Tajemnice codzienności

**Pamiętnik**

Po śmierci ojca Ola z mężem postanowili sprzedać dom na wsi. Ola spodziewała się dziecka, potrzebowali pieniędzy, by kupić większe mieszkanie w mieście.

Stał ciepły wrzesień. Ola patrzyła na wieś i nie poznawała jej. W ciągu roku wyrosły wysokie płoty, na miejscu starych ruder stały nowe domy z kolorowymi dachami. Tylko ich dom pozostał taki sam.

Marek zatrzymał *Opla* przed gankiem. Ola wysiadła i przeciągnęła się. Cisza, a od świeżego powietrza aż zakręciło jej się w głowie. Otworzyła drzwi i weszła do środka. Dom wydał się jej jakoś przykurczony, ciasny.

Od roku nikt tu nie mieszkał. Po śmierci mamy ojciec przyjeżdżał sam. Działka była duża, ale nic nie sadził, chodził do lasu, nad rzekę. Nawet w zeszłym roku ciągnęło go tu, choć był już ciężko chory. Mówił, że tu łatwiej oddychać, że powietrze leczy.

Na początku maja przywieźli go tutaj. Dopiero w domu Ola zrozumiała, jak bardzo ojciec osłabł. Nie mógł tu zostać sam. Namówiła go, by wrócił z nimi do miasta. Miesiąc później położył się do łóżka, a pod koniec września odszedł.

Ona i Marek byli typowymi mieszczuchami, nie przyjeżdżaliby tu często. Za daleko od miasta, a urlopy wolą spędzać nad morzem. Bez stałej opieki dom zacząłby niszczeć. Już teraz wyglądał opuszczony. Postanowili sprzedać, póki był jeszcze solidny i zadbany. Jeśli z wiekiem zatęsknią za ciszą i wiejskim powietrzem, kupią coś bliżej miasta.

Łzy napłynęły Oli do oczu pod ciężarem wspomnień. Dom odziedziczyli po babci i dziadku. Najpierw odeszła mama, potem jedno po drugim babcia i dziadek, a w zeszłym roku ojciec.

Ola stanęła przed portretem młodej dziewczyny na ścianie. Marek wniósł torbę z rzeczami, podszedł i objął ją od tyłu.

— Nie widziałem u ciebie takiego zdjęcia. Ile miałaś lat? — zapytał, wpatrując się w fotografię.

— To nie ja, to mama. Pewnie miała szesnaście albo siedemnaście, jeszcze chodziła do szkoły.

— Jesteś do niej bardzo podobna. Myślałem, że to ty. — Zajrzał jej w twarz. — Podaj wiadro, przyniosę wodę, a ty zagotujesz na herbatę.

Ola pociągnęła nosem i poszła do kuchni. Wróciła z ocynkowanym wiadrem.

— Stało odwrócone. Lepiej je opłucz. Studnia jest dwa domy dalej — powiedziała, podając wiadro mężowi.

— Wiem, pamiętam. — Marek wyszedł, skrzypiąc pustym wiadrem.

Ola wróciła do kuchni, włączyła elektryczną kuchenkę, ale ta nie zapaliła się. *„Wyłączony bezpiecznik”* — przypomniała sobie. Bezpieczniki leżały na półce pod licznikiem w pokoju. Wkręciła je, dotknęła dłonią — metalowy krążek zaczął się nagrzewać.

Rozejrzała się. Nic stąd nie zabierze, chyba że zdjęcie mamy. Trzeba będzie zajść do sąsiadów, może komuś przydadzą się te rzeczy.

Po herbacie Ola poszła do sąsiadki. Ich domy nie oddzielał wysoki płot.

— Będziecie sprzedawać? — zapytała sąsiadka, ciocia Basia.

— Tak — skinęła głową Ola.

— Wpadnę, zobaczę, choć u mnie też pełno gratów. Powiedzieć innym?

— Jasne. — Ola się ucieszyła.

Wróciła do domu. Marek wybierał, co spalić. I tak piec trzeba było napalić. W domu było wilgotno. Marek zajął się piecem, a Ola weszła na strych po chwiejących się pod jej ciężarem schodach.

— Może ja? — zapytał mąż, odrywając się od papierów na stole.

— Nie, sama.

Kiedyś bała się chodzić na strych. W nocy słyszała czyjeś kroki nad głową. Ktoś chodził po poddaszu. Ojciec mówił, że to koty albo dom skrzypi, stygnąc po upalnym dniu. Ale Ola i tak zakrywała się kołdrą i zasypiała.

Słońce wpadało przez małe kwadratowe okienko. Pyłki tańczyły w jego promieniu jak żywe.

— I nic tu strasznego nie ma — powiedziała głośno Ola.

Od jej głosu cienie w kątach jakby się skurczyły. Starała się nie zahaczać o duże pajęczyny zwisające z sufitu, rozpięte między sznurkami, na których babcia suszyła pranie w deszczowe dni. Ola otworzyła jedną z kartonów. Leżały w nich bombki. *„Niesamowite”* — pomyślała. *„Babcia i dziadek stawiali choinkę”.* Nigdy nie była tu zimą.

W drugim kartonie były zabawki. W ogóle ich nie pamiętała. W kącie stał kołowrotek. Nic tu nie było potrzebne. Ola podeszła do krawędzi włazu, obejrzała się. Wzrok przykuł rogiem książki czy zeszytu wystający spod deski pod samym dachem.

Wróciła, pociągnęła za róg i wyciągnęła zeszyt. Kartki pożółkłe, sklejone od wilgoci i czasu. Ola zobaczyła zapiski pod datami. Zrozumiała, że to pamiętnik. Pamiętnik mamy.

Niedobrze czytać cudze pamiętniki. Mamy nie było od tak dawna, a jej myśli, zapisane na pożółkłych kartkach, pozostały. Z drugiej strony, po co się je pisze? Żeby kiedyś ktoś je przeczytał. Dlaczego więc mama schowała go pod samym dachem?

Ola usiadła na odwróconym starym wiadrze i postanowiła przejrzeć zeszyt, rzucić okiem, o czym marzyła mama. Niektóre wpisy były długie, szczegółowe, ale najczęściej składały się z kilku zdań.

Ola otworzyła na chybił trafił i zaczęła czytać.

*21.06.1988. Wczoraj przyjechał Krzysiek. Jak on wyładniał! Dzisiaj spotkaliśmy się nad rzeką. Już pływał, kiedy przyszłam się wykąpać. Zobaczył mnie, wyszedł z wody. Wyższy ode mnie o dwie głowy. Przy nim poczułam się taka malutka…*

*23.06. Powiedział, że jestem piękna, i patrzył tak, że zrobiło mi się gorąco. Myślę tylko o nim…*

Ola oderwała wzrok od zeszytu. Znała mamę jako mamę, a nie jako dziewczynę zakochaną w jakimś chłopaku, nie w ojcu. Zrobiło jej się nieswojo. Czy miała prawo to czytać? Czy sama chciałaby, żeby ktoś grzebał w jej myślach, w życiu? Ale Ola nigdy nie prowadziZamknęła oczy i pozwoliła, by wiatr rozwiał resztę wspomnień, postanawiając zachować w sercu tylko to, co dobre.