Syn żony zajął moją przestrzeń

Dziennik osobisty

— Oszalałeś, Kamil! To mój pokój! — Wojciech Stanisławowicz stał w drzwiach, ściskając w dłoni klucze, i nie mógł uwierzyć w to, co widzi.

— Był twój, wujku Wojtku — chłopak nawet nie podniósł głowy znad telefonu, wygodnie rozwalony na kanapie. — Teraz jest mój. Mama tak kazała.

— Jaka znowu mama?! — eksplodował Wojciech. — Ja ci nie wujek! I gdzie moje łóżko? Gdzie moje rzeczy?!

Kamil wzruszył ramionami, nie odrywając wzroku od ekranu.

— Łóżko wynieśliśmy na balkon, rzeczy spakowaliśmy do pudeł. Mama mówi, że tam ci wystarczy miejsca.

Wojciech poczuł, jak ziemia ucieka mu spod nóg. Mieszkał w tym mieszkaniu dwadzieścia lat, ten pokój był jego azylem, jego twierdzą. A teraz jakiś osiemnastoletni arogant urządza się tu, jakby to był jego dom.

— Ewelina! — wrzasnął, kierując się w stronę kuchni. — Ewelina, natychmiast chodź tu!

Żona wyszła z kuchni, wycierając ręce w fartuch. Na jej twarzy nie było nawet śladu zakłopotania.

— Co się stało, Wojtku? Dlaczego krzyczysz?

— Co się stało?! — Wojciech był poza sobą. — Twój synek zajął mój pokój! Wyniósł moje rzeczy na balkon! Co to ma znaczyć?!

— Wojtku, uspokój się — Ewelina mówiła cicho, ale w jej głosie było słychać stanowczość. — Kamil dostał się na studia, potrzebuje miejsca do nauki. A ty możesz spać na balkonie, tam jest przytulnie, sama wszystko urządziłam.

— Na balkonie?! — Wojciech nie wierzył własnym uszom. — Ewela, ty zwariowałaś? To moje mieszkanie! Jestem tu zameldowany, ja tu mieszkam!

— Nasze mieszkanie — poprawiła go żona. — I Kamil też tu teraz mieszka. Na stałe.

Wojciech opadł na krzesło. Gdy dwa lata temu ożenił się z Eweliną, uprzedziła, że ma syna, który mieszka z ojcem. Chłopak czasem przyjeżdżał na weekendy, zachowywał się cicho, nie sprawiał problemów. Wojciech nawet myślał, że może się zaprzyjaźnią.

— Dlaczego mi nic nie powiedziałaś? — zapytał zmęczonym głosem.

— A co było mówić? — Ewelina usiadła naprzeciwko. — Kamil jest dorosły, potrzebuje własnego pokoju. A ty się przystosujesz.

— Przystosuję… — powtórzył Wojciech. — Ewela, pracuję na zmiany, muszę się wysypiać. Na balkonie zimą jest zimno, latem duszno.

— Nic się nie stanie, przyzwyczaisz się. Kamilek to dobry chłopak, nie będzie ci przeszkadzał.

Wojciech spojrzał na żonę. Dwa lata temu wydawała mu się wybawieniem. Po latach samotności, po rozwodzie z pierwszą żoną, która zabrała córkę do innego miasta, Ewelina stała się dla niego oddechem świeżego powietrza. Urokliwa kobieta po czterdziestce, księgowa z łagodnym charakterem i talentem do gotowania. Poznali się w parku, gdzie Ewelina karmiła gołębie, a Wojciech czytał gazetę na ławce.

— Mam syna — powiedziała wtedy. — Mieszka z ojcem, ale czasem do mnie przyjeżdża.

— To nie problem — odpowiedział Wojciech. — Lubię dzieci.

I prawdę mówił. Swoją córkę Olę widywał rzadko, była żona nie sprzyjała ich kontaktom. Kamil początkowo wydawał się sympatycznym chłopakiem — grzecznym, cichym, nie sprawiał kłopotów.

— Posłuchaj, Ewela — Wojciech spróbował mówić spokojniej. — Może jakoś inaczej urządzimy przestrzeń? W salonie postawimy rozkładaną kanapę dla Kamila, a mój pokój zostanie mój?

— Nie — żona pokręciła głową. — Kamilek się uczy, potrzebuje spokoju. A ty tylko telewizór oglądasz.

— Tylko telewizor oglądam… — Wojciech poczuł, jak coś w nim pęka. — Ewela, po pracy jestem zmęczony, potrzebuję wypocząć w normalnych warunkach.

— Jesteś egoistą, Wojtku. Myślisz tylko o sobie. A ja mam syna, muszę się o niego troszczyć.

Wojciech wstał i poszedł na balkon. Rzeczywiście stało tam jego łóżko, obok kilka pudeł z rzeczami. Balkon był oszklony, ale wilgoć i tak była wyczuwalna. Usiadł na krawędzi łóżka i oparł głowę na dłoniach.

Wieczorem Kamil wyszedł do kuchni na kolację. Wojciech siedział przy stole, pijąc herbatę.

— Słuchaj, Kamil — zaczął ugodowo. — Pogadajmy po męsku. Może coś wymyślimy?

— A co tu wymyślać? — Kamil otworzył lodówkę, wyjął jogurt. — Ja mam swój pokój, wy swój. Wszystko fair.

— Mój pokój jest na balkonie — zauważył Wojciech.

— No i co? Za to wy z mamą macie więcej miejsca.

— Kamil, rozumiem, że dostałeś się na studia, to wspaniale. Ale tak nie można traktować ludzi. Mogliśmy to spokojnie omówić, znaleźć kompromis.

— Jaki kompromis? — Kamil się uśmiechnął. — Ty mi nie jesteś rodzWojciech powoli zamknął drzwi mieszkania za sobą, czując, jak ciężar ostatnich tygodni opada z jego ramion, gdy pierwszy raz od dawna odetchnął pełną piersią na świeżym powietrzu.