Szczęście w zasięgu ręki

Szczęście, mówią…

– Kinga, daj mi wszystko wyjaśnić! – na progu stał zdyszany Witold.
– Czego pan ode mnie chce? Idź się tłumacz ze swoim szefostwem!
– Nie zrozumiałaś… Przepraszam. Proszę, zamknij wszystkie drzwi i dzwoń na policję. Po prostu uwierz!

Kinga spojrzała zmieszana na uciekającego Witolda. Co to wszystko miało znaczyć? Czemu zwykły serwisant zachowuje się tak dziwnie?

Nagle usłyszała hałas na niższym piętrze. Krzyki, dźwięk tłuczonego szkła i rozpaczliwy głos Witolda.

– Kinga, uciekaj!

Dziewczyna szybko zatrzasnęła drzwi. Nic nie rozumiała, ale zrobiła, jak kazał Witold. Przekręciła dwa zamki, wsunęła klucz od środka. Potem drżącymi rękami wybrała 997.

Zapukano do drzwi, a Kinga drgnęła. Przyciskając telefon do piersi, zaczęła się modlić, żeby to już się skończyło.

– Ślicznotko, jesteś tam? Słyszymy cię. Otwieraj po dobremu, nic ci nie zrobimy – obiecali – rozległ się niemiły głos za drzwiami.

Kinga milczała, wstrzymując oddech. Głosy ucichły, ale pojawiły się dziwne odgłosy. Ktoś próbował otworzyć drzwi od drugiej strony.

– Ta głupia klucz wetknęła. Słyszysz? Nie komplikuj sobie życia! Otwieraj!
– Wynoście się! Policja już jedzie! – krzyknęła Kinga, ale natychmiast zakryła usta dłońmi.
– To był twój błąd, laleczko – odparł ten sam głos. – Chodźcie, chłopaki. Jeszcze wrócimy, jasne?

Nieznajomi zaczęli zbiegać po schodach. Odgłosy stawały się coraz cichsze, aż w końcu zapadła cisza. Kinga osunęła się po ścianie, wciąż ściskając telefon.

Znowu pukanie. Dziewczyna ledwo powstrzymała krzyk. Ale ulga przyszła natychmiast, gdy za drzwiami rozległo się:

– Otwierać, policja!

Kinga siedziała przy kuchennym stole, opowiadając swoją historię. Posterunkowy skrupulatnie notował jej zeznania. Wciąż trzęsła się jak galareta.

– Kim jest Witold i gdzie się państwo poznali? – spytał drugi funkcjonariusz. Kinga nie znała się na stopniach, ale po jego tonie było jasne, że to starszy rangą.
– Pół roku temu kupiłam nową pralkę. W zeszłym miesiącu zaczęła przeciekać. Skierowali mnie do serwisu, a tam przydzielono Witolda.
– Widziała go pani wcześniej?
– Nie, co pan. Pierwszy raz zobaczyłam, gdy przyjechał do mnie.
– Wpuściła pani obcego mężczyznę do domu?
– O czym pan mówi? To przecież oficjalny serwis. To ich pracownik. Nie wpuszczam byle kogo! – Kinga spojrzała na nich z wyrzutem.

I słusznie. Nie było powodu, by nie ufać serwisantowi. Witold pojawił się dokładnie o umówionej godzinie. Gdy Kinga otworzyła drzwi, zobaczyła wysokiego, postawnego mężczyznę w firmowej odzieży. Niósł sporą walizkę z narzędziami. Dokładnie sprawdził pralkę, robił notatki, a potem wypełnił formularz. Kinga podpisała dokument – wszystko zgodnie z procedurami.

Nie było powodów, by go podejrzewać.

– Gotowe. Będzie działać jak nowa! – powiedział, wręczając jej małą karteczkę.
– Co to?
– Mój numer telefonu.
– Czy to nie łamie zasad firmy? – zdziwiła się Kinga, niepewnie biorąc kartkę.
– Niech pani nie myśli źle. Po prostu, jeśli coś znowu się zepsuje, łatwiej będzie się skontaktować. Przez serwis to formalności, a tak przyjadę od razu.

Kinga odetchnęła z ulgą. To miało sens – poprzednio czekała tydzień na wizytę.

Ale już po kilku dniach pralka znów się zalała. Nie było wyjścia – znów zadzwoniła do Witolda.

– Przyjadę, sprawdzę. Bezpłatnie, oczywiście – zapewnił.
– Nie rozumiem, co się z nią dzieje.
– Niech pani się nie martwi. Ta marka często sprawia problemy, wierz mi.

Gdy skończył, wytrząsnął dłonie i uśmiechnął się.

– To wszystko. Mam nadzieję, że więcej mnie pani nie potrzebuje – powiedział szczerze.
– Ja też. Dziękuję!

Kinga, zmęczona awariami, wreszcie odetchnęła. Nie kontaktowała się z Witoldem – nie było powodu. On też nie okazywał dziwnych zainteresowań. Gdy już zapomniała o zalaniach, pralka znów się zepsuła. Tym razem numer Witolda był niedostępny.

Zebrała wodę z podłogi i rozpłakała się. „Głupia puszka!” – krzyknęła, walnąwszy drzwiczkami.

Nie było wyjścia – zadzwoniła do serwisu. Kobieta po drugiej stronie zdziwiła się, że problem nie został rozwiązany.

– Witold zgłosił, że problem usunął. Mówi pani, że przyjeżdżał ponownie? Nie widzę żadnej zgłoszonej wizyty…
– Nie rozumie pani. Powiedział, że takie modele często się psują i że lepiej kontaktować się z nim bezpośrednio.

Coś tu było nie tak. Serwis przysłał nowego pracownika, ale ten miał przyjść dopiero następnego dnia. Operatorka zapewniła, że Witold nie odbiera, ale na pewno wyjaśnią sprawę. I że dotąd nie mieli z nim problemów.

Tego samego dnia ktoś zapukał do drzwi. Na progu stał Witold, błagając, by zamknęła drzwi i wzywała pomoc.

– To wszystko – westchnęła Kinga. – Nic więcej nie wiem.
– Rozmawiała pani z Witoldem podczas naprawy?
– Nie. O czym miałabym z nim gadać? Czasem pytałam, czy czegoś nie potrzebuje.
– Mówiła pani, że miał swoje narzędzia? – uśmiechnął się posterunkowy.
– Czy oni noszą ze sobą ścierki? – odparła Kinga. – Mieliście kiedyś zepsutą pralkę? Jak odkręcasz zawór, woda leci na wszystkie strony…

Policjanci zamilkli, wymieniając spojrzenia. Kinga, wyczuwając ich ton, nie wytrzymała.

– Co się dzieje? Wyjaśnijcie mi. Ci typi obiecali, że wrócą… Kim oni w ogóle są?
– Na razie nie wiemy. Ale podejrzewamy, że Witold jest zamieszany w serię włamań w regionie.
– Ale u mnie nic nie zginęło! – oburzyła się.
– Na razie. Uważamy, że „rozpoznawacze” zatrudniają się w serwisach. W ten sposób sprawdzają mieszkania, oceniają sytuację. Tacy ludzie są bardzo spostrzKinga spojrzała w okno i zobaczyła, jak mijający ulicę listonosz macha do niej przyjaźnie, zupełnie nieświadomy, że ten właśnie gest sprawił, iż po raz pierwszy od wielu godzin poczuła się bezpieczna.