Szczęście mi sprzyja! Skoro kocha psa, pokocha i mnie!

Przeznaczenie się do mnie uśmiechnęło! Skoro tak bardzo kocha swojego psa, to znaczy, że może pokochać i mnie!

Życie bez czworonożnych przyjaciół
Od dzieciństwa zabraniano mi posiadania zwierząt domowych.

Moja mama była prawdziwą perfekcjonistką, a myśli o sierści na kanapie, brudnych łapach na podłodze czy zapachu w mieszkaniu napawały ją przerażeniem.

Pracowała jako farmaceutka i zawsze mówiła, że zarazki, brud i zwierzęta to rzeczy nie do pogodzenia.

Oczywiście bawiłem się psami przyjaciół, ale marzenie o własnym czworonożnym przyjacielu było dla mnie nieosiągalne.

Czekałem, aż rodzice przejdą na emeryturę i wyjadą na działkę, aby w końcu móc mieć psa.

Ale los miał inne plany.

Zanim spełniłem swoje dziecięce marzenie, dostałem pracę w dużej firmie. Praca mi się podobała, ale była jedna przeszkoda – biuro znajdowało się na drugim końcu miasta.

Wstawanie wcześniej, dwugodzinne dojazdy i nerwy w korkach nie były najlepszą perspektywą.

Dlatego wynająłem mieszkanie bliżej i się przeprowadziłem.

Kto by pomyślał, że pies zmieni moje życie?
Szczerze mówiąc, nie myślałem wtedy o psie.

Po pierwsze, nie wiedziałem, czy właściciele mieszkania na to pozwolą.

Po drugie, przychodziłem do domu tylko na noc.

Jednak po kilku miesiącach, kiedy przyzwyczaiłem się do pracy i zaprzyjaźniłem z kolegami, postanowiłem zrezygnować z samochodu i zacząłem chodzić do biura pieszo przez park.

Tak poznałem miejscowych psiarzy.

Każdego ranka, wstępując do kawiarni po espresso, spotykałem tych samych ludzi.

Początkowo ich pupile patrzyły na mnie podejrzliwie, ale z czasem się przyzwyczaiły – zawsze przynosiłem im smakołyki.

I wtedy ją zobaczyłem.

Reginę.

I jej psa – wspaniałego owczarka niemieckiego o imieniu Piorun.

Kiedy dla kogoś zmieniasz swój dzień
Od tego momentu moje poranki uległy zmianie.

Wychodziłem z domu wcześniej, aby przypadkiem spotkać Reginę.

A jeśli ją ominąłem, cały dzień był nieudany.

Czasami spędzałem więcej czasu w parku, czekając, a potem oczywiście spóźniałem się do pracy.

Zacząłem ją odprowadzać do domu, szukać pretekstu do rozmowy, poznawania jej życia, Pioruna.

Aż pewnego dnia zdarzyło się coś, co ostatecznie kazało mi zrozumieć, że to kobieta dla mnie.

Próba, która wszystko zmieniła
Tamtego dnia Regina przyszła do parku zdenerwowana.

Od razu zorientowałem się, że coś się dzieje.

Piorun wyglądał dziwnie – szedł powoli, chwiał się, siadał niemal przy każdym drzewie.

W jego oczach była nie tylko smutek, ale i rozpacz.

Nawet nie cieszył się z ulubionej zabawki, którą zawsze przynosiłem.

Zwykle biegał z innymi psami, a tym razem po prostu położył się u stóp Reginy.

Ona ledwo powstrzymywała łzy.

Ktoś z miejscowych miłośników psów powiedział jej, że Piorun ma coś poważnego i może nie przeżyć nocy.

Była w panice.

I nie wiedziała, jak zabrać go do weterynarza – był ogromny i ważył więcej niż ona.

– Jedziemy – powiedziałem. – Zabiorę cię samochodem.

Obserwowałem ją w lusterku, gdy jechaliśmy.

Głaskała Pioruna, szeptała mu coś, obiecywała, że będzie biegał po działce, że kupi mu ulubione smakołyki i na przekór lekarzom będzie dawała mu po kilka dziennie.

Patrzyłem na nią i rozumiałem, że chcę być blisko niej.

Tuż przed zakrętem do kliniki Piorun nie wytrzymał – zwymiotował prosto w samochodzie.

Ona milcząc wyciągnęła wilgotne chusteczki, zaczęła wycierać spodnie i, co mnie zaskoczyło, wciąż uspokajała psa:

– Wszystko dobrze, maluchu. Wszystko dobrze.

Nawet mnie przeprosiła i powiedziała, że następnego dnia zapłaci za czyszczenie salonu.

Ale ja jej nie słuchałem.

Wziąłem Pioruna na ręce, choć był bardzo ciężki, i zaniosłem do kliniki.

Lekarz wykonał niezbędne zabiegi.

Piorun wył z bólu, ale Regina nie odeszła, mimo że lekarz poprosił ją o wyjście.

Trzymała jego głowę w dłoniach i powtarzała:

– Wszystko będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze, mój drogi.

W tym momencie zrozumiałem, że znalazłem swoją żonę
Są mężczyźni, którzy wybierają kobiety ze względu na wygląd.

Inni – według tego, jak gotują lub jak przytulnie jest w ich domu.

Ja zrozumiałem, że moja kobieta to ta, która tak bardzo kocha swojego psa.

Jeśli potrafi się o niego troszczyć jak o własne dziecko, to i do rodziny będzie się tak samo odnosiła.

Patrzyłem na nią i wiedziałem: stanie się wspaniałą żoną, troskliwą matką.

I oddam wszystko, aby stać się ojcem jej dzieci!