Tajemnice Ewy

**Dziennik osobisty**

„Ile pani ma lat?” – Doktor Marek Nowak, chirurg plastyczny, spojrzał uważnie na piękną twarz Kingi.

Mrugnęła, uśmiechnęła się lekko, a potem spojrzała mu prosto w oczy. Ileż to razy widział takie grymasy, niepewne spojrzenia i kobiece sztuczki w swoim gabinecie? Za każdym razem, gdy pytał o wiek, kobiety nagle przypominały sobie, że stoją przed atrakcyjnym mężczyzną. Kinga nie była wyjątkiem.

„A ile by mi pan dał?” – zapytała kokieteryjnie.
On odpowiedział zimnym spojrzeniem.

„Dwadzieścia dziewięć” – skłamała bez mrugnięcia okiem.
Dlaczego przekroczenie trzydziestki zawsze wydawało się kobietom tak przerażające?

„Trzydzieści dziewięć, jeśli być precyzyjnym” – sprostował bez emocji, choć z litości odjął dwa lata.

„Nie da się pana oszukać, doktorze” – odparła Kinga, doceniając jego takt.

„Po co w ogóle próbuje pani mnie oszukiwać? Jestem lekarzem, nie potencjalnym kandydatem na męża. Twierdzi pani, że ma dwadzieścia dziewięć lat, a jednak tu jest. Wygląda pani znakomicie jak na swój wiek. Wiele kobiet mogłoby pani pozazdrościć.”

„Jest pan straszny. Widzi nas na wylot, jak przez rentgen” – znów zaczęła się droczyć.

„To moja praca i doświadczenie.”

„Pańskiej żonie musi być z panem dobrze. Rozumie pan kobiety.”

Marek chciał powiedzieć, że nie jest żonaty, ale się powstrzymał.

„Więc po co pani tu przyszła? Nie potrzebuje pani operacji. Przynajmniej na razie.”

Jej oczy rozbłysły na ten komplement.

„A nie ciekawi pana, jaki to koszt? Tak, mam bogatego męża. Mogę pozwolić sobie na najlepsze zabiegi i kosmetyki, które, nawiasem mówiąc, sporo kosztują. Ale jestem zmęczona – godzinami na siłowni, potem kolejne godziny u kosmetyczki, maseczki, serum odmładzające… Nie żyję, tylko walczę z czasem. Jestem wykończona.”

„Więc niech czas płynie. Każdy wiek ma swoją wartość. Nie trzeba udawać kogoś, kim się nie jest.” – Marek obdarzył ją jednym ze swoich najcieplejszych uśmiechów.

„Prosto panu mówić. Jesteś mężczyzną. Nie musisz walczyć z upływającym czasem, liczyć zmarszczek, kalorii, głodzić się. A kto nas do tego pcha?”

„No właśnie, kto?” – podchwycił, bawiąc się tą rozmową.
Kinga mu się podobała. Była szczera, piękna, pełna życia.

„Wy, mężczyźni. Czujecie się pewniej, gdy u boku macie młodą i ładną kobietę. Im starsi jesteście, tym młodsze wybieracie.” – W kącikach jej ust pojawiła się gorzka zmarszczka, ale i tak wyglądała pięknie.

„Pochodzę z małego miasteczka. Mama pracowała w przetwórni drobiu, tata też. Potem zakład zamknięto, mama znalazła pracę jako sanitariuszka, a tata poszedł do kotłowni. W naszym mieście nie ma pracy. Tata, oczywiście, pił. Nienawidziłam tego życia. Od dziecka marzyłam o Warszawie, o aktorstwie.” – Jej wzrok zaszklił się wspomnieniami.

Marek doskonale to rozumiał. Sam przyjechał do stolicy z prowincji.

„Nie dostałam się do szkoły teatralnej. Za to zatrudnili mnie w sklepiku na bazarze.” – Widział, że to wyznanie kosztuje ją wiele. – „Nie będę opowiadać, jak walczyłam, by przetrwać. Ale miałam szczęście. Pewna kobieta mnie zauważyła. I dobrze ją wtedy oszukałam! Zaprosiła mnie do domu mody. Nie takiego, gdzie chodzi się po wybiegu, choć i to się zdarzało. Tam poznałam mojego męża. Byłam młoda, zdesperowana…”

„Tak się zakochał, że mnie poślubił. Nie przeszkadzało mi, że jest starszy. Wygrałam los na loterii – mieszkanie w Warszawie, willa, pieniądze, znajomości. Spełniły się moje najśmielsze marzenia.”

„Z pierwszego małżeństwa ma syna, w moim wieku, mieszka za granicą. On nie chce więcej dzieci. Pogodziłam się z tym. Restauracje, podróże, stroje… Wiele kobiet mi zazdrościło. Uciekłam z tej prowincji i nie chcę wracać.” – Westchnęła.

„Trzy dni temu wpadłam do biura męża bez zapowiedzi. Kupiłam mu pączki z różową polewą, kawę. Sekretarki nie było na miejscu. A raczej była – w jego gabinecie. Nawet drzwi nie zamknęli. Nie widzieli mnie. Wyszłam, zostawiając pączki na biurku. To było okropne.” – Zakryła twarz dłońmi.

Marek czekał w milczeniu. Ileż takich historii słyszał już w tym gabinecie? Kobiety zwierzały mu się jak na spowiedzi.

Kinga odsłoniła twarz. Jej oczy były suche. Na moment zdjęła maskę pewnej siebie kobiety – takie nie lubią pokazywać słabości. Życie nauczyło je „trzymać twarz”.

„Nie byłam naiwna, wiedziałam, że ma inne. Ale wtedy się wystraszyłam. Czas ucieka, ja się nie odmładzam, a wokół pełno dziewczyn z długimi nogami, gotowych na wszystko, by zająć moje miejsce.”

„Mają to, czego ja już nie mam – młodość. Ma pan rację, mam czterdzieści lat. Nie mogę z nimi konkurować. Takim mężczyznom jak mój mąż podobają się młode, ładne i głupie. Jeśli dla jednej z nich mnie zostawi, drugiego szczęśliwego losu już nie złapię. Dobra można się szybko przyzwyczaić. Wolę umrzeć, niż wrócić tam, skąd uciekłam.”

Jej szczerość i rozpacz poruszyły Marka.

„A pan mógłby zostawić Warszawę, dom, pieniądze? Wyjechać na wieś, być zwykłym chirurgiem?”

Milczał. Kinga nie oczekiwała odpowiedzi. Wszystko było jasne.

„Proszę. Oto lista badań, które trzeba wykonać. Część zrobi pani u nas. Potem wrócimy do rozmowy.”

Jej oczy znów się rozbłysły. Wstała z wdziękiem, choć z godnością.

„A jednak – niech pani jeszcze raz pomyśli. Każda operacja to ryzyko. Czy mąż wie o pani decyzji?”

„Nie. Ale coś wymyślę.”

„Po zabiegu będzie pani wyglądać… delikatnie mówiąc, nie najlepiej.”

„Jak długo?” – Przelotny strach w jej oczach.

„Miesiąc, może dłużej. Każdy organizm reaguje inaczej.”

„Powiem, że mnie napadnięto, pobito…” – Ale w głosie zabrakło pewności.

„Nawet jeśli. Siłowni nie uniknie panKinga nigdy nie przyszła po wyniki badań, a Marek, choć minęło już kilka lat, wciąż czasem patrzy na zdjęcie w gazecie — uśmiechnięta, u boku nowego męża, młodszego od niej o dobre dziesięć lat, i myśli, że czasem najlepsza operacja to ta, której się nie wykonuje.