Syn Wujka Wani.

Wujek Janek mieszkał w podupadłym domku, którego cała wieś omijała szerokim łukiem. Nie było to trudne wujek Janek miał swoją chatę na skraju, można nawet powiedzieć na uboczu. Był człowiekiem zamkniętym w sobie i mało gadnym.
Wyglądał równie odpowiednio: schorowany, niechlujny, w poplamionej w kratkę koszuli i kamuflażowych spodniach z naprawami. Włosy rozwichrzone, siwe, policzki pomarszczone wiatrem. Co ciekawe, wujek Janek wcale nie pił.
Dziesięcioletni Kacper bał się wujka Janka. Mama, wzdychając, mawiała:
A kiedyś był dobrym człowiekiem, złote ręce miał! Wszystkie Zuzanny patrzyły na niego, że męża takiego nie spotyka!
Tata potwierdzał:
Tak, kiedyś poszedł na polowanie, sześć lat temu, i już od tego czasu coś mu się popsuło!
Gdy jego syn umarł, to i on zwariował! spierała się z nim mama.
Mama była przyjaciółką ciotki Zosi, byłej żony wujka Janka. Gdy Zosia przychodziła w gościnę, zawsze wzdychała:
Och, Aniu, szkoda go, ale nie mogę tak żyć. Nie wystarczy mi, że Tomek nie żyje, a jeszcze Janek wbił mi nóż w plecy!
O tym, co dokładnie zrobił wujek Janek, nie mówiła nawet najbliższej przyjaciółce Kacpra. Ciotka Zosia ciężko przeżyła śmierć jedynego trzyletniego synka, a dla wujka Janka była to prawdziwa porażka.
Plotki latały różne: że w końcu Janek zaczął pić, że przyczyną śmierci dziecka i rozwodu była jego zasługa. Inni twierdzili, że przy domu wujka Janka widziano dziwne stworzenie, przypominające człowieka, tylko chudą twarz, szarą skórę i długie, szczupłe ręce.
Opowiedz, co on zrobił?
Nie zostawił mi wyboru, Aniu wzdychała ciotka Zosia. Nie chciała już więcej rozgłaszać.
***
Lato tego roku było gorące i suche. Kacper, Wojtek i Marek po raz pierwszy po całym roku jeździli rowerami nad rzekę bez opieki dorosłych. Całe dnie spędzali na brzegu: pływali i łowili ryby. Czasem złapali sporo, Kacper suszył je na słońcu, a wieczorami chłopaki chrupali suszone karaśnie zamiast słonecznika, przez co przed snem Kacper wypijał kilka kubków wody.
Krótka ścieżka do rzeki prowadziła obok wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi wsi….

Trudno wytłumaczyć, ale w tym miejscu wujka Janka dom wyglądał na zrujnowany: pochylony dach z mchu, zardzewiałe okna, a jedynie szeleszcząca antena satelitarna zdradzała, że ktoś wciąż tam mieszka.

Chłopcy znali wszystkie plotki o wujku Janku i starali się nie spoglądać za siebie, kiedy przejeżdżali obok jego działki.
***
Kacprze, słyszałeś, co mówią o wujku Janku? zapytał Wojtek, podrywając wędkę.
Mówią różne rzeczy odrzekł Kacper, machając brzęczącym nad uchem owadem i wyciągając kanapkę z boczkiem.
A o szarym człowieku? wtrącił się Marek, wyrzucając tłustego karaśa do wiadra.
Och, nasza wioska, kiedy coś słyszymy, od razu wyobrażamy sobie szare i zielone stworki! zakrzyknął Wojtek.
Dzień był przyjemnie ciepły, a chłopaki tak się wciągnęli w wędkowanie, że nie zauważyli, jak słońce chyli się ku zachodowi. Na wodzie odbijały się czerwonawy zachód, świerszcze ćwierkały, żaby wyśpiewały nocne arie.
Musimy się zbierać, chłopaki, mama już się niepokoi! podniósł głowę Kacper, patrząc w różowiejące niebo.
Kiedy już pakowali sprzęt, słońce skryło się za horyzontem, a letnie zmierzchy przybrały złocisty odcień. Chłopcy ruszyli w pośpiechu do domów. Nagle przy domu wujka Janka łańcuch w rowerze Wojtka zsunął się.
Kacprze, Mareku, czekajcie! krzyknął Wojtek, zeskakując z roweru.
Zgiął się, by naprawić łańcuch, kiedy w krzakach usłyszał szelest, gałęzie pękły.
Słyszeliście? szepnął przestraszony Marek.
Coś duże mruknął Kacper, czując dreszcz po plecach. Wojtku, pomóżmy i zmykajmy się stąd.
Szelest powtórzył się, tym razem bliżej. Wojtek i Kacper walili się z drżącymi rękami, nie mogąc poradzić sobie z łańcuchem. W końcu udało im się go naprawić, a w tym samym momencie z krzaków wyłoniło się coś.
Chude, szare stworzenie, przypominające człowieka, z małą, łysą główką, wysokości dziesięcioletniego chłopca, z nienaturalnie długimi, chudymi ramionami zakończonymi pazurami. Spojrzało na nich ogromnymi, zupełnie czarnymi oczyma. Wydawało dźwięk przypominający trzask, odsłaniając małe, ostre zęby. Zamiast nosa miał dwa okrągłe otwory oddechowe.
Mamo, co to jest?! wykrzyknął Wojtek, a chłopcy wskoczyli na rowery i uciekli, zostawiając wiadro z rybą.
Kacper na moment odwrócił się i zobaczył, jak stwór niezdarnie przewracając się, podchodzi do wiadra, zagląda do środka i chwyta rybę długimi, haczykowatymi palcami. Następnie usłyszał głos wujka Janka, na który potwór odwrócił się posłusznie, wydał coś przypominającego ludzki jęk i powędrował w stronę domu.
***
Zanim rozeszli się po domach, chłopcy postanowili, że nigdy więcej nie będą jeździć nad rzekę obok wujka Janka. Oczywiście każdy z nich dostał solidną klapę za spóźnienie.
***
Z kuchni unosił się zapach świeżych placków, mama nuciła sobie pod nosem. Kacper podszedł do drzwi i nasłuchał się. Mama nie jest za bardzo wkurzona, więc mogę wyjść, a zapach naleśników kusi jak obietnica zimowego grzańca.
Drzwi otworzyły się z hukiem: to tata, który pracował ochroniarzem na farmie, wrócił po nocnej zmianie.
Cześć, Aniu, Kacprze jeszcze śpi? usłyszał chłopiec rozbawiony głos ojca.
Tak, Maju, co? Dlaczego taki przerażony? odpowiedziała mama, nieprzejmująco.
Na rzece znaleźli Szymona Merzlika. Ktoś go rozerwał, jakiś bestia.
O mój Boże! wykrzyknęła mama.
Policja przyjechała, przesłuchują świadków, goście rybacy nocą słyszeli krzyki. Mówią, że widzieli kogoś, kto przemykał, wyglądał jak człowiek, ale nie był człowiekiem. Chudy, mały, szary.
Serce Kacpra zabiło szybciej. To samo stworzenie widzieli wczoraj przy domu wujka Janka! Kacper pomyślał chwilę i postanowił opowiedzieć wszystko rodzicom. Wyszedł z pokoju i krzyknął:
Mamo, tato! Wczoraj z kumplami przy domu wujka Janka widzieliśmy taką istotę. To nie był człowiek, a straszny potwór.
***
Kolejne zdarzenia potoczyły się błyskawicznie. Tata Kacpra zadzwonił do rodziców Marka i Wojtka, którzy rozgłosili to wśród wiosek. Wkrótce przy domu Kacpra zgromadziła się prawie cała wioska. Społeczność postanowiła działać natychmiast. Po kilku minutach wszyscy ruszyli w stronę chaty wujka Janka.
Gdy dorośli odjeżdżali, przybiegli Wojtek i Marek, podążając za ciekawością. Kiedy podeszli do domu, usłyszeli w pobliżu okrutne, nieludzkie ryki, a potem kilka strzałów wśród mieszkańców byli myśliwi a w końcu rozpaczliwy krzyk wujka Janka.
Nikt nie zwrócił uwagi na chłopców, którzy zbliżyli się do miejsca walki. Tłum zebrał się wokół leżącego w kałuży krwi niecielesnego ciała zwykłej, ludzkiej krwi. Nad nim pochylony był płaczący wujek Janek:
Synu!… Mój synik!!! Po co tak?
Jaki syn? To Szymon! zmęczony rzekł tata Kacpra.
Nie mógł to zrobić sam! Szymon go pewnie sprowokował. Ja go wtedy na polowaniu znalazłem. Idąc, usłyszałem płacz. Patrzyłem nora, a z niej płacz. Pomyślałem, że dziecko się zgubiło Miałem wtedy niedawno odchodzącego Toma, serce krwawiło Zerknąłem, a tam on. Mały, trochę jak Tomek. Biegł od jednego stworzenia do drugiego, a one były przytłoczone. Musiał być rodzic. Podszedł do mnie, płacząc, chude rączki wyciągał Wziąłem go, a on mnie objął, przytulił Przerażony, nieszczęśliwy. Rozumiał wszystko, oglądał telewizję, kochał filmy, fantastykę, bajki, kreskówki… Nie umiał mówić, tylko stukał po wszystkim. Lubił słodycze. Był nastolatkiem, takim samym jak twój Kacper, Maju zwrócił się wujek Janek do taty Kacpra A wy od razu, bez sądu i śledztwa!
Janek, to potwór! podeszła ciotka Zosia, Dlaczego go nie zostawiłeś? Może jego krewni go znajdą?
Patrz! uśmiechnął się wujek Janek. To my, ludzie, jesteśmy potworami, a nie oni! Wycinaliśmy wszystkie lasy, rzeki i oceany zaśmieciliśmy! Nie zostało już nic czystego, gdzie byśmy nie wbijali ręce! Gdzie mają się schować? Wszędzie ludzie, ludzie, ludzie! A im nic nie zostaje! Za co ich rodzice ich zabijali?
Wszyscy patrzyli zdumieni na płaczącego wujka, który opłakiwał swojego strasznego syna. Ciało leżało na ziemi, rozciągając długie ręce w bok, a czarne oczy patrzyły w niebo.
Dajcie mi choć pogrzebać go, jeśli nie jesteście bestiami błagał wujek Janek, wycierając łzy z burzącej się policzki.
Kacprowi nagle było żal wujka Janka i jego syna. Żal też Szymona, który wpadł w pazury stworzenia. Wszyscy stali się ofiarami. Czy ktoś był winny, że tak się stało? Kacper przez chwilę żałował, że powiedział o wszystkim rodzicom.
***
Zabójcy potwora wujka Janka nie zostali dopuszczeni. Przyjechała policja, wszystkich wypędziła, a potem do wsi przybyli żołnierze w mundurach, którzy przeszukiwali domy i grozili milczeniem pod karą więzienia. Gdzie i po co zabrali ciało dziwnego stworzenia, nikt nie wiedział. Wujek Janek wkrótce umarł, nie dożywając roku po zabiciu bestii, którą przywiązał do siebie niczym własnego dziecka. Jego chatę ostatecznie rozebrały na części, a na miejscu rosły gęste zarośla.