Szczęśliwa czy tylko naiwna?

SZCZĘŚLIWA CZY PO PROSTU GŁUPA?

Irenę, cichą i niepozorną dziewczynę, koleżanki nazywały tylko „szczęściarą-głupią”. Jak to się może łączyć? Zaraz wszystko zrozumiecie.

Nie skończyła jeszcze dwudziestu lat, gdy przyjaciółka zaprosiła ją na wakacje do Kołobrzegu. Morze, słońce, darmowy nocleg – jechały do rodziny tej koleżanki. Tam Irena poznała Jacka – przystojnego podpułkownika, który wynajmował mieszkanie obok. Mężczyzna z wojskową przeszłością, weteran misji zagranicznych, teraz pracował w komendzie uzupełnień. Czuć w nim było siłę, stanowczość, pewność siebie. Ale też – ból. Irena zrozumiała to, gdy zobaczyła na jego plecach stary, ohydny bliznę. Głupio spytała:
— To stamtąd?
Jacek tylko wzruszył ramionami i zanurkował. Nie lubił o tym mówić.

Irena zakochała się do szaleństwa. Oddała mu się natychmiast, gdy tylko tego zapragnął. W odpowiedzi on, uśmiechając się lekko, rzekł:
— No to teraz trzeba się ożenić.
Nie przeszkodziło jej, że nie padło słowo „kocham”. Wydawało jej się – oto jest, prawdziwe szczęście.

Jacek był starszy o 17 lat i przejął kontrolę nad wszystkim: ślub bez sukni i limuzyn, zwykła rejestracja w jego rodzinnym mieście. Mówił, że są już na to za starzy. A poza tym… on to wszystko już przeżył. Okazał się wdowcem z ośmioletnią córką.

Dla Ireny to był cios, ale uznała – miłość ważniejsza. Została. Dziewczynka, Ola, była zaniedbana i nikomu niepotrzebna, tułała się między babciami. Najpierw Irenie było jej tylko żal, ale gdy pewnego dnia usłyszała z podwórka:
— Mamo! — ledwo powstrzymała łzy. I adoptowała Olę.

Irena skończyła tylko kurs fryzjerski. Chciała iść na studia – Jacek ucinał:
— Znajdź salon i idź na macierzyński. Chcę syna.
Ale ciąża nie nadchodziła. A może problem wcale nie leżał po jej stronie.

A potem uderzyło: jego podwładny wpadł na łapówce, i choć Jacek nie miał z tym nic wspólnego, w wojskowej hierarchii odpowiedzialność zawsze spada na przełożonego. Musiał odejść „ze względów zdrowotnych”. Emerytura była spora, ale to zniszczyło męża. Zamknął się w domu, przestał zarabiać, codziennie – znajomi i butelki. Po roku czy dwóch Irena zrozumiała: mąż stał się cieniem siebie. Nie pracował, nie pomagał, nawet jedzenia nie kupował, z lodówki jadł tylko to, co lubił.

Gdy nadeszło lato, Irena z Olą wyjechały do Kołobrzegu. W dwa tygodnie wszystko stało się jasne: trzeba odejść.
— Przecież jesteś moją mamą — powiedziała Ola.
Irena skinęła głową.

Jacek urządził scenę:
— To ci Oli nie odpuścę!
Gdy dowiedział się, że decyzja jest już nieodwołalna, splunął:
— Głupia jesteś, Irena.

Wróciła do rodzinnego miasta, do rodziców. Oczywiście chcieli wnuków z własnej krwi, ale Olę też przyjęli. Dziewczynka poszła do szkoły, Irena znów strzygła ludzi. Pewnego dnia przyszedł mężczyzna z siwizną – miły, uprzejmy. Zostawił napiwek, a wieczorem – bukiet. Nazywał się Marek. Był starszy o 10 lat, po rozwodzie, mieszkał w swoim domu, prowadził małą, ale stabilną firmę budowlaną.

Z nim było przytulnie. Mówił, że kocha. Irena pomyślała: ile można szukać szczęścia? Oto ono. Pobrali się. Koleżanki zazdrościły:
— Gdybyś nie zabrała córki byłego męża, nie byłabyś głupią.

Irenie trochę było smutno: dzieci Bóg jej nie dał. Ale życie szykowało nowy zwrot. Marek miał młodszą siostrę – problemową. Urodziła dwie dziewczynki, zachowywała się nieodpowiedzialnie, piła. Teraz odbierano jej prawa rodzicielskie. Opieka społeczna już interesowała się dziećmi.

Marek wahał się:
— To oczywiście nie twój obowiązek…
Irena w tej chwili wyobraziła sobie: dziewczynki w łódce, a wszyscy je odpychają. Matka, ojcowie, wujek. I co, ona też?

— Bierzemy — powiedziała stanowczo. — Wiesz przecież, Ola nie jest moją krwią. A wyrosła już – do szkoły średniej idzie.
Mąż mocno ją przytulił, i długo tak siedzieli, w ciszy. Dwoje ludzi, którym słowa już nie były potrzebne.

Czy Irena to szczęściara? Bez wątpienia! Pierwszy mąż – oficer, przystojniak. Było uczucie, było doświadczenie. Rozstali się – tak, ale bez dzieci. Druga próba – udana: mąż dobry, dom własny, stabilność. Zazdrość koleżanek zrozumiała.

A czy głupia? Adoptowała dziewczynkę, wzięła na siebie siostrzenice męża. Wie, że to troski, wydatki, łzy, nieprzespane noce. Ale nie ustępuje. Bo jej serce nie wybiera łatwych dróg.

…Zasypiając na ramieniu męża, Irena myślała, jak będzie wiązała dziewczynkom warkocze, dobierała sukienki, czytała bajki na dobranoc. W ich domu będzie śmiech, zapach jedzenia, balony na święta i huśtawki w parku. Ola już dorosła – bardziej przyjaciółka niż córka. A te maluchy jeszcze długo będą blisko. I to – szczęście. Irena się go nie bała. I dlatego – nie głupia. Tylko naprawdę szczęśliwa kobieta.