Syn nie jest gotów zostać ojcem… „Latawica! Niewdzięczna świnia!” — wrzeszczała matka na córkę Natalię na cały dom. Zaokrąglony brzuszek córki tylko podsycał matczyną złość i rozgoryczenie. — Wynoś się z domu i nie wracaj! Żebym cię tu więcej nie widziała! Rzeczywiście, matka wyrzuciła ją z domu. Wcześniej też tak bywało, lecz teraz, gdy dowiedziała się o ciąży, oświadczyła, że Natalia może wrócić tylko, kiedy się „opamięta”. Zalewając się łzami i z niewielką walizką, Natalia poszła do ukochanego — zagubionego chłopaka. Okazało się, że Nazar nawet nie wyznał rodzicom, że Natalia spodziewa się jego dziecka. Mama Nazara zapytała od razu: czy nie jest za późno na jakieś rozwiązanie? Oczywiście było już za późno — brzuszek Natalia wyraźnie się zaokrąglił. Natalia była w szoku, gotowa zrobić wszystko, aby ktoś jej pomógł. Chociaż jeszcze miesiąc wcześniej sprzeciwiała się stanowczo pomysłom mamy, teraz ogarnęła ją rozpacz i lęk o przyszłość. — Mój syn nie jest gotów zostać ojcem — powiedziała stanowczo mama Nazara. — Jest młody, całe życie byś mu zmarnowała. Oczywiście, pomożemy, na ile możemy. Na razie załatwiłam ci miejsce w ośrodku dla ciężarnych samotnych dziewczyn. W ośrodku Natalia dostała mały pokoik. Tam wreszcie mogła odetchnąć, uspokoić się, odpocząć, korzystała ze wsparcia psychologa, przygotowywała się do porodu i życia jako matka. Gdy w końcu przytuliła do siebie maleńką córeczkę, ogarnął ją strach, a potem zaczęła rozpoznawać w sobie matczyny instynkt — z niedowierzaniem patrzyła na to maleńkie cudo. Nadchodziły Święta Bożego Narodzenia, ale zamiast radosnych wieści, Natalia została ostrzeżona: musisz szukać gdzieś miejsca dla siebie — twoje łóżko już na kogoś czeka. Z miesięczną Ewą na rękach Natalia siedziała w pokoiku i nie wiedziała, jak przeżyć — skąd wziąć pieniądze, gdzie nocować. Serce matki Natalii nie zmiękło, nie chciała ani spojrzeć na wnuczkę, wymazała je obie z życia. — No popatrz, maleńka, jaki smutny mamy dziś wigilijny wieczór… — powiedziała cicho Natalia do córki. Tak bardzo kochała te święta. Od dziecka kolędowała z rówieśnikami, znała wszystkie kolędy i zawsze w ten sposób zarabiała trochę pieniędzy, odwiedzając dom po domu po całej dzielnicy. Bardzo chciała poczuć znowu tamtą beztroską atmosferę. „A czemu by nie? — pomyślała. — Córeczka spokojna, otulę ją, przyczepię do siebie i pójdę śpiewać. Kto nie otworzy drzwi — trudno”. Następnego dnia po Wigilii Natalia wybrała się na kolędowanie po cichym osiedlu domków jednorodzinnych. Faktycznie, ludzie niechętnie otwierali drzwi takiej nietypowej kolędniczce — spodziewali się raczej grup chłopaków. Jednak czasem wpuszczali ją do środka i tak pięknie, szczerze śpiewała, że domownicy hojnie ją nagradzali — nie tylko pieniędzmi, ale i domowymi smakołykami. Szczególnie rozczulał ich widok śpiącego niemowlęcia. Chodzenie od domu do domu było bardzo męczące. — Jeszcze tam do tej willi podejdę i dość — pomyślała zadowolona Natalia. Po raz pierwszy od dawna poczuła ulgę, mając kilka banknotów w kieszeni. — Czy można pokolędować? — zapytała, gdy gospodarz zaprosił ją do środka. Jego zachowanie jednak bardzo ją zaskoczyło. Wpuścił ją do domu, spojrzał na twarz Natalii, potem na dziecko. Zbladł, przycupnął na kanapie. — Nadzieja? — zapytał cicho. — Słucham?… Nie, jestem Natalia… Pomylił mnie Pan chyba z kimś… — Natalia?… Ale jesteś łudząco podobna do mojej żony… I to dziecko… To dziewczynka? — Tak. — Ja też miałem córkę. Obie zginęły. W wypadku. Niedawno przyśniły mi się, jakby wróciły… A dziś stoisz tu ty… Czy to możliwe? — Ja… nie wiem, co powiedzieć… — Proszę, wejdź, usiądź. Opowiedz mi swoją historię… Początkowo bała się nieznajomego. Zachowywał się dziwnie i bardzo emocjonalnie. Ale nie miała i tak gdzie pójść. Przekroczyła próg obszernego salonu, gdzie mężczyzna mieszkał samotnie. Zaraz zauważyła na ścianie zdjęcie kobiety z dzieckiem — rzeczywiście nieżyjąca żona była bardzo do niej podobna… I wtedy Natalia zaczęła opowiadać swoje życie. Mówiła i mówiła, coraz bardziej się otwierając. Czuła, że po raz pierwszy komuś naprawdę zależy na jej losie. Mężczyzna tylko słuchał; czasem zerkał na niemowlę, które śniło słodko w ramionach Natalii, jakby czuło, że właśnie wróciło do domu, który już wkrótce stanie się ich nowym życiem… Wigilia bez rodziny, z kolędą w dłoni i dzieckiem u serca. Odrzucona przez matkę i ukochanego, Natalia odnajduje nowy dom, kolędując ulicami polskiego miasta

Syn nie gotowy zostać ojcem

Lekkoduch! Niewdzięczna świnia! wrzeszczała mama na mnie, ile sił w gardle. Mój zaokrąglony brzuch wcale nie powstrzymywał jej złości. Wręcz przeciwnie jeszcze ją podsycał. Wynoś się z domu i nie wracaj! Nie chcę cię tu więcej widzieć!

Mama naprawdę wyrzuciła mnie z domu. Wcześniej też już robiła to nieraz za różne przewinienia. Ale teraz, kiedy dowiedziała się, że zaszłam w ciążę, powiedziała, żebym już nigdy nie wracała. Chyba tylko wtedy, gdyby się wszystko jakoś cudownie ułożyło.

Płacząc, z małą walizką w ręku, poszłam do mojego chłopaka, Szymona. Był wystraszony i zagubiony. Okazało się, że nawet nie powiedział rodzicom, że to on zostanie ojcem. Mama Szymona od razu zapytała: Nie jest jeszcze za późno, żeby coś z tym zrobić?. Oczywiście, już od dawna było za późno brzuch miałam całkiem spory. Byłam tak przerażona i załamana, że zgodziłabym się wtedy na wszystko, byleby ktoś mi pomógł. Choć miesiąc wcześniej stanowczo odrzucałam pomysł mamy, teraz ogarniało mnie tylko ogromne poczucie bezradności i strach przed przyszłością.

Mój syn nie nadaje się jeszcze na ojca stwierdziła stanowczo mama Szymona. Jest za młody, zniszczyłabyś mu całe życie. Oczywiście, pomożemy ci, jak będziemy mogli. Ale teraz poprosiłam znajomą, by załatwiła ci miejsce w ośrodku dla takich jak ty niechcianych, ciężarnych naiwniaczek.

W ośrodku przydzielono mi mały pokój. Wreszcie mogłam odetchnąć, uspokoić się i porządnie odpocząć. Nikt mnie nie dręczył, przygotowywano mnie do porodu fizycznie i psychicznie, rozmawiał ze mną psycholog. I kiedy stało się najważniejsze i w ramionach trzymałam maleńki zwinięty kocyk z córką, nagle ogarnęła mnie panika. Potem przyszło zdziwienie: co to za cud ta moja malutka córeczka.

Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia, ale zamiast dobrej nowiny usłyszałam: musisz szukać sobie dachu nad głową, bo na twoje miejsce czeka już następna.

Z miesięczną Ewą na rękach siedziałam w swoim pokoiku i nie miałam pojęcia, jak mamy żyć skąd wziąć pieniądze, kogo prosić o nocleg. Sercu mojej mamy nie zmiękło, nie chciała ani mnie zobaczyć, ani zerknąć na wnuczkę. Wyrzuciła nas obie ze swojego życia.

Widzisz, maleńka, jaki smutny będziemy mieć ten Wigilię szepnęłam do córki. Od dziecka uwielbiałam te święta. Zawsze biegałam z rówieśnikami po okolicy, kolędowałam, znałam wszystkie kolędy, potrafiłam sporo zarobić, bo odwiedzałam całe miasteczko. Teraz zatęskniłam za tym dawnym uczuciem chodzić od drzwi do drzwi, śpiewać kolędy, poczuć magię świąt. Czemu nie? przemknęło mi przez głowę. Moje dziecko było spokojne, przytulne, mogę ją owinąć kocykiem, przytulić do siebie i pójdę pośpiewać, trochę rozchmurzyć duszę. A jak ktoś nie otworzy trudno, świat się nie zawali.

Następnego dnia, po Wigilii, wybrałam spokojną dzielnicę domków jednorodzinnych na moje kolędowanie. Przeczuwałam, że niechętnie otwierają drzwi samotnym kobietom z dzieckiem, bo zazwyczaj czekali na grupki chłopców. Ale tu i tam ktoś mnie wpuszczał. Poruszałam domowników tak pięknym śpiewem, że dziękowali hojnie nie tylko pieniędzmi, ale i pysznościami. Szczególnie rozczulały się na widok mojej maleńkiej Ewy. Wszyscy rozumieli, że nie z wyboru kobieta z dzieckiem chodzi po domach w mroźny dzień.

Przechodzenie od domu do domu nie było łatwe. Jeszcze zajrzę do tej willi może tam są bogatsi ludzie, może dostaniemy coś ekstra, pomyślałam, zadowolona. W kieszeni miałam już całkiem ładną sumę, co dawało mi choć odrobinę spokoju.

Czy mogę zaśpiewać kolędę? zapytałam, kiedy gospodarz otworzył mi drzwi i zaprosił do środka. Zdziwiło mnie jego zachowanie patrzył na mnie długo i intensywnie, potem zerknął na dziecko. Zbladł i lekko zadrżał, po czym usiadł niepewnie na kanapie.

Nadzieja? wyszeptał.

Słucham? Nie, mam na imię Zuzanna Chyba mnie pan z kimś pomylił.

Zuzanna? Tak bardzo przypominasz moją żonę i to dziecko. Też miała być córka Ale one zginęły w wypadku samochodowym. Ostatnio miałem sen, że żona z córką wróciły a teraz ty Czy to w ogóle możliwe?

Ja nie wiem, co powiedzieć

Proszę, wejdźcie. Opowiedzcie mi swoją historię, naprawdę chcę ją usłyszeć

Na początku przestraszyłam się tego obcego człowieka. Był bardzo wzruszony, zachowywał się dziwnie. Ale i tak nie miałam się dokąd udać. Weszłam więc do przestronnego salonu, gdzie mieszkał samotny mężczyzna. Na ścianie wisiało zdjęcie kobiety z dzieckiem rzeczywiście, jego żona była do mnie bardzo podobna

I wtedy zaczęłam opowiadać swoją historię. Mówiłam długo, szczerze i szczegółowo, jakby wreszcie ktoś naprawdę chciał mnie wysłuchać. Mężczyzna milczał, słuchał uważnie, zerkał czasem na Ewę, która spała spokojnie i uśmiechała się przez sen. Może wyczuwała, że znów znalazła dom dom, który lada dzień miał stać się jej własnymKiedy skończyłam mówić, w pokoju zapanowała cisza pełna wzruszenia. Mężczyzna ukrył twarz w dłoniach widziałam jak drżą mu ramiona. Po chwili wstał, podszedł do mnie i uklęknął przy fotelu, w którym siedziałam, obejmując maleńką Ewę. Jego wzrok był ciepły i łagodny.

Zuzanno, ja Nie potrafię oddać słowami, co właśnie się wydarzyło, ale wiem, że to nie jest przypadek. Straciłem wszystko i myślałem, że nie uniosę tej pustki. Ale dzisiaj poczułem znów nadzieję. Poczuj się tutaj bezpieczna jeżeli chcesz, możecie zostać, ile tylko będzie potrzeba. Mam duży dom i wreszcie mógłby tu znów rozbrzmieć dziecięcy śmiech.

Patrzyłam na niego w milczeniu, ze ściśniętym gardłem. Czułam wdzięczność, ale jeszcze ważniejsze poczułam, że znowu mam dla kogo żyć. W oczach pojawiły mi się łzy. Przez tyle tygodni była tylko samotność i chłód, światło w tym dniu wydawało się więc podwójnie jasne.

Wkrótce do dużego stołu przykrytego białym obrusem wróciło życie i ciepło. Razem z tym obcym, a jednak już bliskim mężczyzną, przygotowaliśmy prostą kolację. Mała Ewa spała spokojnie w ramionach swojego niespodziewanego opiekuna, a ja śpiewałam cicho najpiękniejsze kolędy, te same, które niegdyś rozbrzmiewały w moim rodzinnym domu. Przypomniałam sobie słowa starej kolędy: „Bóg się rodzi, moc truchleje” i wtedy zrozumiałam, że każdy człowiek czasem dostaje szansę na nowe życie. Może właśnie w najmniej spodziewanym momencie, kiedy przez zamknięte drzwi dostaje się światło.

W ten wigilijny wieczór niespodziewanie odnalazłam rodzinę zupełnie inną niż ta, którą straciłam, ale taką, która powstała z bólu i tęsknoty. Byliśmy troje trójka rozbitków, których los spleciony został cichą nutą kolędy i potrzebą serca. A śnieg padał za oknem, a świat na nowo wydawał się dobry.