Szwagierka uważa, że to my powinniśmy rozpieszczać jej dzieci

Siostra mojego męża uważa, że to my powinniśmy rozpieszczać jej dzieci.

Zawsze operuje niejasnymi sformułowaniami. Gdy mówi: „Powinniście wybrać się z dzieciakami na tę nową bajkę” – oznacza to, że mój mąż natychmiast ma porzucić swoje sprawy i zabrać siostrzeńców do kina. A gdy rzuca: „Taka piękna pogoda, a wy siedzicie w domu” – to tak naprawdę prosi, żebyśmy zabrali jej pociechy do parku rozrywki, oczywiście na nasz koszt.

Ja nigdy nie łapię takich podtekstów. A kiedy już stają się aż nadto wyraźne, udaję, że ich nie rozumiem. Jeśli chcesz o coś poprosić – mów wprost. Nie baw się w subtelności. Mój mąż jednak zawsze błyskawicznie reaguje na sugestie siostry.

Kocha swoich siostrzeńców. I, moim zdaniem, zbytnio ich rozpieszcza. Rozumiem uczucia Marianny i jej chęć, by dzieci miały urozmaicone życie. Ale uważam, że to obowiązek rodziców – organizować rozrywki swoim pociechom. Dziadkowie, wujkowie czy ciotki nie powinni tego robić.

Oczywiście, czasem można sprawić przyjemność dzieciom bliskich. W końcu to rodzina. Ale to nie powinno być wymagane! Niedawno obchodziliśmy imieniny naszego siostrzeńca, Wojtka. Jego urodziny już dawno minęły, a my podarowaliśmy mu całkiem niezły prezent. Ale Marianna, jak zwykle, zaczęła rzucać aluzje. Najwyraźniej uznała, że porządny rower to kiepski podarunek. Choć wydaliśmy na niego niemało złotych. Siostra męża wpadła na pomysł, że chłopcu przydałaby się wycieczka na weekend do Czech. I oczywiście ona musiałaby jechać z nim, bo przecież mały chłopiec nie może podróżować sam.

W języku niedopowiedzeń brzmiało to tak: „Wojtuś zawsze marzył, żeby zobaczyć Pragę”. Ale właściwe znaczenie dotarło do nas dopiero w dniu imienin, gdy brat wrążył Mariannie tort zamiast voucherów. Mnie nie było na przyjęciu – pracowałam. Mąż pojechał sam. Podarował siostrzeńcowi poduszki ułożone w jego imię. Długo szukaliśmy w internecie oryginalnego prezentu na tę okazję. Zwykle w domu Wojtka nie obchodziło się imienin.

Z każdym rokiem wymagania Marianny rosną. Już mnie to męczy. Ale mąż za bardzo kocha siostrzeńców – nic nie mogę na to poradzić. Zawsze marzył o własnych dzieciach, ale jakoś się nie udało. Więc przelał całą miłość na dzieci siostry. Wystarczyło, żeby poprosiła, a maluchy zaczynały słodko skamleć i błagać. A mąż natychmiast spełniał ich zachcianki. Ja to rozumiałam, ale on wierzył, że jego siostra nie byłaby zdolna tak cynicznie wykorzystywać dzieci. Aż nagle… zaszłam w ciążę.

Od razu powiedziałam mężowi. Wpadł w euforię, niemal tańczył wokół mojego powiększającego się brzucha. Gdy Marianna znów poprosila o pomoc, odmówił i oznajmił, że wkrótce będzie miał własne dziecko. Wtedy się obraziła i kazała mu wyjść. Zaraz potem zadzwoniła do mnie, wrzeszcząc. Pytała, jak śmiałam zajść w ciążę. Oskarżała, że robię to specjalnie, żeby jej dzieci cierpiały. Nie słuchałam tej tyrady, po prostu odłożyłam słuchawkę.

Później przyszli siostrzeńcy z własnoręcznie zrobionymi kartkami. Napisali: „Wujku, prosimy, nie zostawiaj nas” i „Po co ci własne dzieci, skoro masz nas?”. Zaczaili się na niego pod pracą. Ciekawe, kto podsunął im ten świetny pomysł. Raczej sami by tego nie wymyślili. Ale Marianna przeliczyła się – efekt był przeciwny do zamierzonego.

Mąż wrócił do domu, pokazał mi te kartki i zatrząsł się ze wstydu.

— Jestem kompletnie głupi! „Wujku, zepsuła nam się kuchenka mikrofalowa, nie mamy jak podgrzać obiadu po szkole, boimy się gazu. A mamusia nie ma złotówek na nową, kup nam, błaaaagamy” – przedrzeźniał ich żałosny ton. — Ona zawsze tak robiła! Podpuszczała dzieci, a one żebrały. A ja, dureń, dałem się nabrać.

W jednej chwili zmienił zdanie. Wcześniej pomagał siostrze na każdym kroku, gotów był oddać ostatnie grosze, byle siostrzeńcom było lepiej. Teraz usiadł i spisał wszystkie wydatki na dzieci Marianny.

Żeby było zabawniej, siostra męża miała czelność przyjść do naszego domu.

— Skoro wkrótce będziecie mieć swoje dziecko, to może, braciszku, podarujesz nam coś po raz ostatni? Już nigdy więcej nie przyjdę. Potrzebuję samochodu, żeby wozić dzieci — oświadczyła od progu.

Zamiast odpowiedzi, mój mąż wcisnął jej w ręce swoje obliczenia i zażądał zwrotu każdej złotówki. Dał jej pół roku. Potem wyrzucił ją za drzwi.

— Idź już. Przydałoby ci się znaleźć pracę — rzucił za nią.

Teraz koleżanki Marianny bombardują mnie wiadomościami w mediach społecznościowych. Oskarżają, że przez moją ciążę dzieci są głodne i pozbawione męskiej opieki. Wysyłam je… daleko. Marianna i tak ma niezłe życie – mój mąż zrzekł się rodzinnego spadku, więc wszystko, w tym mieszkanie, przypadło jej. A jej były mąż zostawił jej drugie lokum, żeby dzieci miały gdzie mieszkać. W efekcie żyje w jednym, drugie wynajmuje, a do tego dostaje alimenty.

Nie wydaje mi się, żeby miała zginąć. A u nas też wszystko dobrze się układa.