Syn uciekł do mnie od swojej żony. Co mam zrobić?

Od razu powiedziałam synowi, jeszcze przed ślubem, że zawsze go będę wspierać i mu pomagać. Ale niech nie przybiega do mnie po każdej małej kłótni, bo go nie przyjmę. Trzeba umieć rozwiązywać konflikty z żoną, rozmawiać, nie obrażać się i nie uciekać od siebie jak małe dzieci. Może by mnie nawet posłuchał, ale to nie takie proste. Zapomniałam mu powiedzieć, jak ma się dogadywać i nie wdawać w konflikty z teściową. Rozumiem, że najcenniejsze dla każdej matki jest jej dziecko. Ale nie można tak od razu traktować synowej czy zięcia jako wroga. Nie wolno tak robić.

W ogóle uważam, że młodzi powinni mieszkać osobno. Nawet tymczasowe mieszkanie u kogoś to prosta droga do kłótni i szybkiego rozwodu. Ale moja synowa nie chciała w to wierzyć i obstawała przy swoim. Powiedziała, że będą mieszkać z jej rodzicami.

Nie mam nic do teściów mojego syna. Oboje wszystkiego sami się dorobili, ciężko pracowali przez całe życie. Dzięki temu udało im się kupić ładne mieszkanie w centrum miasta i samochód. Ale mieszkanie należy do nich. Ilona mogła się z tym pogodzić i znaleźć jakąś inną opcję. Tym bardziej, że byliśmy gotowi pomóc im finansowo, sami zresztą też mieli sporo oszczędności. Ale nie! Uparła się…

Mój Arek to dobry, ugodowy chłopak. Ale kiedy się już zdenerwuje, to aż się gotuje i długo nie może się uspokoić. Ale nie sprzeciwiał się swojej młodej żonie. Spakował swoje rzeczy i zaraz po ślubie przeniósł się do teściów. Mieszkanie jest spore, w centrum, ale niewygodne dla tak dużej rodziny. Trzy pokoje nie są małe, ale przechodnie, więc nie ma jak oddzielić się od krewnych. W największym oczywiście mieszkali właściciele. W salonie urzędowała babcia. To jest matka teściowej Arka, ma już 92 lata. Ilona mieszkała w najmniejszym pokoju.

Nikt oczywiście nie zamierzał niczego zmieniać. Jak było, tak się wprowadzili. Na początku prawie nie było konfliktów. Czas płynął. Ilona wszystkie pieniądze wydawała na jakieś bzdury.

Prawdopodobnie nie nauczyła się mądrze oszczędzać i zarządzać swoimi finansami. Dlatego oszczędności szybko się rozeszły, a ona nigdy nie konsultowała wydatków z moim synem. Robiła to, co uznała za stosowne. A Arek po prostu stawał przed faktem dokonanym. Wkrótce Ilona dowiedziała się, że jest w ciąży. Wtedy stało się jasne, że młodej rodzinie będzie za ciasno i ​​niewygodnie. Ale dziewczyna dalej upierała się, że nigdzie się nie ruszy i że jest wystarczająco dużo miejsca. Tak się złożyło, że od razu urodziła bliźnięta: chłopca Olka i dziewczynkę Olę.

Ja tam się z wnuków bardzo cieszę, nie powiem, że nie. Jestem szczęśliwa, że te małe aniołki pojawiły się w moim życiu. Rosną jednak w niezdrowej, konfliktowej atmosferze. Dobrze, że teraz są jeszcze małe, ale kiedy trochę podrosną, zaczną myśleć, że to one w czymś zawiniły. A tak nie powinno być. Rozmawiałam już z teściową Arka, żeby wywarła jakąś presję na młodych. Niech lepiej porozmawia z córką o przeprowadzce.

Ale ona zrobiła coś odwrotnego.

Dalej krytykowała mojego syna. Mało zarabia, zachowuje się nie tak, ubiera się nie tak. Pozwalała sobie na takie komentarze nawet przy mnie i zdałam sobie sprawę, jakie to wszystko było bezcelowe.

No, ale niech tam. Znieśliśmy i to. Ilona wciąż wyciągała od Arka pieniądze, wydając je nie wiadomo nawet na co. Syn pracuje już w trzech miejscach. A w weekendy czasami dorabia jeszcze na budowie. Już się tam dorobił problemów zdrowotnych, ale nie ma wyjścia. Żona potrzebuje pieniędzy.

Co więcej, zaczyna mu się to podobać, bo dzięki temu może uciec z domu przed nienasyconymi krewniaczkami. Dzieci bardzo kochają ojca, ale on nie może spędzać z nimi dużo czasu.

Ostatnio pokłócili się i do Ilony chyba coś dotarło. Powiedziała Arkowi, żeby rzucił tę pracę, która jest dla niego najcięższa i żeby trochę odpoczywał w weekendy. Teraz ona też pójdzie do pracy. A zgadnijcie, co zrobi z dziećmi? Myślałam, że będzie je zostawiała z matką, bo ona i tak nic nie robi przez cały dzień.

Ale nie, bez żadnych pytań i uprzedzenia przyprowadziła dzieci do mnie. Oczywiście nie odmówiłam opieki nad wnukami. Ale to jednak bardzo dziwna sytuacja, tak mi się wydaje. Dziwnie to jakoś wszystko się kończy.

A w zeszłym tygodniu sytuacja wymknęła się spod kontroli. W końcu udało im się wyprowadzić Arka z równowagi. Syn przyszedł do mnie z walizką i swoimi rzeczami. Powiedział, że już tego nie wytrzyma i musi odpocząć. No i został.

Nie wiem, czy robię dobrze. Ciągle się tym gryzę. Może jeśli będą mieszkać razem, to szybciej się pogodzą? Czy to jednak teściowie i synowa powinni się zmienić? Co o tym myślicie?