Syn wujka Wani.

Zniszczony domek wujka Jana omija cała wioska. To nie jest trudne wujek Jan mieszka na skraju, właściwie na uboczu. Jest zamknięty w sobie i mało rozmowny.

Wygląda odpowiednio: garbaty, niechlujny, w poplamionej w kratkę koszuli i kamuflażowych spodniach z naszywkami. Włosy potargane, siwe, policzki pomarszczone wiatrem. Co ciekawe, wujek Jan nigdy nie pije alkoholu.

Dziesięcioletni Grzegorz boi się wujka Jana. Mama, wzdychając, mówi:
Kiedyś był dobrym człowiekiem, miał złote ręce! Wszystkie Babki zazdrościły mu, że taki mąż ma!
Tata potwierdza:
Jak pojechał na polowanie sześć lat temu, to od tego wszystkiego zwariował!
Gdy jego syn zmarł, to on stracił rozum! sprzecza się z nim matka.

Mama przyjaźni się z ciotką Jadwigą, byłą żoną wujka Jana. Gdy przychodzi w gościnę, wzdycha:
Och, Aniu, szkoda go, ale tak już nie mogę żyć. Nie tylko że Tolik odszedł, ale i Janek wbił mi nóż w plecy!

Nie wyjawia, co konkretnie wujek Jan zrobił. Nawet matka Grzegorza, jego najlepsza przyjaciółka, nie wie. Ciotka Jadwiga sama ciężko przeżyła śmierć jedynego trójletniego syna, ale dla wujka Jana to był prawdziwy cios.

Krążą różne plotki: że wujek Jan zaczął pić, że w miejscu śmierci dziecka i rozwodu wyrosła jakaś dziwna roślina. Inni mówią, że widzieli przy domu wujka Jana istotę przypominającą człowieka chudą, garbatą, szarą skórą i długimi, kościstymi ramionami.

Opowiedz, co on zrobił? pyta ciotka Jadwiga.
Nie dałeś mi wyboru, Aniu wzdycha. Potem milczy.

Lato tego roku jest gorące i suche. Grzegorz, Witold i Antoni po raz pierwszy jeżdżą rowerami do rzeki bez dorosłych. Spędzają tam całe dnie: kąpią się, łowią ryby. Często łowią dużo, Grzegorz suszy je na słońcu, a wieczorem chłopcy chrupią suszone karpie zamiast słoneczników, więc przed snem Grzegorz wypija kilka szklanek wody.

Krótka droga do rzeki prowadzi wzdłuż działki wujka Jana, porośniętej chwastem i dzikim klonem. Jego domek wygląda na zniszczony: pochylony, z mchem pokrytym dachem i odpadniętymi ramami. Jedynym nienajlepszym elementem jest antena satelitarna, która zdradza, że dom wciąż jest zamieszkany.

Chłopcy znają wszystkie plotki o wujku Janie i starają się nie odwracać wzroku, kiedy przejeżdżają obok jego działki.

Grzesiu, słyszałeś, co mówią o wujku Janie? pyta Witold, przerywając wędkowanie.
Mówią różne rzeczy odrzuca Grzegorz, wyciągając kanapkę z boczkiem.
A o szarym człowieku? wtrąca się Antoni, wrzucając tłustego karpia do wiadra.
Słyszałeś, że u nas wioska gada, że szare i zielone ludziki się pojawiają? śmieje się Witold.

Dzień jest niezwykle piękny, a chłopcy tak wciągają się w wędkowanie, że nie zauważają, jak słońce zaczyna zachodzić. Na wodzie odbija się czerwień wieczornych chmur, świerszcze ćwierkają, żaby głośno śpiewają nocne pieśni.

Musimy iść, panowie, mama się martwi! podnosi się Grzegorz, patrząc w rozciągające się niebo.

Kiedy pakują sprzęt, słońce już zniknęło za horyzontem, a ciepłe zmierzchy gęstnieją. Chłopcy spieszą się do domu. Nagle przy domu wujka Jana łańcuch w rowerze Witolda odpada.

Grzesiu, Antoni, czekajcie! krzyczy Witold, zeskakując z roweru.
Kłania się i próbuje naprawić łańcuch, gdy w krzakach słychać szelest, gałęzie pękają.

Słyszeliście? szepcze przerażony Antoni.
Duży kogoś szeptał Grzegorz, czując dreszcz, Witku, pomóżmy i uciekajmy.

Szelest powtarza się, tym razem bliżej. Chłopcy z trudem naprawiają łańcuch, a w tym momencie z krzaków wyłania się coś.

Chuda, szara postać, przypominająca człowieka, o małej łysiej głowie, wysokości dziesięcioletniego dziecka, z nienaturalnie długimi, chudymi ramionami zakończonymi długimi pazurami, patrzy na nich czarnymi, okrągłymi oczami. Wydaje dźwięk jak trzask, odsłaniając ostre, drobne zęby. Zamiast nosa ma dwa okrągłe otwory oddechowe.

Mamo, co to jest?! wykrzykuje Witold, a chłopcy wrzucają się na rowery i uciekają, zostawiając wiadro z rybą.

Grzegorz odwraca się na chwilę i widzi, jak stworzenie, niezdarnie przewracając się, podchodzi do wiadra, zagląda do środka i chwyta rybę długimi, zakrzywionymi palcami. Następnie słyszy głos wujka Jana, na który potwór obraca się posłusznie, wydaje coś przypominające ludzki krzyk i odchodzi w stronę domu.

Zanim rozbiegą się do domów, chłopcy ustalają, że już nigdy nie będą jeździć nad rzekę przy domu wujka Jana. Oczywiście każdy z nich dostaje solidną klapę za spóźnienie.

Z kuchni unosi się zapach świeżych placków, mama nuci coś pod nosem. Grzegorz podkrada się do drzwi i nasłuchuje. Mama nie jest bardzo zła, więc może wyjść, zwłaszcza że zapach ciepłych naleśników przyciąga, łagodząc strach przed gniewną mamą.

Uderza w drzwi: wchodzi ojciec, który pracuje jako ochroniarz na farmie, wracający po nocnej zmianie.
Cześć, Aniu, Grzesiu jeszcze śpi? słyszy podekscytowany głos taty.
Tak, Michale, a co? Dlaczego taki przestraszony? odpowiada spokojnie mama.
Na rzece znaleźli Sanego Mroźnego. Ktoś go rozszarpał, jakiś potwór.
O Boże! wykrzykuje mama.
Policja już przyjechała, przesłuchują świadków, kilku ludzi nocą łowiło, słyszeli krzyki. Mówią, że zobaczyli kogoś przemykającego, przypominającego człowieka, ale to nie był człowiek. Chudy, mały, szary.

Serce Grzegorza przyspiesza. To samo stworzenie widzieli wczoraj przy domu wujka Jana! Grzegorz rozważa i postanawia powiedzieć rodzicom wszystko.
Wychodzi z pokoju i krzyczy:
Mamo, tato! Widzieliśmy wczoraj przy domu wujka Jana tego człowieka, ale to nie był człowiek. Był straszny.

Dalsze wydarzenia przyspieszają. Tata Grzegorza dzwoni do rodziców Antoniego i Witolda, którzy informują innych mężczyzn we wsi. Wkrótce przy domu Grzegorza gromadzi się prawie cała wioska. Władze decydują się działać natychmiast. Po kilku minutach wszyscy ruszają w stronę domu wujka Jana.

Kiedy dorośli odchodzą, podbiegają Witold i Antoni. Chłopcy, napędzani ciekawością, podążają za dorosłymi. Gdy zbliżają się do domu, słyszą przerażające, nieludzkie krzyki z okolicy działki wujka Jana, potem kilka strzałów wśród mieszkańców są myśliwi a w końcu rozpaczliwy krzyk wujka Jana.

Nikt nie zwraca uwagi na chłopców przychodzących na miejsce. Wszyscy tłoczą się wokół leżącego w kałuży krwawego ciała. To zwykła, ludzką krew. Nad nim pochyla się płaczący wujek Jan:
Synu! Mój synu!!! Po co to?
Jaki syn? To Sanego złapał! zmęczony mówi tata Grzegorza.
Nie mógł zrobić tego sam! Sanego chyba sprowokował. Spotkałem go na polowaniu. Idę, słyszę płacz. Patrzę nora, a z niej płacz. Pomyślałem, że dziecko się zgubiło Wtedy miałem jeszcze Tola, serce mu łamało ból Wpatrywałem się, a tam mały, dokładnie jak Tolik. Biega od jednej takiej istoty do drugiej, a one są przygniecione. Musi być matka i ojciec. Idzie do mnie, płacze, wyciąga chude rączki Wziąłem go, on mnie przytulił, przylgnął Przerażony, nieszczęśliwy. Rozumiał wszystko, oglądał telewizję, kochał filmy, fantastykę, bajki, kreskówki Nie potrafił mówić, tylko łkał. Lubił słodycze. Był nastolatkiem, takim samym jak twój Grzegorz, Michale! woła wujek Jan do taty Grzegorza. A wy od razu bez sądu!

Janie, to potwór! podchodzi ciotka Jadwiga, Dlaczego go nie zostawiłeś? Może jego krewni go znajdą?
Patrz! uśmiecha się wujek Jan. My, ludzie, jesteśmy potworami, a nie oni! Wycinaliśmy wszystkie lasy, rzeki i oceany zanieczyszczaliśmy! Nie zostaje ani łupka ziemi, gdzie byśmy nie władali. Gdzie się chowają? Wszędzie tylko ludzie! A im nic nie zostało! Za co ich rodzice zabili?

Wszyscy patrzą zdumieni na wujka Jana, opłakującego swojego przerażającego syna. Ciało monstrum leży na ziemi, rozpościerając długie ręce, a czarne oczy wpatrują się w niebo.

Dajcie mi przynajmniej pochować go, jeśli nie jesteście zwierzętami błaga wujek Jan, ocierając łzy z pomarszczonej policzki.

Grzegorz nagle współczuje wujkowi Janowi i jego synkowi. Współczuje Sanemu, który wpadł w szpony tej istoty. Wszyscy stają się ofiarami. Czy ktoś ponosi winę, że tak się stało? Grzegorz na chwilę żałuje, że powiedział rodzicom wszystko.

Nie pozwalają wujkowi Janowi pochować potwora. Przyjeżdża policja, wypędza wszystkich, potem w wiosce pojawiają się żołnierze w mundurach, którzy przeszukują domy i grożą milczeniem pod groźbą karną. Nikt nie wie, dokąd zabrali ciało dziwnej istoty. Wujek Jan wkrótce umiera, nie dożywając roku po śmierci potwora, do którego przywiązał się jak do własnego dziecka. Jego dom ostatecznie się rozpada i zostaje przyrośnięty nieprzebytym zarośnięciem.