Szczęście w czerni

Halina siedziała przy oknie, patrząc na ruch uliczny. Autobusy podobnie skrzypiały hamulcami, przechodnie pędzili w swoich sprawach, a ona myślała o tym samym – o liście, który przyszedł wczoraj. Czarna koperta ze złotym brzegiem leżała na kuchennym blacie już dobę, ale ona wciąż nie mogła się zdobyć, by ją otworzyć.

— Mamo, czemu siedzisz jak słup soli? — Adam wpadł do mieszkania jak wicher, rzucając plecak w kąt. — Znowu zamyślona? Chodź lepiej coś zjeść, jestem głodny jak wilk.

— Jedz, jedz — westchnęła Halina, nie odrywając wzroku od ulicy. — Kotlety są w lodówce, podgrzej je w mikrofalówce.

Syn zatrzymał się na środku pokoju, przyglądając się matce uważniej. Coś w jej postawie było nie tak, jakaś zbytnia sztywność.

— Co się stało? — Adam podszedł bliżej. — Wyglądasz… no nie wiem, jakoś dziwnie.

— Nic wielkiego — Halina odwróciła się do niego. — Po prostu przyszedł list. Zastanawiam się, czy go otwierać.

— Jaki list? Od kogo?

— Od notariusza. Z Warszawy.

Adam zmarszczył brwi. Listy od notariuszy zwykle nie wróżyły nic dobrego. Albo długi, albo sprawy sądowe, albo inne przykrości.

— A co może być w takim liście? — zapytał ostrożnie.

— Nie wiem. Może ciocia Krysia coś zostawiła. Przecież ostatnie lata mieszkała w Warszawie, miała tam mieszkanko. Ale prawie się nie kontaktowałyśmy, już z dziesięć lat.

Halina wstała, weszła do kuchni. List leżał w tym samym miejscu, jakby drwił z jej niezdecydowania.

— Mamo, może jednak otworzymy? — Adam wziął kopertę do ręki. — Co złego będzie, jak poznamy prawdę?

— Złego może być dużo — burknęła matka. — Nagle jakieś zobowiązania, jej długi. Albo coś. Nie chcę sobie problemów na głowę ściągać.

— A może wręcz przeciwnie, coś dobrego? — Adam był gotów rozerwać kopertę, ale matka zatrzymała go gestem.

— Poczekaj. Daj. Pomyślę jeszcze.

Ale myśleć szczególnie nie było o czym. Ciocia Krystyna była kuzynką Haliny, razem dorastały na jednym podwórku, ale ich losy dawno się rozeszły. Krysia zaraz po studiach wyjechała do stolicy, wyszła tam za mąż, pracowała w jakimś instytucie naukowym. Dzieci nie miała, mąż odszedł dawno temu. Halina została w rodzinnym miasteczku, urodziła Adama, męża pochowała wcześnie, całe życie przepracowała jako przedszkolanka.

Ostatni raz widziały się na pogrzebie dziadka, to było rzeczywiście z dziesięć lat temu. Krysia wydała się jej wtedy obca, jakąś stoliczną panią w drogim płaszczu, patrzącą z wyższością na prowincjonalną rodzinę.

— No dobra, otwieraj — zdecydowała się w końcu Halina. — Ale jak tam będzie coś złego, mówiłam.

Adam delikatnie rozciął kopertę, wyjął kilka kartek papieru. Przejrzał pierwsze linijki i zagwizdał.

— Mamo! Tu pisze, że ciocia Krysia zapisała ci mieszkanie w Warszawie!

— Co? — Halina o mało nie upuściła filiżanki z herbatą. — Jakie mieszkanie?

— Dwupokojowe, koło metra Żoliborz. I jeszcze jest konto bankowe… — Adam przewracał strony, oczy otwierały mu się coraz szerzej. — Mamo, tu jest całkiem poważna suma.

Halina usiadła na krześle, bo nagle nogi zrobiły się jak z waty.

— Nie może być. Przecież się prawie nie znałyśmy. Za co mi to wszystko?

— A tu jest list od niej odręczny. — Adam podał matce małą kartkę.

«Halinko, jeśli czytasz ten list, to znaczy, że mnie już nie ma. Wiem, odeszłyśmy od siebie i to w dużej mierze moja wina. Zawsze myślałam, że mam jeszcze dużo czasu przed sobą, że zdążę naprawić relacje z bliskimi osobami. Ale czas ma to do siebie, że kończy się niespodziewanie. Chcę, żeby moje mieszkanie trafiło do Ciebie. Ty zawsze byłaś dobra, żyłaś dla innych. Czas pomyśleć i o sobie. Twoja Krysia».

Halina czytała list kilka razy, nie wierząc własnym oczom. Łzy same popłynęły po policzkach.

— Co to ma znaczyć? — szepnęła. — Ona umarła, a ja nawet nie wiedziałam. Nie byłam na pogrzebie, nie pożegnałam…

— Mamo, nie obwiniaj się. Skąd mogłaś wiedzieć? — Adam objął matkę za ramiona. — A może nie chciała, żeby wiedziano. Niektórzy wolą odejść po cichu.

— Ale dlaczego ja? Miała innych krewnych, bliższych.

— Widać nie tak bliskich, jak myślisz. Albo znała Cię lepiej, niż Ty ją.

Halina jeszcze raz przeczytała list cioci Krysi. *Czas pomyśleć i o sobie*. Kiedy ostatni raz o sobie myślała? Chyba nigdy. Najpierw opieka nad rodzicami, potem Adam, sama, praca bez wytchnienia. A teraz syn już dorosły, samodzielny, niedługo pewnie własną rodzinę założy.

— A co teraz robić z tym wszystkim? — zapytała zdezorientowana.

— Najpierw trzeba pojechać do Warszawy, zobaczyć mieszkanie. Ogarnąć dokumenty porządnie. — Adam już snuł plany. — Mamo, zdajesz sobie sprawę
Halina uśmiechnęła się ciepło, patrząc na białą plamkę Mruczka goniącą w parku za wróblem, i pomyślała, że Klaudia podarowała jej coś znacznie cenniejszego niż mieszkanie – drugą młodość w samym sercu Warszawy.