Szczeniak

Szczeniak

Mały Bronek mieszkał tylko z mamą. Ojciec oczywiście istniał, ale Bronek nie był mu potrzebny. Chłopiec na razie nie zadawał pytań. W szkole dzieci przechwalają się rodzicami, ale w przedszkolu ważniejsze są zabawki niż obecność czy brak taty.

Kazia postanowiła, że lepiej, by Bronek nie wiedział, jak bez pamięci zakochała się w jego przyszłym ojcu. Gdy powiedziała mu o ciąży, on oznajmił, że jest żonaty. Miał problemy z żoną, ale nie mógł odejść, bo jej ojciec był jego szefem. Gdyby coś się stało, zostałby z niczym, a taki mężczyzna raczej nie byłby Kazi potrzebny. Poradził jej, by pozbyła się dziecka, póki nie jest za późno, bo alimentów nie zobaczy. A jeśli się uprze – będzie jej gorzej…

Nie narzucała się. Zniknęła z jego życia i wychowywała Bronka sama. Chłopiec wyszedł jej wspaniały i to jej wystarczało.

Kazia pracowała jako nauczycielka w podstawówce, a pięcioletni Bronek chodził do przedszkola. Nikogo więcej nie potrzebowali.

Po Nowym Roku do szkoły przyszedł nowy wuefista. Wysoki, wysportowany, uśmiechnięty. Wszystkie samotne nauczycielki – a było ich większość – od razu zaczęły się do niego zalecać. Tylko Kazia nie patrzyła w jego stronę, nie śmiała się z jego żartów. Może dlatego zwrócił na nią uwagę.

Pewnego dnia, gdy wychodziła z bramy szkoły, zatrzymał się przed nią terenowy samochód. Z auta wysiadł wuefista i otworzył przed nią drzwi.

— Proszę — uśmiechnął się, wskazując siedzenie.

— Dziękuję, ale mam niedaleko — odpowiedziała zdezorientowana.

— Wsiadaj. Lepiej jechać niż iść, nawet jeśli niedaleko — odparł logicznie.

Kazia zawahała się, ale w końcu wsiadła. Wuefista zatrzasnął drzwi, włączył silnik i spytał o adres.

— Nie znam. Wiem tylko, gdzie jest przedszkole — przyznała, spuszczając wzrok.

— Jakie przedszkole? — Zmarszczył brwi.

— To, do którego chodzi mój syn — wyjaśniła szybko.

— Masz syna? Duży? — Nagle przeszedł na „ty”.

— Bronek. Ma pięć lat. — Kazia sięgnęła po klamkę. — Lepiej pójdę.

— Zaczekaj. Podwiozę cię. — Włączył silnik.

Kazia zatrzasnęła drzwi. Niech ją podrzuci po Bronka. I tak nic z tego nie będzie. Po co facetowi kobieta „z balastem”, gdy wokół pełno samotnych i bezdzietnych?

— No dobrze, jeśli pan nie śpieszy się… — westchnęła.

— Nie śpieszę się. Nikt na mnie nie czeka. Nie mam ani żony, ani dzieci — odparł, uwalniając ją od pytań.

— Dlaczego? Straszny charakter? Kobiety nie wytrzymują? A może któraś pana zraniła i teraz boi się związków? — spytała Kazia.

— Oho, jaka przebiegła. A wygląda na cichą. Było wszystko: miłość, rozczarowania. Ale do ślubu nie doszło, nie tylko przeze mnie. Nie wyszło. A charakter… No, nie ma ludzi bez wad, szanowna Kazimiero. Ty też nie jesteś taka, jak wyglądasz.

— Żałuje pan, że się ze mną zabrał? O, skręć w tę ulicę — poprosiła nerwowo.

Samochód zatrzymał się przed przedszkolem.

— Zaczekam — powiedział, gdy Kazia wysiadła.

Zawahała się.

— Nie trzeba. Mieszkamy tuż obok. Nie chcę, żeby syn zadawał pytania. Rozumie pan, Krzysztofie? — Spojrzała na niego surowo, jak na zagubionego pierwszaka. — Nie czekaj na nas. — Zamknęła drzwi i poszła do przedszkola.

Krzysztof Krupka siedział w aucie kilka minut, zamyślony. Potem odjechał. Gdy po kwadransie Kazia wyszła z przedszkola z Bronkiem, westchnęła z ulgą i lekkim rozczarowaniem. Wszystko jasne. Kobieta z dzieckiem mu nie pasuje. Trudno. „Nam też nie jest potrzebny” — pomyślała.

Następnego dnia Krzysztof znów czekał pod szkołą.

— Myślałaś, że zwiałem, jak się dowiedziałem o synu? A tu niespodzianka. Wsiadaj. Do przedszkola? — spytał zwyczajnie.

Kazia się uśmiechnęła i skinęła głową. Gdy przyprowadziła Bronka do samochodu, chłopiec poważnie spojrzał na Krzysztofa, tak jak ona dzień wcześniej, potem na matkę.

— To mój kolega z pracy, Krzysztof. Prowadzi wf. No co stoisz? Wsiadaj — powiedziała nienaturalnie wesoło, by ukryć zakłopotanie.

Bronek nie podskoczył z radości. Powoli wdrapał się na tylne siedzenie i wpatrywał się w okno.

— Dokąd jedziemy? — Krzysztof odwrócił się do niego.

— Gdzieś niedaleko. Bez fotelika mogą ukarać — odpowiedziała za syna Kazia.

— To pojedziemy do centrum rozrywki. Na spacer za zimno. Bronek, zgoda? — zapytał głośno i radośnie.

Chłopiec milczał, jakby poza oknem działo się coś niezwykle ważnego. Krzysztof uśmiechnął się i ruszył.

W szkole milkli, gdy Kazia wchodziła do pokoju nauczycielskiego. A gdy pojawiał się wuefista, wychodzili, uśmiechając się dwuznacznie.

Krzysztof nie śpieszył się, był cierpliwy. Dwa razy wychodził po kolacji, ale trzeciego dnia został do rana. Kazia spała niespokojnie, zerkała na zegar — bała się, że Bronek zaskoczy ich w łóżku.

— Spokojnie, chłopak duży, rozgarnięty. Niech się przyzwyczaja — szepnął o świcie, przyciągając ją do siebie.

Ale wysunęła się z jego objęć i wstała. W dzień powszedni Bronek nie budził się wcześnie, ale dziś, na złość, mógł być wyjątkowy. Gdy chłopiec po myciu wszedł do kuchni, Kazia smażyła racuchy, a Krzysztof siedział przy stole.

— Dzień dobBronek przytulił zmokniętego szczeniaka mocniej, a Kazia uśmiechnęła się przez łzy, widząc, że jej syn znalazł prawdziwego przyjaciela, którego nigdy nie porzuci.