Szara myszka

Szara myszka

Alina wyjrzała przez okno. Na placu zabaw bawiły się dzieci, a ich mamy stały nieopodal, pogadując i jednocześnie pilnując maluchów. Ławka pod blokiem była lekko przyprószona śniegiem.

Szybko włożyła czarne buty, brązowy płaszcz, dopasowaną czapkę w tym samym kolorze, chwyciła skórzaną torebkę i wyszła z mieszkania. Na chwilę przystanęła, nasłuchując, czy na klatce nie słychać czyichś kroków lub głosów, zamknęła drzwi i zeszła po schodach.

Z daleka można by ją wziąć za staruszkę. Dopiero z bliska widać było, że ma nie więcej niż pięćdziesiąt lat. Twarz niezapadająca w pamięć – małe oczka, wąskie usta. Spojrzysz i za chwilę zapomnisz.

Przeprowadziła się do tego bloku dwadzieścia pięć lat temu. Z nikim nie utrzymywała kontaktu, wszystkich unikała. Na początku, jak to bywa, sąsiedzi przychodzili po drobne przysługi: cebulę, szklankę mąki, gdy nie było czasu biec do sklepu. Alina otwierała drzwi na długość łańcucha, jeśli w ogóle otwierała, mówiła, że nic nie ma, i natychmiast zamykała się na klucz. Szybko przestali się do niej zgłaszać.

Nikt nie widział, żeby odwiedzali ją goście. Wyglądało na to, że jest zupełnie sama na tym świecie, dlatego taka wystraszona i zamknięta w sobie.

Oczywiście, miała rodzinę. W małym prowincjonalnym miasteczku mieszkała jej młodsza siostra z rodziną. Ale Alina nie utrzymywała z nią kontaktu. Może dlatego, że cała uroda przypadła właśnie siostrze? Kto to wie?

Rzadko kiedy obca noga przekraczała próg jej mieszkania. No, może hydraulik albo kontroler z gazowni. Alina zawsze prosiła o okazanie legitymacji, skrupulatnie ją sprawdzała, a czasem nawet dzwoniła do centrali, by potwierdzić tożsamość gościa.

Nikomu nie robiła krzywdy. Nie rzucała ostrych słów, nie plotkowała, a właściwie w ogóle z nikim nie rozmawiała. Przywita się i idzie dalej, ze spuszczoną głową.

Za plecami nazywano ją „niebieską pończochą”, szarą myszką albo starą panną. Całe życie przepracowała na jednym stanowisku – księgową w jakiejś firmie. Siedziała przy biurku z surową miną, ale pracę wykonywała rzetelnie i na czas, za co szefostwo ją tolerowało, a nawet szanowało. Zawsze ubierała się w ciemne, stonowane sukienki, a włosy miała gładko zaczesane do tyłu i spięte w mały kok.

Około trzydziestki zapragnęła dziecka. Dla siebie. Wtedy w jej życiu pojawił się jedyny mężczyzna – kierowca Wiesław. Zaglądał do niej od czasu do czasu. Kupowała mu koszule, które zostawiał u niej, bo był żonaty.

Czy żona się dowiedziała o romansie Wiesława z księgową, czy może ktoś z „życzliwych” współpracowników Aliny mu podpowiedział – dość, że po dwóch miesiącach Wiesław zniknął, wyprowadzając się w siną dal. Alina nie zaszła w ciążę. To była jej jedyna miłość.

Szybko się pogodziła z losem, uznała, że tak nawet lepiej. Samotnie wychowywać dziecko to ciężka sprawa, a poza tym – kto wie, jaki wyrośnie syn? A córki w ogóle nie chciała. Po co sprowadzać na świat kolejną brzydką, samotną duszę taką jak ona?

Pewnego dnia nabrała w sklepie pełną torbę zakupów. Podszedł do niej mężczyzna i zaproponował pomoc w doniesieniu.

– Dam radę sama – odparła Alina i obrzuciła go takim spojrzeniem, że natychmiast się odsunął.

„Jasne, pomoże. A potem walnie w łeb, okradnie i nikt nawet nie zauważy. Nie taAle gdy wróciła do domu i spojrzała na swój pusty kalendarz, pomyślała, że może jednak warto napisać do Lizy i zapytać, kiedy dokładnie mają przyjechać – w końcu ktoś wreszcie na nią czeka.