Święto z iskrą

W domu unosił się niepokojący duch nadchodzącego chaosu. Kasia wyczuła to, jeszcze zanim przekroczyła próg mieszkania. Po klatce schodowej rozchodził się gryzący zapach spalenizny, a schody były zalane wodą z mydlinami, jak po potopie. Otworzywszy drzwi, Kasia rzuciła na półkę bukiet kwiatów przyniesiony z pracy, zrzuciła męczące ją przez cały dzień buty i włożyła stare kapcie. Chociaż kalosze byłyby bardziej odpowiednie — wody w przedpokoju było jeszcze więcej niż na klatce. Z głębi mieszkania dobiegał stłumiony wrzask kota, a gdzieś w czeluściach domu coś syczało, huczało i podejrzanie trzeszczało.

— Wojtek, co tu się dzieje?! — krzyknęła Kasia, czując, jak w środku narasta niepokój.

Po chwili w drzwiach stanął mąż. W samych bokserkach, bosy, z twarzą pokrytą sadzą, głębokimi zadrapaniami i solidnym siniakiem pod okiem. Na głowie dumnie prezentował się ręcznik zawiązany niczym turbana, jakby właśnie uciekł z tureckiego bazaru.

— Kasiu, już w domu? — wybełkotał Wojtek, nerwowo szarpiąc brzeg ręcznika. — Myślałem, że firmowe przyjęcie, przecież jesteś szefową, będziesz do nocy wznosić toasty…

Kasia ciężko westchnęła, opadła na stary puf przy wejściu i, powstrzymując irytację, poleciła:

— Gadaj, Wojtek. Coś znowu narozrabiał?

— No, Kasiu, moja droga — zaczął, jąkając się — tylko się nie denerwuj, błagam!

— Denerwowałam się w latach 90., gdy bandyci nachodzili naszą firmę — odparowała Kasia. — Przeżywałam, gdy pieniądze na kontach spłonęły w czasie hiperinflacji. Wariowałam, gdy kryzys nas prawie dobił. Po tym wszystkim już mi wszystko jedno, nawet jeśli będzie potop. Mów, co za cyrk tu urządziłeś?

— Krótko mówiąc… — Wojtek zawahał się, pocierając siniaka. — Chciałem zrobić ci święto. Niespodziankę, rozumiesz? Postanowiłem posprzątać, wyprać, ugotować kolację. Wziąłem wolne, wsadziłem pranie, poszedłem na targ… No, najpierw na targ, kupiłem mięso, a ono zaczęło kapać.

— Mięso? — dopytała Kasia, mrużąc oczy.

— Nie, pralka! — wykrztusił Wojtek. — Ale nie od razu. Włożyłem mięso do piekarnika, zacząłem sprzątać, i wtedy kot…

— Żyje? — Kasia uniosła brew.

— Oczywiście, że żyje! — obruszył się Wojtek. — Tylko trochę mokry. Rozumiesz, gdy włączałem pralkę, kota tam nie było, przysięgam! A potem jakoś… się w niej znalazł.

— Jak?! — Kasia pochyliła się do przodu. — Jak kot mógł wleźć do zamkniętej pralki?!

— Nie wiem — Wojtek rozłożył ręce. — Pewnie się teleportował. One są sprytne, te koty.

Kasia zamknęła na chwilę oczy, wzięła głęboki oddech i zimno powiedziała:

— Kontynuuj, Wojtek. To staje się coraz ciekawsze. Ale najpierw pokaż mi kota. Chcę się upewnić, że nic mu nie jest.

— Eee, kochanie — zawahał się Wojtek — trzeba do niego podejść. On… tam…

— Mam nadzieję, że łapy ma całe? — Kasia spojrzała na podrapaną twarz męża.

— O, jak najbardziej! — mrocznie potwierdził Wojtek, pocierając policzek. — Tylko tymczasowo… unieruchomiony. Dla jego własnego bezpieczeństwa.

— Dobra, potem się tym zajmiemy — machnęła ręką Kasia. — Co dalej?

— Więc, podczas gdy kot… eee, się prał, poczułem swąd. Pobiegłem do kuchni, otworzyłem piekarnik — a tam mięso się pali! Oparzyłem palce, chlusnąłem oleju, a on buchnął ogniem! Włosy mi się tliły, dym się wałęsał, gaszę, a tu kot zaczyna wrzeszczeć. Biegnę do pralki, widzę — jego oczy w okienku, patrzy jak więzień. Wyłączyłem maszynę, chciałem otworzyć, a ona się zablokowała. Kot ryczy, kuchenka płonie, twarz boli, włosy dymią… Chwyciłem za łom, no i pralka natychmiast zaczęła przeciekać. Kot się wyrwał, zaczął szaleć po mieszkaniu, darł się na całe gardło, potłukł trzy wazony, zdarł tapetę, zerwał firanki, rozlał szampana, który przygotowałem dla ciebie. Sąsiedzi z dołu walili w kaloryfer, krzyczeli, że albo go, albo mnie wykastrują. Nie wiem, kogo dokładnie. Ale generalnie wszystko pod kontrolą, Kasiu, nie martw się!

Kasia otarła łzy — nie wiadomo, czy ze śmiechu, czy z przerażenia — i, odtrąciwszy męża, weszła do mieszkania. Pogrom był epicki. Podłoga zalana wodą, w kuchni dymiła zniszczona patelnia, tapeta wisiała strzępami, a w powietrzu unosił się zapach spalonego mięsa i kociej zemsty. Kot, przywiązany do kaloryfera, miał spętane wszystkie cztery łapy, a pysk owinięty starym szalikiem. Ale żył — co i tak było cudem.

— Kasiu, on nie chciał siedzieć na kaloryferze — pospieszył tłumaczyć się Wojtek. — Bałem się, że nie wyschnie przed twoim powrotem. Nie dało się go odwirować, wyrywał się. Musiałem go przywiązać, a pysk zawinąć, żeby nie darł się tak. Sąsiedzi już grozili policją, strażą pożarną i jakąś wiedźmą, żeby nas przeklęła.

Kasia, nie mówiąc ani słowa, uwolniła kota, otarła go ręcznikiem ściągniętym z głowy Wojtka i odwinęła mu pysk. Kot, wyrwawszy się, warcząc schował się pod kanapę.

— Ty, Wojtek, to dopiero masz wyobraźnię — powiedziała zmęczona Kasia. — Kot o mało się nie udusił. Chociaż po pralce chyba nic mu już nie straszne. Tak jak i mnie.

Osunęła się na kanapę, przyciskając do siebie kota, i spojrzała na męża.

— No?

— Co no? — Wojtek wpatrzył się w nią zdezorientowany. — Mam już skakać w pętlę, czy dasz mi się jeszcze pomęczyć?

— Gratulacje, głuptasie — westchnęła Kasia. — Dzisiaj przecież Dzień Kobiet.

Wojtek rozpromieniał, pognał do drugiego pokoju i wrócił, chowając coś za plecami. Uklęknął przed Kasią, promieniejąc mimo siniaka i sadzy na twarzy.

— Kasiu, moje słońce —— Kto by pomyślał, że w tym całym bałaganie tata Mietek też schował bułki z masłem w pralce — dodał kot, wyglądając spod kanapy z wyraźnym rozbawieniem.