Szwagierka relaksowała się w luksusowym kurorcie, gdy my harowaliśmy przy remoncie domu po babci, a teraz żąda wygód i chce mieszkać na gotowe!

Śniło mi się, że świat był krzywym zwierciadłem, a życie płynęło w rytmie surrealistycznych wydarzeń. Szwagierka, o dziwnym imieniu Bożena, spędzała bajkowe wakacje w sanatorium w Ciechocinku, podczas gdy my z mężem, Wojciechem, uganialiśmy się za materiałami budowlanymi po sklepikach w Toruniu i nakładaliśmy nowy tynk na stary dom po jego babci. Składaliśmy jej wtedy propozycję: Dołóż się do remontu będzie łatwiej!. Ale Bożena z irracjonalną pewnością odmawiała: Nie, ja tam nie zamierzam mieszkać to chatka rodem z legendy o czarownicy!

Dom ten, stojący gdzieś pomiędzy szeleszczącym lasem a mętną Wisłą, dostał się po śmierci babci zarówno Wojciechowi, jak i Bożenie. Matka męża, pani Jadwiga, szybko się wypięła na sprawę, rzucając pełne rezygnacji: Dzieci, róbcie, co chcecie, ja wolę blok na Rubinkowie.” Nikt się o nic nie wykłócał wszystko przebiegło w sennej, cukierkowej ciszy.

Wojciech wraz ze szwagrami najpierw zreperowali dach, który przeciekał wodą, jakby dom płakał deszczem z minionych lat. Fundusze na to uzbierały się z niejasnych, sennych interesów. Chcieliśmy dalej tworzyć z tej ruiny dom na ziemi łazienkę z ciepłą wodą, ogrzewanie, nawet szkło na zabytkową loggię z widokiem na zagadkowe podwórze, na którym rosły dzikie piwonie i raz po raz przebiegały koty o oczach jak bursztyny znad Bałtyku. Ale Bożena wymachiwała rękoma w gniewnej pantomimie: Nie inwestuję w bajki przyszłam tu tylko po ogórki na grilla i odpocząć!

Przez cztery lata, jak przez cztery pory roku w osobliwym śnie, my remontowaliśmy naszą połowę. Kredyt zaciągnięty w banku Millennium był niczym zaklęcie, które miało nam dać ciepło i wygodę. Udało się, choć kosztowało to nerwy i kilka siwych włosów. Druga połowa gniła, jakby ktoś zadzwonił do Hadesu i poprosił o wilgoć i zgniliznę specjalnie dla Bożeny. Ona jednak, mieszkając kątem w bloku, używała tej połowy wyłącznie w święta lub na urlop. Potem jednak wszystko się zmieniło.

Bożena urodziła dziecko i nagle świat nabrał nowych kształtów. Wakacje w Ciechocinku stały się legendą, a ZUS uciął jej skrzydła, wysyłając ją na macierzyński. Przypomniała sobie o połowie domu teraz z dwulatkiem, gnatem grzechocącym niemowlaka i wieczną tęsknotą do wygód, których tam nie miała. Chciała przyjechać do nas twierdziła, że wystarczy jej tydzień.

Synek Bożeny był jak wicher ganiał pomiędzy starymi meblami, hałasował, śmiał się bez końca. Bożena rozsiadła się we wnętrzu, jakby była u siebie. Ja, pracując zdalnie, uciekałam do koleżanki Jagody za te same złote, które przeciekły przez domowy dach. Potem moja mama wylądowała w szpitalu w Bydgoszczy, więc na długo zniknęłam z domu.

Gdy po prawie miesiącu wróciłam, Bożena dalej panoszyła się w naszych odremontowanych kątach. Kiedy wyjedziesz? zapytałam, a ona spojrzała na mnie snem kota, który nie zamierza opuścić ciepłej poduszki: A gdzie? Tu przynajmniej jest internet i łazienka”.

Jutro zawozimy cię do Torunia.
Nigdzie nie jadę.
Przez miesiąc nawet nie umyłaś talerza my tu nie prowadzimy hotelu!
A niby jaka jest twoja władza, żeby mnie stąd wyrzucać? To również mój dom!
Twój dom jest za murem idź tam i śnij na jawie.

Próbowała podjudzić Wojciecha przeciwko mnie, ale on tylko beznamiętnie zanucił hejnał toruński: Teraz przesadzasz”. Zabrała się w końcu, trzaskając drzwiami jak piorun w letnią noc. Po kilku godzinach dzwoniła już pani Jadwiga: Jak ty śmiesz wyrzucać córkę z własnego domu?! Możecie się podzielić łazienką!”.

Wojciech się wściekł wykrzyczał do matki, że proponowaliśmy wspólny remont, że mogło być dwa razy taniej. A teraz ona z wyrzutami sumienia zrywa nasz spokój.

Szukaliśmy wyjścia zaproponowaliśmy Bożenie wykup połowy. Zaproponowała cenę z kosmicznych snów za tyle można by kupić pałac na Pomorzu. Negocjacje skończyły się fiaskiem.

Teraz budujemy płot. Na podwórku leżą już stosy drewnianych sztachet. Krzyczą do nas rzadko, ale głośno. Bożena urządza głośne grill-party z rodziną, a jej dzieciak kopie w nasze róże. Często pada pył i cień, a marzenia o spokoju bledną jak obraz we mgle.

Sen się kończy dzielą nas już nie tylko drzwi i ściany, ale i nowy, wysoki płot. Kompromis jest jak senny cień, którego już nie możemy dosięgnąć. Tego przecież chciała Bożena.