Syn żony zajął moją przestrzeń

— Oszalałeś, Krzysiek?! To mój pokój! — Stanisław Kowalski stał w drzwiach, ściskając klucze, i nie mógł uwierzyć własnym oczom.

— Był twój, wujku Stasiu — chłopak nawet nie podniósł głowy znad telefonu, wygodnie rozwalony na kanapie. — Teraz mój. Mama powiedziała.

— Jaka znowu mama?! — wybuchnął Stanisław. — Nie jestem twoim wujkiem! Gdzie moje łóżko? Gdzie moje rzeczy?!

Krzysztof wzruszył ramionami, dalej wpatrzony w ekran.

— Łóżko wynieśliśmy na balkon, rzeczy spakowaliśmy do pudeł. Mama mówi, że tam ci wystarczy miejsca.

Stanisław poczuł, jak ziemia ucieka mu spod nóg. Mieszkał w tym mieszkaniu dwadzieścia lat, ten pokój był jego azylem, jego twierdzą. A teraz jakiś osiemnastoletni urwis urządza się tutaj, jakby to było jego.

— Ewa! — krzyknął, kierując się w stronę kuchni. — Ewa, natychmiast chodź tutaj!

Żona wyszła z kuchni, wycierając ręce o fartuch. Na jej twarzy nie było śladu zakłopotania.

— Co się stało, Stasiu? Dlaczego wrzeszczysz?

— Co się stało?! — Stanisław był wściekły. — Twój syn przejął mój pokój! Wyrzucił moje rzeczy na balkon! Co to za bezczelność?!

— Stasiu, uspokój się — Ewa mówiła cicho, ale w jej głosie słychać było stanowczość. — Krzysiek zaczął studia, potrzebuje miejsca do nauki. A ty możesz spać na balkonie, urządziłam go specjalnie.

— Na balkonie?! — Stanisław nie wierzył własnym uszom. — Ewa, oszalałaś? To moje mieszkanie! Jestem tu zameldowany, tu mieszkam!

— Nasze mieszkanie — poprawiła go żona. — I Krzysiek też tu teraz mieszka. Na stałe.

Stanisław usiadł na krześle. Dwa lata temu, gdy ożenił się z Ewą, wspomniała, że ma syna, który mieszka z ojcem. Chłopak czasem przyjeżdżał na weekendy, zachowywał się spokojnie, nie sprawiał problemów. Stanisław nawet myślał, że może się zaprzyjaźnią.

— Dlaczego mi nic nie powiedziałaś? — spytał zmęczonym głosem.

— A co miałam mówić? — Ewa usiadła naprzeciw niego. — Krzysiek jest dorosły, potrzebuje własnego pokoju. A ty się jakoś dostosujesz.

— Dostosuję… — powtórzył Stanisław. — Ewa, pracuję na zmiany, muszę się wysypiać. Na balkonie zimą jest zimno, latem duszno.

— Przyzwyczaisz się. Krzyś to dobry chłopak, nie będzie ci przeszkadzał.

Stanisław spojrzał na żonę. Dwa lata temu wydawała mu się ratunkiem. Po latach samotności, po rozwodzie z pierwszą żoną, która zabrała ich córkę do innego miasta, Ewa była dla niego jak świeże powietrze. Urocza czterdziestopięciolatka, księgowa, o łagodnym charakterze i talentach kulinarnych. Poznali się w parku, gdzie ona karmiła gołębie, a on czytał gazetę.

— Mam syna — powiedziała wtedy. — Mieszka z ojcem, ale czasem do mnie przyjeżdża.

— To nie problem — odpowiedział Stanisław. — Lubię dzieci.

I rzeczywiście lubił. Córkę Olę widywał rzadko, była żona nie ułatwiała kontaktów. Krzysiek początkowo wydawał się sympatyczny — grzeczny, cichy, nie sprawiał kłopotów.

— Słuchaj, Ewa — Stanisław postarał się mówić spokojniej. — Może znajdziemy inne rozwiązanie? Wstawimy w salonie rozkładaną kanapę dla Krzyśka, a mój pokój zostanie mój?

— Nie — żona pokręciła głową. — Krzyś się uczy, potrzebuje ciszy. A ty tylko telewizor oglądasz.

— Tylko telewizor… — Stanisław poczuł, jak coś w nim pęka. — Ewa, po pracy jestem zmęczony, muszę odpocząć w normalnych warunkach.

— Jesteś egoistą, Stasiu. Myślisz tylko o sobie. A ja mam syna, muszę o niego dbać.

Stanisław wstał i wyszedł na balkon. Rzeczywiście stało tam jego łóżko, obok kilka pudeł z rzeczami. Balkon był oszklony, ale i tak czuć było wilgoć. Usiadł na krawędzi łóżka i oparł głowę na dłoniach.

Wieczorem Krzysiek wyszedł do kuchni na kolację. Stanisław siedział przy stole, pijąc herbatę.

— Słuchaj, Krzysiu — zaczął ugodowo. — Porozmawiajmy jak mężczyźni. Może coś wymyślimy?

— Co tu wymyślać? — Krzysiek otworzył lodówkę, wyjął jogurt. — Ja mam swój pokój, ty swój. Wszystko fair.

— Mój pokój jest na balkonie — zauważył Stanisław.

— No i co? Przynajmniej ty i mama macie więcej przestrzeni.

— Krzysiek, rozumiem, że zacząłeś studia, to wspaniale. Ale nie można tak traktować ludzi. Mogliśmy to spokojnie omówić, znaleźć kompromis.

— Jaki kompromis? — Krzysiek się uśmiechnął. — Przecież nie jesteśmy rodziną. Mama to mama, a ty jesteś tylko jej mężem. Na razie.

— Na razie? — Stanisław zaniemówił.

— A co, myślisz, że to na zawsze? — Krzysiek wzruszył ramionami. — Mama jeszcze młoda, ładna. Może znajdzie kogoś lepszego.

Stanisław poczuł, jak krew uderza mu do głowy, ale się powstrzymał. Nie chciał awantury.

— Krzysiek, szanuję twoją mamę i ciebie. Ale to jednak moje mieszkanie.

— Daj spokój — Krzysiek ziewnął. — Już nie twoje. Mama mówi, że po ślubie wszystko jest wspólne.

— Pobraliśmy się, gdy mieszkanie było na mnie — przypomniał Stanisław.

— No i co? Prawo jest jedno dla wszystkich.

Stanisław zrozumiał, że ta rozmowa nie ma sensu. Chłopak był agresywny i nie zamierzał ustąpić.

Następnego dnia Stanisław znów poruszył temat z Ewą.

— Ewa, mówię poważnie. Nie da się spać na balkonie. Może chociaż na jakiś czas znajdziemy inne rozwiązanie?

— Stasiu, przestań marudzić — żona nawet nie podniosła wzroku znad garnka. — Krzysiek jest studentem, potrzebuje dobrych warunków. A ty jesteś dorosłym mężczyzną, dasz radę.

— Dam radę? — Stanisław stracił cierpliwość. — Ewa, pracuję na elektrowni, to odpowiedzialna praca. Jeśli się nie wyśpię, mogę popełnić błąd, a to grozi awarią.

— Nie dramatyzuj — Ewa zamieszała zupę. — PospStanisław spojrzał na klucze w dłoni, westchnął ciężko i wyszedł na klatkę schodową, gdzie czuł się wolniejszy niż we własnym mieszkaniu.