Swoi przyjechali na weekend

— Mamo, oszalałaś?! Jacy swaty?! — wrzasnęła Kinga do słuchawki, ledwie jej nie upuszczając. — Przecież sto razy ci mówiłam, że z Jackiem to tylko tak, bez zobowiązań!

— A co, spotykać się to znaczy, że niepoważnie? — głos matki brzmiał twardo i nie wróżył nic dobrego. — Kinga, masz już dwadzieścia siedem lat! Inne w twoim wieku dawno zamężne, dzieci rodzą, a ty wciąż się bawisz! Jego rodzice to porządni ludzie, pracowici, mają trzypokojowe mieszkanie na Woli…

— Mamo! — Kinga zamknęła oczy, próbując opanować ból głowy. — Posłuchaj mnie uważnie. NIE jestem gotowa wyjść za mąż. NIE chcę tego omawiać z obcymi ludźmi. I w ogóle, powinnaś była ze mną porozmawiać!

— Za późno na rozmowy — matka wyraźnie się wściekała. — Już do nich zadzwoniłam, przyjadą jutro rano. Jacek wie, nawiasem mówiąc. Rozmawiałam z nim wczoraj, zgodził się.

Kinga powoli osunęła się na kanapę. Jacek się zgodził… Oczywiście, co on miał do stracenia? Mieszka spokojnie u rodziców, do pracy chodzi co drugi dzień, a tu taka okazja — gotowa narzeczona z własnym mieszkaniem i pensją.

— Mamo, może, niech ich? Powiemy, że zachorowałam…

— Kinguś — głos matki stał się nagle miękki, niemal błagalny. — Zrozum, córeczko. Tak bardzo chcę wnuków! A nagle coś mi się stanie, a ty zostaniesz sama? Jacek to dobry chłopak, nie pije, nie pali…

— Nie pije? — prychnęła Kinga. — Przedwczoraj ledwo na nogach stał!

— No, święto było! — matka szybko znalazła wytłumaczenie. — Dobrze, kochanie, przyjdź jutro przed dziesiątą. Już kupiłam kurczaka, tort zamówię…

W słuchawce zapadła cisza. Kinga jeszcze przez chwilę siedziała, wpatrzona w pustkę, po czym gwałtownie wstała i zaczęła nerwowo chodzić po pokoju. Trzeba było coś zrobić, ale co? Zabić Jacka? Matkę? A może uciec do koleżanki na działkę i przeczekać do poniedziałku?

Telefon znów zadzwonił.

— Kinga, to ja — głos Jacka brzmiał przepraszająco. — Słuchaj, twoja mama do mnie dzwoniła…

— Ty draniu! — westchnęła Kinga. — Mogłeś mnie uprzedzić!

— Myślałem, że żartuje! Naprawdę! Kto teraz swatów wysyła? Myślałem, że tylko pogada i zapomni…

— A kiedy zrozumiałeś, że nie żartuje?

— Jak moi rodzice zaczęli tort wybierać — przyznał się Jacek. — Kinga, może po prostu w to wejdziemy? Posiedzimy, pogadamy, oni się uspokoją…

— Jacek, ty rozumiesz, że po tym cyrku mama zaprowadzi mnie z tobą do ołtarza pod eskortą? Pewnie już suknię ogląda!

— No i co? — w głosie Jacka pojawiły się dziwne nuty. — A ja ci nie pasuję?

Kinga zamilkła. Właśnie tu był haczyk. Jacek jej się podobał, nawet bardzo. Wysoki, przystojny, dobry. Ale było w nim coś… niedociągnięcie. Nie potrafił sam decydować. Zawsze radził się mamy, nawet którą koszulę założyć na randkę. A teraz i ślub nie był jego pomysłem.

— Słuchaj, Jacek — zaczęła ostrożnie. — A ty sam chcesz się ożenić? Ze mną, rozumiesz?

— Oczywiście, że chcę! — odpowiedział zbyt szybko. — To znaczy… w sumie… znamy się dobrze…

— To nie jest odpowiedź — zmęczonym głosem powiedziała Kinga. — Dobrze, zobaczymy się jutro.

Cały wieczór przebierała się, przymierzając raz to, raz tamto. Zbyt elegancko — pomyślą, że się zgadza. Zbyt zwyczajnie — matka będzie tygodniami wykładać, jak należy wyglądać przy ważnych rozmowach. W końcu wybrała szary kostium — poważnie, ale schludnie.

Rano Kinga obudziła się z postanowieniem odwołania wszystkiego. Zadzwoni do matki, powie, że zachorowała, albo że pilny wyjazd służbowy, albo… Ale telefon milczał, a gdy wykręciła numer mamy, nikt nie odebrał. Znaczy, już na bazarze, kupuje przysmaki na stół.

O wpół do dziesiątej stała przed rodzicielskim domem, nie mogąc zmusić się do wejścia. Sąsiadka podlewała kwiatki na balkonie i ciekawskie spoglądała w dół.

— Kinga! — doleciało z góry. — Wchodź już, co stoisz!

Matka przywitała ją w odświętnym fartuchu, z konspiracyjną miną.

— No i dobrze, że wcześniej przyszłaś! Pomóż nakryć. Patrz, jaką śledzikową kupiłam, pod pierzynką będzie! I kawior wzięłam, nie czerwony, ale też niczego…

— Mamo — spróbowała wtrącić Kinga, ale matka już ciągnęła ją do kuchni.

— A kostiumik ładny! Poważny, biznesowy. W sam raz! Rodzice Jacka lubią, gdy dziewczyna skromnie się ubiera…

— Skąd wiesz, co oni lubią?

— Już się znamy! — oznajmiła dumna matka. — Poznałyśmy się, gdy Jacek chorował. Danuta, jego mama, taka miła kobieta! Gadalyśmy pół godziny, ona mi o tobie wszystko opowiedziała…

— O mnie? Co o mnie?

— No, że ładna, pracowita, swoje mieszkanie… Bardzo się cieszą, że Jacek taką narzeczoną znalazł!

Kinga poczuła, jak w środku coś wrze. Więc już mówią o niej jak o narzeczonej! A jej zdania nikt nie pytał!

— Mamo, posłuchaj mnie — chwyciła matkę za ramiona. — Nie jestem gotowa wyjść za mąż. Rozumiesz? Nie chcę teraz!

— Nie chcesz? — zmarszczyła brwi matka. — To po co się z chłopakiem spotykasz? Dla zabawy? To nieładnie, Kinguś! Chłopa trzeba albo puścić, albo brać!

— Ale my tylko się poznajemy! Może w ogóle do siebie nie pasujemy!

— Pół roku się znacie, co tu jeszcze poznawać? — machnęła rękami matka. — W naszych czasach w miesiąc decydowano! A wy ciągle zwlekacie…

Dzwonek do drzwi przerwał ich spór. Matka zdjęła fartuch, poprawiła włosy i uroczyście ruszyła do przedpokoju. Kinga została w kuchni, chwytając się blatu i próbując się uspokoić.

— Proszę, proszę! — głos matki brzmiał wyjątkowo serdecznie. — A oto i nasza Kinga!

Do kuchni weszli Jacek z rodzicami. Jego ojcie— My też nie chcemy wywierać presji — odezwał się po chwili ojciec Jacka, patrząc Kingi prosto w oczy — ale jeśli wy dwoje się kochacie, to dlaczego miałabyś się wahać?