Szczęśliwy Przypadek… Dorastałem w niepełnej rodzinie – bez ojca. Wychowywały mnie mama i babcia. Brak ojca zacząłem odczuwać już w przedszkolu. Najgorzej było w pierwszych klasach… Zazdrościłem rówieśnikom, którzy dumnie maszerowali za rękę z wysokimi, męskimi ojcami, bawili się z nimi, jeździli na rowerach, w samochodach. A gdy ojcowie całowali swoje córeczki czy synów, brali ich na ręce i śmiali się razem… Myślałem wtedy: „Jakie to musi być szczęście!” Swojego ojca też widziałem… Ale tylko na jednym zdjęciu, gdzie się uśmiechał jak inni ojcowie – lecz nie do mnie! Mama mówiła, że jest polarnikiem, mieszka daleko na północy, tak daleko, że nie może przyjechać. Wyjechał, pracuje tam, ale na urodziny przysyła prezenty. W trzeciej klasie przeżyłem rozczarowanie – nie mam żadnego ojca-polarnika… Nigdy go nie było! Przypadkiem usłyszałem, jak mama mówi babci, że nie ma już siły dalej udawać i przekazywać prezenty w imieniu ojca, który tak naprawdę ją porzucił. Choć żyje dostatnio, nigdy nie zadzwonił do swojego syna ani nie złożył życzeń. „Artek tak bardzo kocha te święta… Bo tylko wtedy czuje wsparcie, choćby dalekiego i wymyślonego ojca.” I wtedy przed urodzinami poprosiłem, by nie dawali prezentów od nieistniejącego ojca. „Wystarczy, że upieczecie mój ulubiony tort – 'Ptasie mleczko’, i już.” Żyliśmy skromnie – mama i babcia miały małe pensje. W czasach studenckich dorabiałem jako pomocnik na dworcu, w sklepach. Pewnego dnia sąsiad Sławek zaproponował mi pracę jako Święty Mikołaj, zamiast niego, w przedszkolach i w domach rodzinnych. Do przedszkoli bałem się pójść, ale wybrałem wizyty w mieszkaniach. Sławek dał mi notes ze wierszykami i adresami dzieci. Pierwsze występy były udane – zarabiałem więcej niż przez pół roku weekendowej pracy. Od tej pory zimą strój Mikołaja towarzyszył mi co roku, a latem podejmowałem pracę na budowie. Póki studiowałem, nie miałem szczęścia w miłości – nie było na to czasu. „Skończę studia, znajdę dobrą pracę, urządzę się – pomyślę o rodzinie”, – marzyłem. Po studiach, już jako inżynier, ale jeszcze na niskim stanowisku, zabrałem się za odkładanie pieniędzy na używany samochód. W rodzinie było wystarczająco, ale na auto brakowało – więc postanowiłem znów zostać Mikołajem. Mama odświeżyła kostium, obsypała brokatem, zrobiła puszystą brodę. Nakleiłem białe brwi, spojrzałem w lustro – byłem zadowolony. Mama westchnęła: – Arteku, czas mieć własne dzieci, a Ty wciąż bawisz cudze. – Spokojnie, mamo, kiedyś. – Ucałowałem ją w policzek i ruszyłem do pracy. Na tydzień przed Nowym Rokiem dałem ogłoszenie i szybko dostałem piętnaście zamówień. Po odwiedzeniu sześciu adresów, przeczytałem kolejne: „ul. Sadowa 6, m. 19”. Wysiadłem z autobusu, ruszyłem na obrzeże miasta pod ciemny blok. Otworzył mi chłopiec, 5-6 lat. – W leśnej chatce na polanie mieszkam… – zacząłem Mikołajowym głosem. – My nie zapraszaliśmy Mikołaja! – odparł chłopiec. – Do dobrych dzieci przychodzę bez zaproszenia – zaimprowizowałem. – Mama, tata w domu? – Nie. Mama jest u babci Toli na zastrzyku, zaraz wróci. – A jak masz na imię? – Artek. Zdziwiłem się – mój imiennik! Ale nie zdradziłem się. – Gdzie jest wasza choinka? – U mnie w pokoju. Poprowadził mnie do skromnego mieszkania. Na stole – zamiast choinki gałązka w słoiku, udekorowana lampkami i zabawkami. Obok dwie fotografie – mężczyzny i kobiety. Przyjrzałem się i… Zamarłem… Na zdjęciu byłem ja! Niemożliwe… Ale to prawda: na lewej mojej – studenckiej – fotografii, na prawej – dziewczyny, Leny Górnowej. Poznałem ją kiedyś na studenckiej budowie. Jej zdjęcie było nowsze – z kobiecą, ale smutną twarzą. – Kto to? – spytałem. – Mama. – Twoja? – Tak. – A na imię… Lena? – Zgadł pan! To naprawdę pan jest Mikołajem? – A kto tu? – wskazuję na swoją twarz. – Tata! Prawdziwy polarnik! Mieszka na wielkiej krze! Mama mówi, że pojechał dawno, jak byłem bardzo mały, więc go nie pamiętam. Ale zawsze przysyła prezenty na urodziny i na Nowy Rok. Byłem w szoku, wspominając mojego „polarnika-ojca”. Czy wszystkie matki ojców-wygnańców wysyłają na Biegun Północny? Stałem się jednym z nich… Przypomniałem sobie krótki, burzliwy romans z Leną… Wymieniliśmy się telefonami. Ale zaraz po powrocie nie zadzwoniłem, potem skradziono mi komórkę… Często o niej myślałem, lecz studia i praca zajęły moje myśli. A ona mieszkała w tym samym mieście, nie zapomniała mnie i wychowywała mojego syna – z moją fotografią na stole. Chciałem wyznać Artkowi, że jestem jego ojcem, gdy weszła Lena. – Synku, przepraszam, babcię Tolę musieli zabrać do szpitala. – A my nie zamawialiśmy Mikołaja! – zdziwiła się, rozpoznając mnie w kostiumie. Wzruszenie zalało mi oczy łzami. Zdjąłem czapkę, brodę, brwi… – Artek?! – Lena była w szoku. Usiadła i rozpłakała się, aż Artuś się przestraszył, ale szybko opanowała emocje przy synu. Powiedziałem mu, że przyleciałem z dalekiej Północy, by zrobić niespodziankę jemu i mamie. Artek był w siódmym niebie, śmiał się, recytował wiersze, ściskał nas oboje za ręce, jakby nie chciał, żeby znowu zniknął. O prezencie nawet nie pamiętał – wiedział, że Mikołaj ukryje go pod poduszką. Artek zasnął, a my z Leną rozmawialiśmy aż do rana, jakby nie było tych lat rozłąki. Rano wybiegłem po kolejny prezent i… odkryłem, że pomyliłem adres: wszedłem do bloku 6A zamiast 6! Ale to właśnie ten dom, ten przypadek był mi pisany! „Jakże szczęśliwa, przeznaczona pomyłka”, – pomyślałem z uśmiechem. Dziś jesteśmy razem – szczęśliwi we trójkę! A mama i babcia nie mogą się nacieszyć wnukiem i prawnukiem – Artkiem Artkiewiczem!

SZCZĘŚLIWY PRZYPADEK…

Dorastałem w niepełnej rodzinie bez ojca. Wychowywały mnie mama i babcia.
Brak ojca zacząłem odczuwać już w przedszkolu.
Ale w podstawówce!…
Straszliwie zazdrościłem rówieśnikom, którzy dumnie maszerowali za rękę z wysokimi, silnymi ojcami, grali z nimi w piłkę, jeździli na rowerach i samochodami.
Najbardziej bolało mnie, kiedy któryś z ojców przytulał swoją córkę albo synka, całował, brali go na ręce, a potem oboje wybuchali śmiechem
Boże, patrząc na to z boku, myślałem: Co za szczęście!..
Swojego ojca widziałem
Ale tylko na jednej, jedynej fotografii, gdzie uśmiechał się, tak jak inni ojcowie
Ale nie do mnie!
Mama mówiła, że jest geologiem i pracuje w dalekiej Północnej Polsce. Gdzieś tak daleko, że przyjechać nie może. Wyjechał dawno temu, ale prezenty na urodziny przysyła regularnie.
W trzeciej klasie podstawówki, ku własnemu rozczarowaniu, zrozumiałem, że żadnego ojca-geologa nigdy nie miałem.
Przypadkiem usłyszałem, jak mama mówiła babci, że nie ma już siły dalej mnie okłamywać, udawać, że daje prezenty od ojca, który przecież ich zostawił. Choć żyje dostatnio, to nie zadzwonił do synka nawet raz, nie złożył życzeń ani na urodziny, ani na Boże Narodzenie.
Artur tak bardzo kocha święta!.. Bo to jedyne dni, kiedy czuje choć trochę wsparcia nawet jeśli od dalekiej, wyimaginowanej osoby, która jest mu bliska.
Wtedy przed kolejnymi urodzinami powiedziałem mamie i babci, że nie chcę żadnych prezentów od ojca, którego nie ma.
Upieczcie tylko mój ukochany sernik i to wszystko.
Żyliśmy bardzo skromnie, z dwóch niewielkich pensji mamy i babci.
Dlatego kiedy zostałem studentem, dorabiałem jako tragarz na dworcu i po sklepach.
Pewnego razu sąsiad Sławek zaproponował mi robotę Mikołaja w przedszkolach i domach za niego, bo sam zachorował przed świętami.
Przedszkola odrzuciłem od razu to za trudne, trzeba było grać całe przedstawienia i współpracować z Panią Mikołajową”. Ale na wizyty w domach, pojedynczo, zgodziłem się.
Sławek przekazał mi zeszyt z wierszykami, zagadkami i adresami rodzin.
Repertuar był prosty szybko się go nauczyłem, to nie była fizyka kwantowa Ale strach, żeby czegoś nie poplątać, mocno mi przeszkadzał.
Pierwsza próba, o dziwo, wyszła bardzo dobrze.
Kiedy odrobiłem wszystkie wizyty u dzieci, wróciłem do domu zmęczony, ale zadowolony, że nie skompromitowałem się i podsumowałem zarobki. Omal nie zatańczyłem z radości!
W pół roku dźwigania skrzyń nie uzbierałem tyle, co teraz w tydzień.
Od tej pory co roku dorabiałem jako Mikołaj zimą, a latem próbowałem swoich sił w studenckich brygadach budowlanych.
Moje życie uczuciowe wtedy nie układało się nauka, przypadkowe prace.
Dziewczyny oczywiście były, ale do ślubu jakoś nie dochodziło.
Skończę studia, dostanę dobrą pracę, normalną pensję, urządzę mieszkanie Wtedy pomyślę o rodzinie, marzyłem.
I kiedy już skończyłem politechnikę, pracowałem jako inżynier, ale na niskim stanowisku, postanowiłem kupić używany samochód.
Średni dostatek w rodzinie był, ale na auto nie wystarczało, a ja tak bardzo chciałem mieć swój środek transportu.
Postanowiłem znów dorabiać jako Mikołaj.
Mama wyciągnęła z szafy mój kostium, zdjęła folię i postanowiła go odświeżyć. Doszyła mnóstwo cekinów aż zabłyszczał. A biała, puszysta broda przykrywała mi twarz idealnie.
Przyczepiłem krzaczaste brwi i popatrzywszy w lustro, byłem z siebie zadowolony.
Mama westchnęła cicho:
Arturze, już czas, żebyś miał własne dzieci, a nie tylko cudze zabawiasz.
Wszystko w swoim czasie machnąłem ręką. No to trzymaj za mnie kciuki, mamo! cmoknąwszy ją w policzek, ruszyłem do pracy.
Na tydzień przed Bożym Narodzeniem umieściłem ogłoszenie w miejskiej gazecie i dostałem piętnaście zamówień.
Załatwiwszy wizyty pod sześcioma adresami, przeczytałem kolejny: ul. Ogrodowa, 6, mieszkanie 19.
Wysiadłem z tramwaju i poszedłem w stronę domu.
Ogrodowa to niemal peryferia słabo oświetlona, cicha ulica.
Dom nr 6 znalazłem szybko. Wspiąłem się na drugi piętro i zadzwoniłem.
Drzwi otworzył chłopiec, tak około pięciolatka.
Na leśnej polanie mieszkam w małej chatce… zacząłem tradycyjnie z progu.
Ale chłopiec przerwał:
My Mikołaja nie zamawialiśmy!
Ja nie czekam na zaproszenia, sam przychodzę do grzecznych dzieci odparłem szybko, choć trochę się speszyłem. Mama, tata w domu?
Nie. Mama poszła do babci Zofii do sąsiedniego bloku zrobić zastrzyk. Zaraz wróci.
A jak masz na imię?
Artur.
No proszę, imiennik, zdziwiłem się.
Ale nie zdradziłem się wszak byłem Mikołajem!
Artur, a gdzie macie choinkę?
U mnie w pokoju.
Złapał mnie za rękę i zaprowadził do swojego małego kącika, równie skromnego jak całe mieszkanie.
Na ławie obok łóżka zamiast choinki stała gałązka świerku w słoiku, ozdobiona mini zabawkami i kolorową lampeczką.
Obok stały dwa zdjęcia w identycznych ramkach mężczyzna i kobieta.
Przyjrzałem się bliżej i zamarłem z wrażenia patrzyłem na własną twarz!
To niemożliwe
W ramce po lewej była moja studencka fotografia w kurtce.
A po prawej kobieta: Magdalena Kowalska.
Poznałem ją kiedyś latem na budowie studenckiej.
Tylko jej zdjęcie było już dorosłe. Patrzyła na mnie smutnymi, ale pięknymi oczami, bardzo podobna do radosnej, młodej Magdy, którą pamiętałem.
Kto to? spytałem, z przejęcia nie poznając własnego głosu.
To mama.
Twoja?..
Moja.
Ma na imię Magda? wyrwało mi się.
Wow! Trafił pan! Prawdziwy Mikołaj! A ja myślałem, że takich nie ma!
A to kto? wskazałem na swoją twarz, już domyślając się prawdy.
To mój tata! Jest prawdziwym geologiem! Wyobraża pan sobie, mieszka i pracuje na wielkich skałach na północy! Mama mówi, że wyjechał, gdy byłem malutki. Dlatego go nie widziałem Nawet go nie pamiętam. Ale zawsze przysyła mi prezenty na urodziny i święta. I w ten nowy rok rano znajdę pod poduszką jego prezent. Pan Mikołaj lubi tam je chować.
Byłem w szoku, wspominając swoje dzieciństwo i ojca-geologa.
Czy wszystkie mamy określają porzuconych ojców jako geologów wysyłanych na północ?
A ja sam stałem się jednym z nich
Zrobiło mi się potwornie przykro jakby los trafił mnie prosto w serce.
Od razu przypomniałem sobie burzliwy, lecz krótki romans z Magdą
Przy rozstaniu wymieniliśmy się telefonami. Ale po powrocie do domu nie zadzwoniłem, a kilka dni później ukradziono mi komórkę. Często o niej myślałem, ale studia, koledzy, inne dziewczyny wypchnęły ją z pamięci.
A ona mieszkała tu, w tym samym mieście. Nie zapomniała, a samotnie wychowywała mojego syna, trzymając obok siebie moje zdjęcie.
Chciałem się już przyznać Arturowi, że jestem jego ojcem, gdy nagle otworzyły się drzwi weszła Magda:
Synku, przepraszam, że tak długo, babcię Zofię musieli zabrać do szpitala.
Zobaczyła mnie i aż westchnęła:
Ojej, a my nie zamawialiśmy Mikołaja!
Łzy szczęścia i wzruszenia pociekły mi po policzkach. Zerwałem czapkę i brodę, zdjąłem sztuczne brwi
Artur?! wykrzyknęła Magda.
I usiadła na taborecie w przedpokoju, roztrzęsiona, rozpłakała się tak głośno, że nawet Arturek się przestraszył.
Ale Magdalena, widząc syna, szybko się opanowała.
Powiedziałem chłopcu, że przyleciałem z północy i zostałem Mikołajem, by sprawić mu i mamie niespodziankę.
Arturek był wniebowzięty. Śmiał się, recytował wierszyki, tańczył, trzymał nas za ręce, jakby bał się, że znowu zniknę na długo.
O prezencie nawet nie wspomniał przecież wiedział, że Mikołaj ukryje prezent od taty pod poduszką.
Artur usnął, a my z Magdą rozmawialiśmy do rana, jakby nie było tych lat rozłąki.
Rano pobiegłem jeszcze po jeden prezent i dopiero wtedy zorientowałem się, że pomyliłem adres. Zamiast wejść do numeru 6, poszedłem do 6A. W nocy nie zauważyłem literki A!
Ale wtedy zrozumiałem, że trafiłem właśnie TAM, gdzie powinienem!
Co za szczęśliwy, przeznaczony przypadek, myślałem, uśmiechając się.
Teraz jesteśmy razem, we troje! Jesteśmy bardzo szczęśliwi!
Mama i babcia nie mogą nacieszyć się wnukiem i prawnukiem Arturem Arturowiczem!…