściowa drapie po jej duszy jak zardzewiałą łyżką, wyciągając z niej wszystko do ostatniej kropli, zostawiając tylko pustkę i ból.

Od dawna wiedziała, że nie znajdzie z teściową wspólnego języka. Ale dlaczego mąż, Marek, znowu nie stanął w jej obronie? Czy naprawdę nie widział, jak jego matka poniża jego żonę? Kochał ją, ale to milczenie rozrywało jej serce. Co się działo z ich rodziną?

Halina Janowa umiała gnębić. Jej ulubionym zajęciem było krytykowanie Kasi za to, że nie może dać jej wnuków. Minęły trzy lata od ślubu, a dzieci wciąż nie było. I oczywiście, to Kasia była winna — kto inny? Na pewno nie jej ukochany syn!

Od pierwszego dnia teściowa nie polubiła synowej. Jeszcze zanim się poznali, postanowiła, że jej Marek zasługuje na lepszą partię. Gdy przyprowadził Kasię do domu — ojca już nie było — w każdym jej spojrzeniu czytało się to samo: zaciśnięte usta, chłodny ton, ani śladu uśmiechu.

Ale Kasia była zbyt zakochana, żeby zwracać uwagę na takie „drobiazgi”. Wszyscy wiedzą, że idealne teściowe nie istnieją. Poza tym ona i Marek mieszkali osobno, w jego przytulnym mieszkaniu na Kazimierzu. Ślub był skromny, ale szczęśliwy. Kasia i Marek, oboje po trzydziestce, podjęli świadomą decyzję o małżeństwie. Byli piękni, spełnieni zawodowo, mieli wspólne pasje. Ich życie wydawało się idealne.

Postanowili nie zwlekać z dziećmi — Kasia miała już prawie trzydziesiąt lat. Ale czas mijał, a upragniona ciąża nie nadchodziła. Dla nich nie było to tragedią — mogli poczekać, ciesząc się sobą. Ale Halina Janowa nie miała zamiaru czekać.

— Pilnujesz sobie cyklu? — pytała surowo przy każdej wizycie. — Trzeba być uważniejszą!

Kasię aż skręcało od takich pytań. Wychowana w inteligenckiej rodzinie, brzydziła się brakiem taktu u teściowej. Chciała postawić ją do pionu, ale kochała Marka, a on uwielbiał matkę. Urażenie teściowej oznaczałoby zranienie męża, więc Kasia znosiła to w milczeniu.

— Nie krzyw się! Dbam o wasze dobro! — nie ustępowała Halina Janowa. — A, prawda! Umówiłam was do lekarza, pojedziecie w najbliższych dniach. I masz — podsunęła woreczek z ziołami. — Zaparzaj szałwię i pij. Pomaga!

Kasia piła zioła, jeździła po lekarzach, robiła badania. Diagnoza była zawsze ta sama: jest zdrowa. „Bóg nie daje” — mówili specjaliści. Ale teściowa, zagorzała ateistka, nie przyjmowała takich tłumaczeń. Potrzebowała wnuków — wszystkie koleżanki już je miały, a zawiść dusiła ją jak knecz.

— W sobotę jedziemy do wróżki, dałam zaliczkę — oświadczyła pewnego dnia.
— Mamo, po co do wróżki? — zdziwił się Marek. — Ona co, wywróży nam dziecko?
— Nie śmiej się! Trzeba spróbować wszystkiego, żeby nie żałować!

Pojechali do wróżki, która położyła karty i wręczyła im buteleczkę z miksturą: „Trzy krople pięć minut przed świtem”. Ale cudu nie było. Wtedy teściowa puściła wodze swojej złości.
— Kobieta powinna rodzić! A ty nie potrafisz! — rzucała Kasi w twarz.

— Babciu, już mnie to męczy — poskarżyła się Kasia swojej babci, która przyszła w odwiedziny.
— Czego ona chce? — spytała staruszka.
— Mówi, że nie mogę dać jej wnuków.
— A ty możesz?
— Oczywiście!
— A twój Marek?

Kasia zamarła. Nagle uświadomiła sobie, że Marek nigdy nie robił badań. Jak mogła to przeoczyć? Wszystko było oczywiste, ale ton teściowej i jej pewność siebie oślepiły ją.

— W naszej rodzinie nigdy nie było chorych! A już na pewno nie takich, co to dzieci mieć nie mogą! — powtarzała Halina Janowa.

— Marek, może ty też zrobisz badania? — zaproponowała Kasia wieczorem, leżąc w łóżku.
— Po co? Ze mną wszystko w porządku! — machnął ręką.
— Ze mną też! Ale twoja mama jest pewna, że to moja wina. Jeśli zrobisz testy i wyjdą dobrze, da nam spokój. Tylko nie mów jej teraz — zrobimy niespodziankę!

Marek niechętnie się zgodził. W słowach żony był sens, a poza tym chciał zatkać matce usta.

Wyniki były szokiem nie tylko dla niego i teściowej, ale też dla Kasi. Badania wykazały: aktywność plemników — zaledwie 10% przy normie powyżej 58%, ruchliwość — poniżej 8% przy wymaganych 32%. Było ich mało i ledwo się poruszały. Przyczyną były powikłania po dziecięcej chorobie, o której Marek nie miał pojęcia.

Kasia weszła do kuchni, gdzie Marek częstował matkę herbatą, i położyła przed teściową wyniki.
— Proszę, oto ta niespodzianka. Niech pani patrzy! — powiedziała, patrząc Halinie Janowej prosto w oczy. — Nie mów, że nie wiedziałaś.

Po jej zagubionym spojrzeniu Kasia zrozumiała: teściowa wiedziała, ale latami winiła synową, upokarzając ją. Po co? Z złości? Z nudów? Marek milczał, wspierając matkę, choć dawno powinien ją powstrzymać.

Stał, przebierając kartkę w palcach, i wyglądał na zagubionego. Jego pewność siebie wyparowała.
— Czyli nie będziemy mieli dzieci? — wyszeptał.
— Ty nie. Ja mogę urodzić, kiedy zechcę — odparła lodnie K— Idę się spakować, bo w tym domu nie ma już dla mnie miejsca.