Tajemnica starego zdjęcia

**Tajemnica starego zdjęcia**

Dzisiaj znów myślałem o Tomku i Agnieszce. Oni razem studiują w tej samej grupie. Dziewczyna jak dziewczyna, nic szczególnego. Ale trudno powiedzieć, czy to już czas, żeby się zakochać, czy w Agnieszce coś się zmieniło, tylko pewnego dnia Tomek spojrzał na nią zupełnie inaczej, jakby nie poznawał, i cały świat wśrod niego wywrócił się do góry nogami.

Po zajęciach czatował na nią przy wejściu do uczelni. A ona przebiegła obok, nawet nie zauważając go. Podeszła do jakiegoś młodego mężczyzny i odeszli razem. A Tomek stał jeszcze długo, patrząc za nimi, nawet gdy zniknęli mu z oczu, próbując zagłuszyć w sobie rozczarowanie i złość.

A czego się spodziewał? Że będzie czekać, aż on w końcu ją dostrzeże? To byłoby nienaturalne, gdyby dziewczyna taka jak Agnieszka nie miała chłopaka.

Pewnego dnia przyszła na zajęcia z zaczerwienionymi od płaczu oczami. Cały dzień była cicha i zamyślona. On znowu czekał na nią przy wejściu. Tym razem nikt jej nie spotykał, więc Tomek odważył się podejść.

— Do domu? — zapytał.

— Nie, do babci. Teraz u niej mieszkam. Jest chora.

Agnieszka opowiedziała, że babcia ma wysokie ciśnienie i bolące stawy. Wiosną zawsze jest jej gorzej. Nawet nie wychodzi na dwór.

Tomek szedł obok i ledwie słuchał, czując się jak w siódmym niebie. Serce waliło mu z radości, a w głowie pulsowało najpiękniejsze imię na świecie — Agnieszka, Agnieszka, Agnieszka.

Mieszkała trzy przystanki od uczelni.

— Nie zapraszam cię do środka. Babcia źle się czuje — przeprosiła Agnieszka pod swoim domem.

Następnego dnia Tomek zapytał, jak się czuje babcia.

— W porządku. Tylko mama przyjechała wczoraj wieczorem z nowym mężem. Babcia się zdenerwowała, ciśnienie tak jej skoczyło, że musieliśmy wezwać karetkę. Lepiej by w ogóle nie przyjeżdżała — odpowiedziała.

*„Wszystko jasne. Z ojczymem Agnieszki nie układa się najlepiej. Może to prawdziwy powód, dla którego wyprowadziła się do babci?”* Ale Tomek nie dopytywał.

Niedługo przed letnią sesją babcia Agnieszki umarła. Tomek cały czas był przy niej, wspierał i pocieszał. Po pogrzebie Agnieszka została w babcinym mieszkaniu.

— Nie boisz się duchów babci? — zażartował kiedyś Tomek, odprowadzając ją do domu.

— Nie. Miała trudny charakter, ale była dla mnie dobra.

Pewnego dnia Tomek zebrał się na odwagę i zapytał o to, co go męczyło — gdzie jest ten chłopak, który spotykał Agnieszkę pod uczelnią? Zmieniła się na twarzy i odparła z grymasem, że ożenił się z jej matką.

— Wyobrażasz sobie? Teraz to mój ojczym — powiedziała, chowając twarz w dłoniach.

Po pierwszym egzaminie Agnieszka zaprosiła Tomka do siebie. Podobało mu się to niezwykłe mieszkanie z ciężkimi, starymi meblami i wyblakłymi tapetami. Na stole leżał stary album ze zdjęciami.

— Mogę? — zapytał, wskazując na niego.

— Przeglądałam zdjęcia na nagrobek babci… — Agnieszka przysiadła obok niego na kanapie i też zaczęła oglądać fotografie, dodając krótkie komentarze.

— To ja jako mała. A tu rodzice, jeszcze młodzi. Mnie jeszcze nie było.

— Twoi rodzice się rozwiedli? — zapytał Tomek, przypominając sobie o nowym mężu matki.

— Tak, ojciec nie wytrzymał charakteru mamy. Byłam mała, gdy się rozstali. Ma nową rodzinę. Nie utrzymujemy kontaktu.

— A to kto? — Tomek wskazał na starszą kobietę o surowym spojrzeniu i zaciśniętych ustach.

— Babcia bez upiększeń. W ostatnich latach taka właśnie była. — Agnieszka przewróciła stronę.

— A tu babcia jeszcze młoda. Piękna, prawda? — Wskazała palcem na kolejne zdjęcie.

Na Tomka patrzyły ciemne oczy uśmiechniętej dziewczyny w kwiecistej sukience. Nie mógł uwierzyć, że to ta sama osoba, ale nie skomentował.

Agnieszka znów przewróciła stronę.

— Zaczekaj, wróć — poprosił Tomek. — To też twoja babcia? — Wskazał na zdjęcie, na którym stała ta sama młoda kobieta pod rękę z mężczyzną. — A to kto?

— Nie wiem. Podejrzewam, że znajomy albo krewny. Babcia nigdy nie oglądała ze mną albumu. — Agnieszka zmarszczyła brwi. — Tomku, co się stało?

— Muszę iść. — Nagle zamknął album, wzbijając obłok kurzu. — Zadzwonię jutro. — Już w drzwiach zatrzymał się, jakby chciał coś powiedzieć, ale wyszedł.

Nie pojechał do domu, tylko do dziadka, który mieszkał na drugim końcu miasta. Przez całą drogę wpatrywał się w okno, nic nie widząc.

— Tomku?! Dawno cię nie było. Wejdź! — Dziadek ucieszył się na jego widok.

— Jak nauki? Obronisz się? A jak w sprawach sercowych? — zapytał, gdy Tomek zdejmował buty.

— Wszystko dobrze, dziadku. Dzisiaj zdałem pierwszy egzamin na piątkę.

— To zalejemy herbatą twoją piątkę! — Dziadek poszedł do kuchni, a Tomek podszedł do regału.

— Czego szukasz? — Dziadek podszedł tak cicho, że Tomek aż podskoczył.

— Miałeś tu album ze zdjęciami…

— A po co ci on? Schowałem go na dół. — Dziadek otworzył szufladę i wyjął stary album. — Tutaj. Kogo szukasz? — Wpatrywał się w wnuka.

Tomek usiadł na kanapie i zaczął przeglądać karty albumu. Dziadek obserwował go z niedowierzaniem. Nagle Tomek znalazł między stronami pociętą fotografię.

— To ty? Dlaczego druga połowa jest odcięta? Kto na niej był? — spytał, patrząc na dziadka.

Ten drgnął, jakby dostał cios.

— Nie pamiętam. Nikogo tam nie było.

Tomek dostrzegł niepokój w jego oczach.

— Byłem dziś u pewnej dziewczyny. Pokazała mi album swojej babci. MiałTomek wziął głęboki oddech i powiedział: „Dziadku, nie ważne, co było w przeszłości — ja kocham Agnieszkę taką, jaka jest, i to jest jedyna prawda, która się liczy”.