Szczeniak

**Dziennik**

Żyłyśmy z mamą we dwie. Tato oczywiście istniał, ale nie byliśmy mu potrzebne. Nie pytałam jeszcze o niego. W szkole dzieci licytują się, czyje rodzice są lepsi, ale w przedszkolu ważniejsze są zabawki niż obecność czy brak ojca.

Mama postanowiła, że lepiej, żebym nie wiedziała, jak bez pamięci zakochała się w moim przyszłym tacie. Gdy powiedziała mu o ciąży, on oznajmił, że jest żonaty. Miał problemy z żoną, ale nie mógł odejść, bo jej ojciec był jego szefem. W razie czego zostałby z niczym, a taki mężczyzna nie byłby mamie do niczego potrzebny. Poradził jej, żeby „pozbyła się problemu”, bo alimentów i tak by nie dostała. A jeśli będzie upierać się przy dziecku, to tylko sobie zaszkodzi…

Mama nie narzucała się. Zniknęła z jego życia i wychowywała mnie sama. Wyszłam jej dobra i to jej wystarczało.

Pracowała jako nauczycielka w podstawówce, a ja, pięcioletnia, chodziłam do przedszkola. Nikogo więcej nam nie brakowało.

Po Nowym Roku w szkole pojawił się nowy wuefista. Wysoki, wysportowany, uśmiechnięty. Wszystkie samotne nauczycielki (a było ich większość) od razu zaczęły się do niego uśmiechać i zabiegać o uwagę. Tylko mama nie patrzyła w jego stronę, nie śmiała się z jego żartów. Może dlatego właśnie zwrócił na nią uwagę.

Pewnego dnia, gdy wychodziła ze szkoły, przed nią zatrzymał się SUV. Z auta wysiadł wuefista i otworzył przed mamą drzwi.

— Proszę — uśmiechnął się, wskazując na fotel pasażera.

— Nie trzeba, mam blisko — odpowiedziała mama, zmieszana.

— Proszę wsiadać. Lepiej jechać niż iść, nawet jeśli niedaleko — odparł rozsądnie.

Mama zawahała się, ale w końcu wsiadła. Zamknął za nią drzwi, usiadł za kierownicą i zapytał o adres.

— Nie wiem. Znam tylko numer przedszkola — przyznała, spuszczając wzrok.

— Jakiego przedszkola? — Zmarszczył brwi.

— Tego, do którego chodzi moja córka — wyjaśniła szybko.

— Masz córkę? Dużą? — Dlaczego od razu przeszedł na „ty”?

— Hania. Ma pięć lat — odpowiedziała mama i sięgnęła po klamkę. — Lepiej pójdę pieszo.

— Zaczekaj. Zawiozę was — włączył silnik.

Mama zamknęła drzwi. Niech podwiezie nas do przedszkola. I tak nic z tego nie będzie. Po co facetowi kobieta „z bagażem”, skoro wokół pełno samotnych i bezdzietnych?

— Jeśli pan nie śpieszy się… — westchnęła.

— Nie śpieszę. Nikogo na mnie nie czeka. Nie mam ani żony, ani dzieci — odrzekł, jakby odpowiadając na niewypowiedziane pytanie.

— A dlaczego? Straszny charakter? Kobiety nie wytrzymują? A może któraś pana zraniła i boi się pan związków? — spytała mama.

— Jaka wygadana. Nie spodziewałem się. Z wyglądu taka cicha. Było wszystko: miłość, zawody. Ale do ślubu nigdy nie doszło, i to nie tylko przez mnie. Nie wyszło. A charakter… Nie ma ludzi bez wad, szanowna pani Natalio. Twoja aparycja też myli.

— Żałuje pan, że mnie podwiózł? O, tu proszę skręcić — poprosiła nagle.

Auto zatrzymało się przed przedszkolem.

— Zaczekam — powiedział, gdy mama wysiadła.

Zawahała się.

— Nie warto. Wychodzimy zaraz, a mieszkamy tuż obok. Nie chcę, żeby córka zadawała pytania. Rozumie pan, panie Jakubie? — Spojrzała na niego surowo, jak na niesfornego pierwszoklasistę. — Nie czekaj na nas. — Zamknęła drzwi i poszła do przedszkola.

Jakub został w aucie, zamyślony. Po kilku minutach odjechał. Gdy mama wyszła ze mną z przedszkola, westchnęła z ulgą i lekkim rozczarowaniem. Wszystko jasne. Kobieta z dzieckiem mu nie pasuje. No i dobrze. „Nam też on nie jest potrzebny” — pomyślała.

Ale następnego dnia znów czekał pod szkołą.

— Myślałaś, że uciekłem, jak dowiedziałem się o córce? A tu niespodzianka. Wsiadaj. Do przedszkola? — zapytał zwyczajnie.

Mama skinęła głową. Gdy podprowadziła mnie do auta, poważnie spojrzałam na Jakuba, potem na mamę.

— To mój kolega z pracy, Jakub. Prowadzi u nas WF. No, co stoisz? Wsiadaj — powiedziała mama, udając wesołość.

Nie podskoczyłam z radości, nie rzuciłam się do samochodu. W milczeniu wsiadłam na tył i wpatrywałam się w okno.

— Gdzie pojedziemy? — Jakub odwrócił się do mnie.

— Gdzieś niedaleko. Bez fotelika mogą podać mandat — odpowiedziała za mnie mama.

— To może centrum rozrywki? Na spacer za zimno. Hania, zgadzasz się? — zapytał mocnym głosem.

Nie odpowiedziałam. Dla mnie ważniejsze było obserwowanie ulicy przez szybę. Jakub sapnął i ruszył.

W szkole zrobiło się dziwnie. Gdy mama wchodziła do pokoju nauczycielskiego, milkęły rozmowy. Gdy pojawiał się Jakub, nauczyciele wychodzili, wymieniając porozumiewawcze spojrzenia.

Jakub nie nalegał, był cierpliwy. Dwa razy wychodził po kolacji, ale trzeciego został do rana. Mama spała niespokojnie, budziła się i zerkała na zegarek — bała się, że obudzę ją z Jakubem.

— Daj spokój, duża jesteś, ogarniasz. Niech się przyzwyczaja — szepnął o świcie, obejmując mamę.

Ale ona wysunęła się z uścisku i wstała. W tygodniu budzenie mnie do przedszkola to była udręka, a teraz, jak na złość, mogłam obudzić się wcześniej. Gdy weszłam do kuchni po myciu, mama smażyła racuchy, a Jakub siedział przy stole.

— Dzień dobry — powiedziałam zdziwiona, patrząc na mamę.

— Umyłaś się? To siadaj jeść. — Mama uśmiechnęła się najpierw do Jakuba, potem do mnie.

Najpierw nałożyła mu racuchy, dopiero potem mi. Od razu to zauważyłam.

— Smacznego — powiedziała i nalała herbatę. — Ile łyżeczek cukru? — spytała Jakuba.

— Dwie. — Wpatrywał się we mnie. — No co, pobawimy się w „kto szybciej zje”?

— Po co? — spojrzałam na niego poważnie.

— Prosta gra. Facet, gdy rzuca mu się wyzwanie, musi je przyjąć. No to zaczynamy? — Odgryzł kawałek i popił herbatą.

Jadłam powoli, bez entuzjazmu. Mama była dumna, że nie daję się sprowokować, ale iHania mocniej przytuliła do siebie pieska, a w jej oczach pojawił się błysk niezłomnej determinacji, bo w końcu znalazła kogoś, kto pokochał ją bezwarunkowo.