Szczęśliwy przypadek… Wychowałem się w niepełnej rodzinie – bez ojca. Wychowywały mnie mama i babcia. Potrzebę ojcowskiego wsparcia czułem już w przedszkolu. A w podstawówce!… Strasznie zazdrościłem rówieśnikom, którzy z dumą spacerowali za rękę ze swoimi wysokimi, męskimi ojcami, bawili się, jeździli na rowerach, samochodami. Najbardziej bolało, gdy któryś z ojców całował swoją córkę lub synka, brał na ręce, a oni się tak śmiali, śmiali… Boże, patrząc na to wszystko z boku myślałem: „Co za szczęście!..” Swojego ojca też widziałem… Ale tylko na jedynym zdjęciu, gdzie, jak inni ojcowie, uśmiechał się… Ale nie do mnie!.. Mama mówiła, że jest polarnikiem. Żyje daleko…, daleko na północy. Tak daleko, że nie może przyjechać. Wyjechał, tam pracuje, ale przesyła mi prezenty na urodziny. W trzeciej klasie z żalem odkryłem, że nie mam żadnego ojca-polarnika… I nigdy nie miałem! Przypadkiem usłyszałem, jak mama mówiła babci, że nie ma już siły oszukiwać dziecka i dawać prezenty „od ojca”, który tak naprawdę je zdradził. Choć żyje dostatnio, to nigdy nie zadzwonił do synka, nie złożył życzeń ani na urodziny, ani na Święta. „A Artur tak kocha te święta!.. Przecież to jedyne dni, kiedy czuje choć cień wsparcia, choćby od dalekiego, tajemniczego, a jednak bliskiego człowieka”. Przed urodzinami powiedziałem więc mamie i babci, że nie chcę prezentów „od ojca”, który nie istnieje. „Upieczcie tylko mój ulubiony tort 'ptasie mleczko’ i tyle.” Wiedliśmy skromne życie na dwie nieduże pensje – mamy i babci. Dlatego, gdy zostałem studentem, dorabiałem jako tragarz na dworcu i w sklepach. Pewnego razu sąsiad Sławek zaproponował mi zastępstwo jako Mikołaj w przedszkolach i u rodzin przed świętami. Przedszkola od razu odpuściłem – wydawały mi się zbyt trudne: trzeba grać spektakl i współpracować z „Śnieżynką”. Ale na indywidualne wizyty do mieszkań jako Mikołaj zgodziłem się. Sławek przekazał mi zeszyt z wierszykami i zagadkami oraz adresy rodzin. Repertuar był prosty, łatwy do zapamiętania – to nie egzamin z matematyki. Ale obawiałem się, że się zbłaźnię. Pierwszy „start” okazał się wyjątkowo udany. Odwiedziwszy dzieci, wróciłem zmęczony, ale pełen satysfakcji, że nie zawiodłem, policzyłem zarobek i o mało nie zatańczyłem z radości. Przez pół roku targania skrzyń i worków nie zarobiłem takiej sumy! Od tamtej pory co zimę dorabiałem jako Mikołaj, a latem pracowałem w studenckich brygadach przy budowach. Póki studiowałem, życie osobiste układało się średnio – nie miałem na nie czasu. Sami rozumiecie: nauka, przypadkowe prace. Dziewczyny oczywiście były, ale do ślubu jakoś nie dochodziło. „Jak skończę Politechnikę, znajdę solidną pracę, będę zarabiał normalnie, urządzę sobie życie… Wtedy pomyślę o rodzinie”, – marzyłem. Po skończeniu studiów pracowałem jako inżynier, ale na niskim stanowisku, więc wymarzoną używaną „zagraniczną” furę mogłem kupić tylko z dodatkowych pieniędzy. W rodzinie był już średni poziom, ale na auto ciągle brakowało, bardzo go pragnąłem. Znów postanowiłem dorobić jako Mikołaj. Mama wyciągnęła z szafy strój, zdjęła folię, odnowiła go: dodała brokat, więc kostium błyszczał jak nigdy. Rozczesana biała broda też mi się spodobała – idealnie ukrywała twarz. Nakleiłem gęste brwi, przejrzałem się w lustrze i byłem zadowolony. A mama westchnęła i cicho powiedziała: – Artur, już czas na swoje dzieci, a ty ciągle cudze zabawiasz. – Spokojnie, mamy czas – odpisałem. – Pomódl się za mnie i trzymaj kciuki! – ucałowałem ją w policzek i pojechałem. Na tydzień przed Nowym Rokiem dałem ogłoszenie do gazety i dostałem piętnaście zamówień. Obskoczywszy sześć adresów, przeczytałem kolejne: „ul. Sadowa 6, m. 19”. Wysiadłem z autobusu, ruszyłem do domu. Sadowa – to prawie obrzeża miasta, słabo oświetlona. Łatwo znalazłem numer 6. Wspiąłem się na drugie piętro, zadzwoniłem. Otworzył mi chłopiec, może pięcio-, sześcioletni. – Mieszkam w leśnej chatce… – zacząłem standardowo. Ale chłopiec przerwał: – My nie zapraszaliśmy Mikołaja! – Mnie nie trzeba zapraszać, sam przychodzę do grzecznych dzieci – szybko wymyśliłem, ale i tak trochę zgłupiałem. – Mama, tata w domu? – Nie. Mama poszła do babci Toni zrobić zastrzyk. Zaraz przyjdzie. – Jak masz na imię? – Artur. „No proszę, mój imiennik”, – zdziwiłem się. Ale nie zdradziłem się. Nie powiem przecież chłopcu, że nazywam się tak samo. Przecież jestem Mikołajem! – Artur, gdzie wasza choinka? – W moim pokoju. Wziął mnie za rękę i zaprowadził do swojego pokoju, urządzonego bardzo skromnie. Na stoliku obok łóżka zamiast choinki stała gałązka świerku w słoiku, przyozdobiona małymi zabawkami i lampkami. Obok stały dwa zdjęcia – mężczyzny i kobiety. Przyjrzałem się uważnie… Zamarłem z zaskoczenia… Na zdjęciu byłem ja! „To niemożliwe…” Patrzę uważniej. Naprawdę – w lewej ramce moje zdjęcie ze studiów, w kurtce. A w prawej – dziewczyna, Lena Górska. Poznałem ją kiedyś na letnim wyjeździe do pracy przy budowie. Tylko jej zdjęcie było już dorosłe. Patrzyły z niego miłe, choć smutne oczy, bardzo podobne do tej radosnej młodej Leny. – Kto to? – zapytałem, nie poznając głosu z emocji. – To mama. – Twoja?.. – Moja. – Ma na imię… Lena? – wyrwało mi się. – Ojej, zgadł pan! Czyli jest pan prawdziwym Mikołajem? Myślałem, że nie istnieją! – A kto tutaj? – wskazałem na swoje zdjęcie, podświadomie domyślając się, że Artur jest moim synem. – To mój tata! Prawdziwy polarnik! Wyobraża pan sobie – mieszka i pracuje na ogromnej krze! Mama mówiła, że wyjechał bardzo dawno, gdy byłem całkiem mały, więc go nie pamiętam. Ale zawsze przysyła mi prezent na urodziny i Nowy Rok. W tym roku też rano znajdę pod poduszką jego prezent. Zatkało mnie – przypomniałem sobie własne dzieciństwo i mojego „ojca-polarnika”. To co, wszystkie mamy wysyłają takich ojców na biegun północny? Teraz sam byłem wśród takich ojców. Zrobiło mi się okropnie… Tak jakby życie zadało mi cios prosto w serce. Przypomniałem sobie nasz intensywny, choć króciutki romans z Leną… Rozstając się, wymieniliśmy numery. Ale od razu po powrocie nie zadzwoniłem do niej, a kilka dni później skradziono mi telefon. Często o niej myślałem. Ale nauka, spotkania z kolegami i dziewczynami wypchnęły ją z mojego życia, z pamięci… A ona mieszkała w tym samym mieście. I nie tylko nie zapomniała – wychowywała samodzielnie naszego syna, moje zdjęcie postawiła obok siebie. Chciałem już powiedzieć Arturowi, że jestem jego ojcem, gdy weszła Lena: – Synku, przepraszam, babci Tosi musieliśmy wezwać karetkę… Na mój widok zawołała: – Ojej, a my nie zapraszaliśmy Mikołaja! Łzy szczęścia i radości popłynęły mi po policzkach. Zerwałem czapkę z brodą i brwi… – Artur?! – zdziwiła się Lena. Usiadła na pufie w korytarzu i rozpłakała się tak głośno, że nawet mały Artur się trochę przestraszył. Ale Lena, widząc syna, szybko się opanowała. A ja powiedziałem, że poleciałem z bieguna, zostałem Mikołajem, by zrobić niespodziankę Synkowi i mamie. Artur był uszczęśliwiony. Śmiał się, recytował, śpiewał. Odpoczywał i znów recytował wierszyki, trzymając nas za ręce, jakby bał się, że znowu na długo go opuszczę. O prezentach nie pamiętał. Wiedział, że Mikołaj schowa prezent pod poduszkę. Artur zasnął, a ja z Leną rozmawialiśmy do rana, jakby te lata rozłąki nigdy nas nie dzieliły. Rano poszedłem jeszcze po jeden prezent do sklepu i wtedy odkryłem, że… pomyliłem adres – wszedłem do numeru 6A, zamiast 6. Nocą nie zauważyłem tej literki i wszedłem nie tam, gdzie trzeba. A w rzeczywistości – właśnie tam! W NAJWAŻNIEJSZE DLA MNIE MIEJSCE!!! „Co za szczęśliwy, przełomowy przypadek”, – myślałem, uśmiechając się. Dziś tworzymy rodzinę we trójkę! Jesteśmy bardzo szczęśliwi! A mama i babcia nie mogą się nacieszyć wnukiem i prawnukiem – Arturem Arturowiczem!…

SZCZĘŚLIWY PRZYPADEK…

Dorastałem w niepełnej rodzinie bez ojca. Wychowywały mnie mama i babcia.
Już w przedszkolu poczułem, jak bardzo mi brakuje taty.
A w pierwszych klasach szkoły podstawowej!..
Zazdrościłem rówieśnikom, którzy dumnie maszerowali, trzymając za rękę swoich wysokich, silnych ojców, bawili się z nimi, jeździli na rowerach, samochodami.
Szczególnie bolało, kiedy któryś tata całował swoją córeczkę lub synka, brał na ręce, a oni razem śmiali się, śmiali
Boże, patrząc na to, myślałem: Czy to nie jest prawdziwe szczęście?..
Swojego taty też widziałem
Ale tylko na jednej starej fotografii, na której uśmiecha się tak samo jak inni ojcowie
Ale nie do mnie!..
Mama mówiła, że pracuje na dalekiej północy, gdzieś w Arktyce. Tak daleko, że wrócić nie może. Wyjechał, pracuje tam, ale prezenty na urodziny wysyła regularnie.
W trzeciej klasie ze smutkiem odkryłem, że nie mam żadnego ojca-polarnego podróżnika
Nigdy go nie było!
Przypadkiem usłyszałem, jak mama zwierza się babci, że nie ma już sił udawać, że prezenty są od ojca, który ją zostawił. Że choć żyje dostatnio, ani razu nie zadzwonił do syna, nie złożył życzeń ani na urodziny, ani na Boże Narodzenie.
Bartek tak kocha te święta!.. To jedyne dni, kiedy czuje choćby cień wsparcia od kogoś bliskiego, choć dalekiego i zagadkowego.
Przed urodzinami powiedziałem mamie i babci, by nie dawali mi prezentów od taty, którego tak naprawdę nie ma.
Po prostu upieczcie mój ulubiony tort Ptasie mleczko i tyle.
Żyliśmy skromnie z dwóch niewielkich pensji mamy i babci.
Kiedy zostałem studentem, dorabiałem jako pomocnik na dworcu i w sklepach.
Pewnego dnia sąsiad Sławek zaproponował, bym zastąpił go w roli Świętego Mikołaja, tuż przed świętami, w przedszkolach i domach.
Od razu odrzuciłem przedszkola wydawało mi się to za trudne. Tam trzeba było grać cały spektakl i występować z Śnieżynką.
Ale na pojedyncze zamówienia do mieszkań, by pojawić się z wizytą jako Mikołaj w świąteczny dzień zgodziłem się.
Sławek przekazał mi notes ze świątecznymi wierszykami i adresy rodzin, które zgłosiły się na wizytę.
Repertuar nie był trudny nauczyłem się go szybko. Bardziej obawiałem się, że się skompromituję.
Pierwszy występ jednak wypadł zaskakująco dobrze.
Gdy po odwiedzeniu wszystkich dzieci wróciłem do domu zmęczony, ale szczęśliwy, że się nie ośmieszyłem szybko policzyłem zarobek i aż podskoczyłem z radości.
Przez pół roku dźwigając kartony w weekendy, nie zarobiłem tyle, co przez te kilka dni.
Od tamtej pory zimą przebierałem się za Mikołaja co roku, a latem dorabiałem w studenckich brygadach budowlanych.
Póki studiowałem, z życiem osobistym się nie układało nie miałem czasu. Wiecie jak to jest: nauka, przypadkowe prace.
Dziewczyny były, ale do ślubu jakoś nie dochodziło.
Skończę studia, znajdę ciekawą pracę, będę mieć normalną pensję, urządzę mieszkanie Wtedy pomyślę o rodzinie, marzyłem.
Po dyplomie, już jako inżynier, ale ciągle na niższym stanowisku, postanowiłem kupić używany samochód.
Finanse w domu poprawiły się, ale na auto dalej brakowało, a bardzo chciałem mieć własny środek transportu.
Znowu, jak co roku, założyłem strój Świętego Mikołaja.
Mama wyciągnęła z szafy czerwoną pelerynę, zdjęła ochronną folię i postanowiła ją odświeżyć. Przyszyła dużo błyszczących cekinów strój zalśnił. Biała, rozczesana broda podobała mi się skutecznie zasłaniała twarz.
Nakleiłem grube brwi i, przeglądając się w lustrze, byłem zadowolony.
Mama westchnęła i cicho powiedziała:
Bartku, czas, byś miał własne dzieci, a ty wciąż bawisz cudze.
Jeszcze zdążę machnąłem ręką. Dobra, mamo, życz mi szczęścia. Pa! pocałowałem ją w policzek i ruszyłem zarabiać.
Tydzień przed Sylwestrem dałem ogłoszenie do gazety lokalnej dostałem piętnaście zgłoszeń.
Po odwiedzeniu sześciu adresów, przeczytałem kolejne: ul. Ogrodowa 6, m. 19.
Wysiadłem z tramwaju i ruszyłem w stronę budynku.
Ogrodowa to już niemal obrzeża miasta, słabo oświetlona.
Dom numer 6 znalazłem łatwo. Wspiąłem się na drugie piętro i zadzwoniłem.
Drzwi otworzył chłopczyk, pięcio-sześcioletni.
Na leśnej polanie, pod gałęzią sosny, mieszka sam Mikołaj zacząłem, jak zwykle.
Ale chłopiec przerwał mi:
My nie zamawialiśmy Mikołaja!
Ja nie czekam na zaproszenia, sam przychodzę do grzecznych dzieci! szybko odpowiedziałem, choć zdziwiłem się. Mama, tata w domu?
Nie. Mama poszła do babci Tosi dać zastrzyk. Wkrótce wróci.
Jak masz na imię?
Bartek.
Ciekawe, imiennik, pomyślałem, mocno zaskoczony.
Zreflektowałem się nie miałem zamiaru wyznać chłopcu, że mam na imię tak jak on. Przecież jestem Święty Mikołaj!
Bartek, gdzie jest wasza choinka?
W moim pokoju.
Wziął mnie za rękę i zaprowadził do pokoju, który jak całe niewielkie mieszkanie był bardzo skromnie urządzony.
Na stoliku nocnym zamiast choinki stała gałązka sosny w dużym słoiku, ozdobiona maleńkimi bombkami i kolorową lampką.
Obok stały dwa zdjęcia w identycznych ramkach mężczyzny i kobiety.
Przyjrzałem się z bliska i
Zamarłem z wrażenia… Z fotografii patrzyłem na siebie!
To przecież niemożliwe!..
Przez dłuższą chwilę analizowałem. Wszystko się zgadza Po lewej moja studencka fotka w podkoszulku, obok zdjęcie kobiety Elżbiety Górskiej.
Poznałem ją kiedyś w lecie na studenckiej praktyce budowlanej.
Na zdjęciu była już dorosła patrzyła na mnie łagodnie, lecz ze smutkiem. Bardzo przypominała uśmiechniętą młodą Elę, którą poznałem.
Kto to? spytałem, z przejęcia nie poznając własnego głosu.
To mama.
Twoja?..
Moja.
Ma na imię Ela? wyrwało mi się.
O! Trafił pan! To znaczy, że jesteś prawdziwym Mikołajem? Myślałem, że takich nie ma!
A kto to tu? wskazałem na swoją twarz, już przeczuwając, że Bartek to mój syn.
To mój tata! Jest prawdziwym polarnikiem! Podobno mieszka na ogromnej krze! Mama powiedziała, że wyjechał dawno, kiedy byłem malutki. Dlatego go nigdy nie widziałem i nawet go nie pamiętam. Ale zawsze przysyła mi prezenty na urodziny i Boże Narodzenie. I teraz, w tych święta, rano znajdę pod poduszką prezent od taty. Mikołaj tam je chowa.
Poczułem szok przypomniało mi się dzieciństwo i mój tata-polarni.
Czy wszystkie mamy nazywają ojców polarnikami i wysyłają na Biegun Północny?
I ja stałem się jednym z nich.
Zrobiło mi się okropnie jakby los uderzył mnie w samo serce.
Przypomniałem sobie nasze gorące, choć krótkie uczucie z Elą
Gdy się rozstawaliśmy, wymieniliśmy się numerami. Ale zaraz po powrocie nie zadzwoniłem. Kilka dni później mój telefon skradziono.
Myślałem o niej często. Ale nauka, spotkania ze znajomymi, dziewczynami wypchnęły ją z pamięci
A ona mieszkała w tym samym mieście. Nie zapomniała mnie sama wychowuje naszego syna, a moje zdjęcie stoi obok jej.
Chciałem się przyznać Bartkowi, że jestem jego ojcem, gdy weszła Ela:
Synku, przepraszam, że wróciłam późno. Babci Tosi musieliśmy wezwać karetkę i zabrać ją do szpitala.
Widząc mnie, aż się zdziwiła:
Ojej, a my nie zamawialiśmy Mikołaja!
Łzy szczęścia zaczęły płynąć po mojej twarzy. Zerwałem czapkę z brodą, zdjąłem krzaczaste brwi
Bartek?! wykrzyknęła Ela.
Jakby ktoś jej odciął siły, usiadła na pufie w przedpokoju.
Usiadła i rozpłakała się tak głośno, że Bartek lekko się przestraszył.
Ale Ela szybko się opanowała, patrząc na synka.
Wyjaśniłem mu, że przyleciałem z Północy i zostałem Mikołajem, by zrobić mu i mamie niespodziankę.
Bartek był w siódmym niebie śmiał się, śpiewał, recytował nam wiersze. Odpoczywał, znowu mówił wierszyki, trzymał nas za ręce, jakby bał się, że znowu na długo od nich odlecę.
O prezent nawet nie spytał. Wiedział, że Mikołaj schowa pod poduszką paczkę od taty.
Bartek zasnął, a my z Elą rozmawialiśmy do rana, jakby nie było między nami tych lat rozłąki.
Rano pobiegłem do sklepu po jeszcze jeden prezent i wtedy uświadomiłem sobie, że pomyliłem adres. Wszedłem do budynku 6A, zamiast 6. W nocy nie zauważyłem tej literki A i trafiłem nie tam.
A tak naprawdę właśnie TAM, gdzie powinienem do najważniejszego dla mnie domu!!!
Co za szczęśliwy, przełomowy przypadek, myślałem, uśmiechając się.
Teraz jesteśmy razem we trójkę! Jesteśmy bardzo szczęśliwi!
A mama z babcią nie mogą się nacieszyć wnukiem i prawnukiem Bartkiem Bartkiewiczem!