Synu, nie chcę, żebyś się przeze mnie rozwiódł! Oddaj mnie do domu spokojnej starości!

Synku, nie chcę, żebyś się przeze mnie rozwiódł! Odwieź mnie do domu spokojnej starości!

Pół roku temu sprowadziłem mamę do naszego mieszkania w Warszawie. Jest już bardzo wiekowa osiemdziesiąt trzy lata. Po śmierci taty nie dawała sobie rady sama na wsi. Moje dzieci już dorosły i mają swoje życie, a ja z żoną zostaliśmy tylko we dwoje w dwupokojowym mieszkaniu na Mokotowie. Uznałem, że to nie będzie problem.

Na początku żona nie komentowała sytuacji, ale już po tygodniu zaczął ją irytować widok mojej mamy.

Słuchaj, niech je osobno, po nas.

Dlaczego?

Tak będzie wygodniej. Odbiera mi apetyt, gdy widzę, jak tak bez zębów żuje. Wybacz, to mnie brzydzi.

Daj spokój, wszyscy kiedyś się zestarzejemy.

To co innego.

Żonie przeszkadzało również, że mama miewa problemy żołądkowe i często chrapie tak głośno w nocy, że nie daje nam spać. Zabroniła jej przychodzić do kuchni, a potem wychodzić w ogóle z pokoju. Pewnego dnia powiedziała mi wprost:

Nie sądziłam, że ona tak długo tu zostanie. Ja już nie wytrzymuję.

I co proponujesz?

Odwieź ją z powrotem na wieś.

Ale przecież nie da sobie rady!

Wszyscy tak żyją, synku, nikt się aż tak nie poświęca dla swoich rodziców. Dlaczego we własnym mieszkaniu mam się czuć jak intruz? Tego siorbania i zapachu nie da się znieść

Nie wiedziałem, co robić dalej. Aż pewnego dnia, gdy wróciłem z pracy, zobaczyłem mamę siedzącą w korytarzu, ubraną, z walizką przy nodze.

Mamusiu, co ty robisz?

Synku, zawieź mnie do domu opieki.

Dlaczego? Dlaczego chcesz tam iść?

Nie chcę, żebyś się dla mnie kłócił z żoną. Nie mogę być powodem waszej niezgody.

Mama ciągle mnie namawia, a ja nie wiem, jak postąpić. Nie potrafię wyobrazić sobie spokojnego życia, wiedząc, że mama siedzi sama w domu starców za kilka tysięcy złotych miesięcznie, wśród obcych ludzi. Może lepiej rzucić wszystko i pojechać z nią na wieś? Co powinienem zrobić?