Sztuka Efektywnej Komunikacji poprzez Pisanie Listów

Po dwudziestu trzech latach małżeństwa życie rodzinne Weroniki staje się niewyobrażalnie nudne. Córka wyszła za mąż i przeprowadziła się z mężem do Warszawy, a oni zostają we dwoje z Eugeniuszem. Weronika zauważa, że i mąż coraz bardziej się od niej oddala.

Kasiu, przyjedź w sobotę do nas, zaproszę też Jagodę, usiądziemy razem jak dawniej. Już dawno nie byliśmy w małym gronie mówi Weronika. Eugeniusz planuje wypad na ryby z kolegami.
Rzeczywiście, to już od dawna. Czekam.

Kasię i Jagodę rozkłada na kanapie, puści cichą muzykę i wybiega do kuchni. Wraca z tacą, stawia ją na stoliku kawowym, nalewa koniaku do kieliszków, rozgląda się po przyjaciółkach i uśmiecha:

No to za nas, piękne!

Wszyscy podnoszą kieliszki, choć Jagoda siedzi poważna.

Co cię trapi? pyta Weronika przyjaciółkę. Nie udało się spotkać z wirtualnym przyjacielem?

Jagoda łapie kieliszek, marszczy brwi:

Fuu, co wy pijecie, to jakaś okropność!

Co? Normalnie, Kasiu śmieje się gospodyni. Nie pijemy tego codziennie, to tylko dla nastroju

Kasia się śmieje, bo wie, że Jagoda generalnie nie przepada za alkoholem, nie lubi koniaku, wina, a tym bardziej wódki.

Niko, nie patrz na nią tak, ona jest trzeźwa, raz na sto lat wypije kilka łyków wzrusza pół kieliszka, choć i ona marszczy brwi, bo trunek jest mocny.

Dlaczego nie wyszło? patrzy na Weronikę i mówi Jagoda.

Opowiedz, jak poszło spotkanie.

Normalnie. Facet wydaje się przyzwoity, sympatyczny, miły w rozmowie, nie jest nudny Ma przyzwoite zarobki, mieszkanie, super auto.

No więc, dobry start śmieje się Kasia. A tak przy okazji, Niko, napiszmy razem profil na portalu randkowym.

Po co mi to? dziwi się Weronika. Mam męża, Eugeniusza, i to chyba nieodpowiednie. Wy robicie, co chcecie, z kim chcecie.

Ojej, zamężna! A kto ostatnio narzekał na swojego Eugeniusza? Nie poświęca uwagi, patrzy w niepamięć wtrąca się Jagoda.

Nie trzeba od razu romansu wyjaśnia Kasia. Można po prostu gadać, dla duszy, dla nastroju. Zarejestrujmy cię na portalu i napiszmy.

Po kilku kieliszkach koniaku Weronika zgadza się. Siadają przy laptopie i wysyłają wiadomość: Urocza kobieta z poczuciem humoru szuka mężczyzny do ciekawej rozmowy. Nazywam się Lidia.

Weronika zapomina o tym liście; w pracy czekają raporty i spotkania z klientami. Po dwóch tygodniach w piątek w pracy sprawdza swoją skrzynkę.

Zgromadziła ok. dwadzieścia maili, przegląda je, większość odrzuca, bo były nieprzyzwoite. Usuwa je po przeczytaniu.

Jednak jeden przyciąga jej uwagę.

Ja też od dawna marzę o rozmowie z inteligentną i wesołą kobietą. Przyznaję, jestem żonaty. Ostatnio żona przestała mi się podobać, a nasze małżeńskie życie stało się rutyną. Jest nudno i monotonne. Mam 47 lat, nazywam się Michał.

Weronika czyta z zainteresowaniem list przypomina jej własną sytuację. Postanawia odpowiedzieć.

W moim małżeństwie też coś nie gra. Smutno to przyznać. Od dawna nie rozmawiamy szczerze z mężem, może dlatego napisałam ten list. Chcę ciepłej rozmowy, ale mimo to kocham Eugeniusza. Po prostu chciałabym znaleźć bratnią duszę, z którą mogłabym podzielić myśli, i to wyłącznie przez korespondencję.

Niko, dostałaś odpowiedź pyta Jagoda.

Otrzymałam, ale tylko jedną mnie zainteresowała, resztę usunęłam. Same nieprzyzwoitości.

No tak, tam piszą, co chcą śmieje się Jagoda.

A jak u ciebie z wirtualnym przyjacielem?

Och, Niko, lepiej niż ok. Grzegorz jest normalnym facetem, choć jego dusza jest ranna po rozwodzie. Była z nim jego była żona, zniknęła z młodszym, prawie rówieśnikiem ich syna. Syn jest już żonaty opowiada Jagoda.

No i dobra, leczyć duszę. Może kiedyś wyjdziesz za mąż uśmiecha się Weronika. Nie wszystkie portale są pełne wulgarności. Może to twój los

Dwa dni później Weronika otrzymuje odpowiedź od Michała.

Widzę, że mamy sporo wspólnego. Również szukam wirtualnej rozmowy, bo kocham żonę, choć czasem mnie irytuje. Szczególnie nie lubię jej przyjaciółek i ich wieczorów panieńskich. Wydają się niepoważne i puste. Nie mogę tego powiedzieć otwarcie, bo ona by się obraziła. Spędza na nich więcej czasu niż ze mną.

Weronika zastanawia się.

Rzeczywiście, jego życie wydaje się nudne. A przecież kocha swoją żonę. My z przyjaciółkami też często organizujemy wieczory panieńskie, może Eugeniusz tego nie lubi, choć nigdy mi o tym nie mówił. Gdyby mu to przeszkadzało, zapewne by mi powiedział uspokaja się po tych rozważaniach.

Postanawia odpisać Michałowi.

Rozumiem twoją sytuację. Co do wieczorów panieńskich, nie masz racji. Kobiety potrzebują towarzystwa podobnych sobie, mogą się odprężać, narzekać, płakać, śmiać to im pomaga. Oczywiście nie zapominają o rodzinie. W moim wypadku wydaje się, że mężczyźnie wszystko pasuje.

Weronika opowiada przyjaciółkom o korespondencji z Michałem, nie ukrywa nic, a one ją wspierają. Jagodzie idą sprawy z Grzegorzem w dobrym kierunku.

Dziewczyny, Grzegorz kupił wycieczki, za dwa tygodnie jedziemy na Turcję. Pochłoniemy słońce chwali się Jagoda.

Super, masz szczęście, Jagodo mówi Kasia. A ja nikt mnie nie zaprasza na wakacje Też miałabym ochotę.

Ile masz lat śmieje się Weronika może spotkasz jeszcze kogoś. Życie jest nieprzewidywalne Miej nadzieję i czekaj.

Oho, a gdzie ten gość się kryje żartuje Kasia.

Wkrótce Jagoda wyjeżdża z Grzegorzem na urlop. Korespondencja Weroniki z Michałem trwa już trzy miesiące, piszą kilka razy w tygodniu. Michał jest dowcipny i miły, Weronika coraz bardziej go lubi.

Jednocześnie w domu z Eugeniuszem narasta kryzys. Im więcej czasu spędza w pracy, tym częściej Weronika pisze do Michała. Pewnego dnia Eugeniusz przynosi jej kwiaty, co ją zaskakuje.

Eugeniuszu, skąd to?

Po prostu, co nie może, to… odpowiada, a ona czuje, że nie jest to szczere.

W jej głowie pojawia się podejrzenie, że mąż ma inną kobietę, ale nie odważa się zapytać. Może to by trwało wiecznie, gdyby Michał nie zaproponował spotkania.

Weroniko, pamiętam, że nie planowaliśmy się spotkać, ale odkąd dowiedziałem się, że mieszkamy w tym samym mieście, patrzę na kobiety i myślę: a może to właśnie ty? Chciałbym zobaczyć, jaka jesteś naprawdę. Spotkajmy się.

Weronika zgadza się.

Nic nie tracę, jednorazowe spotkanie to jeszcze nie zdrada. Poza tym Eugeniusz ostatnio ciągle jest zajęty.

Przygotowuje się do spotkania: idzie do fryzjera, farbuje włosy, robi krótszą fryzurę od dawna o tym marzyła. W drodze do kawiarni wyobraża sobie swojego wirtualnego znajomego. Michał zapewniał, że przyniesie białą różę.

Wchodzi do lokalu i od razu dostrzega znajomy wzrok.

Weroniko! Co tu robisz? wykrzykuje Eugeniusz zaskoczony.

Widzi białą różę na stole i wszystko rozumie.

To ty? Boże, nie pomyślałam, że Michał to twoje prawdziwe imię.

Tak jak i Lidia odparł mąż. Usadź się, mamy o czym porozmawiać.

Siada naprzeciwko niego. Na początku rozmowa nie płynie. Weronika walczy z poczuciem winy, że spotkała się za plecami Eugeniusza, i jednocześnie z gniewem, że on zrobił to samo. Myśli o tym, co napisała mu o swoim mężu.

Eugeniusz chyba ma podobne rozterki, ale Weronika pierwszy przełamuje ciszę.

Mówisz, że wyglądam gorzej?

Dziś nie, wyglądasz świetnie. Niestety nie dla mnie.

Pisałeś, że kochasz żonę, to wciąż prawda?

Oczywiście! Tylko że przestaliśmy się rozumieć. Nie masz czasu dla mnie, ja nie mam czasu dla ciebie mówi smutno Eugeniusz.

A i tak spędzacie czas na portalu uśmiecha się Weronika.

Niko, myślę, że powinniśmy zacząć od nowa proponuje Eugeniusz, a ona uśmiecha się i zgadza.

Zgoda bierze ją za obie ręce, patrzy głęboko w oczy. Teraz widzę przed sobą moją ukochaną żonę.

A ja widzę przed sobą ukochanego męża. Szkoda, że nie będzie już listów śmieje się Weronika.

Dlaczego? Możemy dalej pisać do siebie odpowiada Eugeniusz.