Tajemnica zaginionego zdjęcia

**Tajemnica starego zdjęcia**

Dziś znów myślałem o Lenie. Zaczęło się tak zwyczajnie – studiowaliśmy razem na uczelni. Dziewczyna jak dziewczyna, nic szczególnego. Aż pewnego dnia spojrzałem na nią inaczej, jakbym widział ją po raz pierwszy. Świat nagle wywrócił się do góry nogami, stał się jaśniejszy, choć tylko w moich oczach.

Często czekałem na nią po zajęciach przy wejściu do budynku. Tego dnia przebiegła obok, nawet mnie nie zauważając. Podeszła do jakiegoś faceta, po czym odeszli razem. Stałem tam długo, wpatrując się w ich plecy, choć dawno zniknęli za rogiem. Serce ścisnęło się z żalu i gniewu.

Ale czego się spodziewałem? Że będzie czekać, aż w końcu ją dostrzegę? Takie dziewczyny jak Lena nie zostają same na długo.

Pewnego dnia przyszła na zajęcia z zaczerwienionymi od łez oczami. Cały dzień była cicha i zamyślona. Znów na nią czekałem. Tym razem nikt po nią nie przyszedł, więc odważyłem się podejść.

— Do domu? — zapytałem.

— Nie, do babci. Teraz u niej mieszkam. Jest chora.

Opowiedziała, że babcia ma wysokie ciśnienie i bolą ją stawy. Wiosną zawsze czuje się gorzej. Ledwo wychodzi z domu.

Szedłem obok, ledwo słuchając, pogrążony w euforii. Serce waliło mi jak młot, a w głowie pulsowało jedno imię: Lena, Lena, Lena.

Mieszkała trzy przystanki od uczelni.

— Nie zapraszam cię do środka. Babcia źle się czuje — powiedziała, zatrzymując się pod swoim blokiem.

Następnego dnia zapytałem, jak tam babcia.

— W miarę dobrze. Tylko mama wczoraj wieczorem przyjechała z nowym mężem. Babcia się zdenerwowała, ciśnienie skoczyło tak, że musieliśmy wezwać karetkę. Lepiej by było, gdyby w ogóle nie przyjechała.

*Wszystko jasne. Z ojczymem nie dogaduje się. Może to prawdziwy powód, dla którego wyprowadziła się do babci?* Nie pytałem jednak dalej.

Niedługo przed sesją letnią babcia Leny zmarła. Byłem przy niej, wspierałem, jak mogłem. Po pogrzebie Lena została w jej mieszkaniu.

— Nie boisz się ducha babci? — zażartowałem kiedyś, odprowadzając ją.

— Nie. Miała ciężki charakter, ale dla mnie zawsze była dobra.

W końcu zebrałem się na odwagę i zapytałem o tamtego faceta, który ją odbierał z uczelni. Zmieniła się na twarzy, skrzywiła i odparła:

— Ożenił się z moją matką. Wyobrażasz? Teraz jest moim ojczymem. — Spuściła głowę, jakby wstydziła się własnych słów.

Po pierwszym egzaminie Lena zaprosiła mnie do siebie. Mieszkanie było nietypowe – ciężkie, stare meble, wyblakłe tapety. Na stole leżał stary album.

— Mogę? — wskazałem na niego.

— Oglądaj. Wybierałam zdjęcie babci na nagrobek… — Lena przysiadła obok, przeglądając fotografie i dodając krótkie komentarze.

— To ja, mała. A to młodzi rodzice. Jeszcze mnie nie było.

— Rozwiedli się? — spytałem, przypominając sobie o nowym mężu jej matki.

— Tak, ojciec nie wytrzymał jej charakteru. Byłam mała, gdy się rozstali. Ma już nową rodzinę. Nie utrzymujemy kontaktu.

— A to? — Wskazałem na surową kobietę o twardym spojrzeniu.

— Babcia bez lukru. W ostatnich latach taka właśnie była. — Przewróciła stronę.

— A to babcia, gdy była młoda. Piękna, prawda? — Lena dotknęła palcem fotografii.

Patrzyła na mnie uśmiechnięta dziewczyna w kwiecistej sukience. Nie mogłem uwierzyć, że to ta sama osoba.

— Zaczekaj, wróć. — Poprosiłem, gdy znów przewracała kartkę. — To też twoja babcia? — Wskazałem na zdjęcie, gdzie stała z jakimś mężczyzną. — A kto jest z nią?

— Nie wiem. Chyba przyjaciel albo krewny. Babcia nigdy nie oglądała ze mną albumu. — Zauważyła moje zamyślenie. — O co chodzi?

— Muszę iść. — Zamknąłem album gwałtownie, wzbijając chmurę kurzu. — Zadzwonię jutro. — Wyszedłem, choć na moment zawahałem się w progu.

Nie wróciłem do domu, tylko pojechałem na drugi koniec miasta, do dziadka. Przez całą drogę patrzyłem przez okno, nic właściwie nie widząc.

— Kacper?! Dawno cię nie było. Wejdź! — Dziadek ucieszył się na mój widok.

— Jak nauki? Zdajesz? A w sprawach sercowych jak? — zasypał mnie pytaniami, gdy zdejmowałem buty.

— Wszystko dobrze. Dziś zdałem pierwszy egzamin, na piątkę.

— To herbata będzie! — poszedł do kuchni, a ja podszedłem do regału.

— Czego szukasz? — Dziadek podszedł tak cicho, że aż drgnąłem.

— Tam był album ze zdjęciami…

— A po co ci? Schowałem na dół. — Odsunął mnie, wyciągając stary album. — Masz. Kogo chcesz znaleźć?

Usiadłem na kanapie, przewracając kartki. Dziadek obserwował mnie z zaciekawieniem. Nagle znalazłem między stronami połówkę zdjęcia.

— To ty? Dlaczego ktoś je przeciął? Kto był na drugiej połowie?

Dziadek drgnął.

— Nikogo. Zawsze było połowiczne.

W jego oczach dostrzegłem niepokój.

— Byłem dziś u pewnej dziewczyny. Pokazała mi album swojej babci. Tam było to samo zdjęcie, tylko całe. Ty i młoda kobieta — jej babcia.

Dziadek zerwał się z kanapy, nerwowo chodząc po pokoju. Z kuchni dobiegł gwizd czajnika. Wyszedł, by go wyłączyć, ale nie wrócił.

Siedział przy stole, z głową w dłoniach.

— Źle się czujesz? — Położyłem przed nim połowę zdjęcia.

— Jak ona się nazywa? Ta twoja dziewczyna?

— Lena.

— A jej babcia?

Przypomniałem sobie zdjęcie na półce u Leny. Z tyłu było imię i nazwisko.

— Maria Kowalska. ZnaleDziadek wpatrywał się w zdjęcie, a w jego oczach odbiło się całe życie pełne tajemnic i żalu, aż w końcu szepnął: „To był błąd, który ciąży mi do dziś, ale teraz, kiedy wiem, że jej wnuczka jest częścią twojego szczęścia, może wreszcie znajdę spokój”.