Synowa stawia warunki

— Nie, Władysławie Kazimierzu! Nie i koniec! — uderzyła pięścią w stół Kinga, przez co filiżanki na spodkach zadzwoniły. — Mam dość! Nie wytrzymuję dłużej!

Teść uniósł zdziwione brwi, odłożył gazetę.

— Kinga, o co chodzi? Co się stało?

— Stało się to, że nie jestem waszą służącą! — synowa wstała, ręce w boki. — Twoja matka całe dni komenderuje, jakbym była kimś podrzędnym! A ty milczysz!

Zofia Stanisławowa, teściowa, weszła do kuchni właśnie w tym momencie, usłyszała krzyk.

— Co tu się dzieje? Kinga, dlaczego drzesz się na cały dom?

— Proszę bardzo! — Kinga wskazała palcem na teściową. — Oto ona! „Kinga, skocz po chleb”, „Kinga, ugotuj barszcz”, „Kinga, umyj podłogi”! Czy ja wyglądam na waszą pokojówkę?

Zofia Stanisławowa zacięła usta, usiadła przy stole.

— A kto, twoim zdaniem, powinien? Ja jestem starsza, schorowana, Władek całymi dniami zapracowany. Ty młoda, zdrowa…

— Ja też pracuję! — przerwała Kinga. — W sklepie stoję od rana do wieczora, nogi bolą, a wracam do domu — znowu gotuj, sprzątaj, pierz!

Władysław Kazimierz podrapał się po głowie, spojrzał to na żonę, to na matkę.

— Mamo, może Kinga naprawdę się męczy…

— A, więc tak! — oburzyła się Zofia Stanisławowa. — Teraz i ty przeciwko mnie! Własną matkę za jakąś…

— Za jakąś?! — zawrzała Kinga. — Jestem żoną twojego syna, przypominam! I urodzę mu dzieci, jeśli Bóg da! A ty nazywasz mnie „jakąś”!

Teściowa odwróciła się do okna, milczała. Władysław Kazimierz wstał, podszedł do żony.

— Kinga, no nie rób tak. Mama jest w podeszłym wieku, jej ciężko samodzielnie…

— A mnie jest lekko, co? — Kinga odsunęła się od męża. — Słuchaj, Władek, mówię ci szczerze: albo coś się zmieni, albo ja stąd wyjdę!

Zapadła cisza. Zofia Stanisławowa powoli się odwróciła.

— Dokąd niby pójdziesz? Do swoich rodziców? Tam cię z otwartymi ramionami przyjmą?

Kinga zbladła. Rzeczywiście miała trudne relacje z rodziną, zwłaszcza z ojcem, który do dziś nie wybaczył jej tego małżeństwa.

— Znajdę gdzieś, nie martwcie się!

— Kinga, nie mów głupot! — Władysław złapał żonę za rękę. — Jesteśmy rodziną. Musimy się dogadać.

— Właśnie! — Kinga wyrwała dłoń. — Dogadać się! Zatem słuchajcie moich warunków.

Zofia Stanisławowa prychnęła.

— Czegoś jeszcze! Warunki stawia! W moim domu!

— W naszym domu! — poprawiła Kinga. — Władek, powiedz matce, że to też nasz dom!

Władysław Kazimierz zawahał się. Dom faktycznie był zapisany na matkę, odziedziczyła go po rodzicach. Ale po ślubie młodzi tu zamieszkali, innych opcji nie było.

— Mamo, no teoretycznie…

— Żadnych teoretycznie! — ucina Zofia Stanisławowa. — Dom jest mój, i tu rządzę ja!

— Dobrze! — Kinga podeszła do szafy, wyjęła notes i długopis. — Zapisuję. Pierwszy warunek: gotuję obiad co drugi dzień. We wtorki, czwartki i soboty gotujesz ty lub Władek.

— A to niby dlaczego? — oburzyła się teściowa.

— Bo nie jestem kucharką! — Kinga coś zanotowała. — Drugie: sprzątamy na zmianę. Tydzień ja, tydzień ty.

— To już bezczelność! — zerwała się Zofia Stanisławowa. — Władek, ty to słyszysz?

Władysław Kazimierz siedział ze spuszczoną głową. Czuł się niezręcznie, ale rozumiał też żonę. Matka czasem rzeczywiście za dużo od niej wymagała.

— Trzeci warunek — ciągnęła Kinga — nikt nie wchodzi do naszego pokoju bez pukania. I nikt nie dotyka moich rzeczy.

To był drażliwy temat. Zofia Stanisławowa miała zwyczaj porządkować cały dom, włącznie z pokojem młodych. Przestawiała rzeczy Kingi, czytała listy od przyjaciółek, nawet meble przesuwała według własnego uznania.

— A jeśli będę chciała odkurzyć? — spytała teściowa.

— Uprzedź wcześniej. Zapukaj, zapytaj o zgodę — Kinga zanotowała coś jeszcze. — I czwarte: raz w tygodniu idziemy z Władkiem do kina albo do znajomych. Sami, bez ciebie.

— To już przesada! — wybuchnęła Zofia Stanisławowa. — Odprowadzasz mi syna!

— Nie odprowadzam! Chcę spędzać czas z mężem! Normalni małżonkowie tak robią!

Władysław Kazimierz podniósł głowę.

— Mamo, no to rozsądne. Jesteśmy młodzi, też chcemy czasem odpocząć…

— A, więc tak! — Zofia Stanisławowa załamała ręce. — Wszyscy przeciwko mnie! No dobrze, zapisuj sobie dalej te warunki!

Kinga spojrzała na teściową z namysłem. W jej głosie zabrzmiała jakaś bezradność, może nawet smutek.

— Zofio Stanisławo, nie jestem przeciwko tobie. Chcę tylko, żeby nam wszystkim żyło się spokojnie.

— Spokojnie… — teściowa ciężko opadła na krzesło. — A jak ja mam żyć spokojnie, jeśli syn się ode mnie odwróci?

Kinga odłożyła długopis, usiadła naprzeciw.

— Nikt się nie odwraca. Ale zrozum, ja też potrzebuję swojego miejsca w tym domu. Nie jestem tu obca.

— Nie obca to nie obca, ale swoją krwi nie jesteś — mruknęła Zofia Stanisławowa.

— Dlaczego? — zdziwiła się Kinga. — Jestem twoją synową. Teraz jesteśmy rodziną.

— Rodzina… — teściowa pokręciła głową. — Rodzina to gdy krew jedna. A ty… ty z zewnątrz przyszłaś. Dziś tu, jutro gdzie indziej…

Władysław Kazimierz wstał.

— Mamo, dość! Kinga jest moją żoną. Więc i twoją córką. Kropka!

— Córka… — Zofia Stanisławowa westchnęła. — Dobrze. Skoro córka, niech będzie córka. Tylko córki też słuchają matek.

— Słuchają, ale nie we wszystkim — sprzeciwiła się Kinga. — I nie jak służące.

Cisza przeciągnęła się. Władysław chodził po kuchni, dumał. Kinga przewracała kartki notesu. Zofia Stanisławowa patrzyła przez okno na podwórko, gdzie sąsiadka wieszała pranie.

— U Wandy Kazimierzowej— U Wandy Kazimierzowej syn też się ożenił — nagle odezwała się teściowa — a ta synowa taka spokojna, ułożona, teściową szanuje.

— A czy ja ciebie nie szanuję? — spytała Kinga.

— Nie wiem. Warunki jakieś stawiasz…

— To nie brak szacunku, tylko chcę, żeby każdy wiedział, co do niego należy.

Zofia Stanisławowa odwróciła się do synowej.

— A ja mam tak zupełnie nic nie robić? Jak doniczka na parapecie stać?

Kinga uśmiechnęła się po raz pierwszy od początku tej rozmowy.

— Ależ skąd! Masz tyle zajęć — kwiaty, działka, robótki. Nie o to chodzi.

— A o co?

— Żebym ja nie była jedyną, która gotuje, sprząta, pierze. Ja też mam swoje życie.

Władysław zatrzymał się przy stole.

— Mamo, Kinga ma rację. Powinniśmy pomagać w domu. Ja też.

— Ty? — zdumiała się matka. — Przecież nigdy w życiu bigosu nie ugotowałeś!

— Nauczę się! — stanowczo powiedział Władysław. — Kinga mnie nauczy.

Kinga spojrzała na męża z wdzięcznością. Wreszcie otwarcie ją poparł.

— Naprawdę się nauczysz? — spytała.

— Jasne! Co w tym trudnego? Kapustę poszatkować, kiełbasę pokroić…

— Oj, narobisz z nim biedy — pokiwała głową Zofia Stanisławowa, ale w głosie nie było już dawnej złości.

— Nie narobi. Będzie pomagać.

Teściowa zamyśliła się, potem popatrzyła na Kingę.

— A jeśli zgodzę się na twoje warunki, co w zamian?

— Co w zamian?

— No, przecież coś mi się należy. Skoro się umawiamy.

Kinga się zawahała. O tym nie pomyślała.

— A czego byś chciała?

— Żebyś mówiła mi Zosia. Nie po imieniu i nazwisku.

— Dobrze — skinęła Kinga. — Zosia.

— I jeszcze, żebyś wieczorami ze mną herbatę piła. Nudno mi samotnie, Władek w telewizor się gap— Władek w telewizor się gapia, a ja bym tak czasem pogadała — dodała Zofia, a Kinga, choć zmęczona po całym dniu, uśmiechnęła się, bo zrozumiała, że teściowa po prostu potrzebuje trochę ciepła i uwagi.