Święto dla dwojga

Ślub we dwoje

Już jako dziecko Jagoda z rodzicami była na weselu kuzynki. Na początku wszystko wydawało się czarujące, lecz później zobaczyła, jak młodzieniec i panna młoda, wyczerpani od niekończących się okrzyków gorzkie, siedzą przy stole bez uśmiechu. Wokół goście podskakiwali z miejsc, tańczyli, śpiewali i krzyczeli.

Jagoda, mając dopiero dziesięć lat, zmęczona hałasem, postanowiła, że jej własne wesele nie będzie podobne. *Może lepiej w ogóle nie wyjść za mąż* pomyślała, zżalowana nad parą.

Lata mijały, Jagoda dorastała, a kiedy spotkała swojego Marcina, zapomniała o dawnych wątpliwościach. Gdy był obok niej, wszystko inne zniknęło zostali tylko oni dwoje.

*Jak pięknie, gdy przychodzi ktoś, kto rozumie mnie z pół słowa, a nawet z pół spojrzenia* szepczała, kładąc się spać. *Dobrze, że spotkałam Marcina.*

Jagoda wiedziała, że kocha Marcina; rozpoznała w tym prawdziwą miłość. Uwielbiała go za lojalność, za to, że ją uwielbia i zmiata z niej wszelkie drobinki.

*Z Marcinem mamy pełne zaufanie, pełne porozumienie* mówiła przyjaciółce Lidze, *a najbardziej podziwiam go za szacunek dla mojej opinii, nawet gdy się różni od jego własnej.*

Lida odpowiedziała: *Jesteś szczęśliwa, Jagodo, rzadko spotyka się taką pełną harmonię. Ja z Michałem wciąż walczę o kompromisy, nie wiem, czy chcę z nim wyjść za mąż.*

Jagoda pocieszyła: *Czas wszystko wyjaśni, nie jesteś jeszcze gotowa na ten krok.*

Lida westchnęła: *Mój tata nie lubi mojego Michała, a mama radzi, żebym nie pękała się pośpiechem.*

Zrozumienie między Jagodą a Marcinem było tak silne, że zarejestrowali związek w Urzędzie Stanu Cywilnego niemal bez trudu, jakby to było oczywiste.

*Jagodo, myślę, że nadszedł moment, byśmy się pobrali* zaproponował Marcin, odprowadzając ją do domu. *Co o tym sądzisz?*

Jagoda spojrzała spokojnie: *Nie mam wątpliwości, że to właściwy czas. Tylko nie wiem, jak zorganizować nasze wesele. Nie chcę tłumu gości, tak jak wtedy, gdy byłam mała i zobaczyłam, że wesela kończą się krzykiem i hałasem.*

Marcin roześmiał się, rozumiejąc jej obawy.

*To się zdarza, ale nie musi tak być. Może zrobimy coś na spokojnie, tylko we dwoje?*

Jagoda skinęła głową. *Marcin, naprawdę chcę ceremonię tylko dla nas. Nie chcę, by na naszym weselu były krzyki i zamieszanie.*

Marcin odpowiedział: *Ja też nie przepadam za tłumem. Idź spać, jutro porozmawiamy.*

Noc była bezsenną, bo myśl o hałaśliwym weselu nie dawała spokoju. Jagoda miała 26 lat, Marcin 28, i już nie myśleli jak dwudziestolatkowie. Wieczorem po pracy zasiadli w kawiarni, by dokończyć rozmowy o weselu.

*Marcin, wciąż skłaniam się ku ślubowi we dwoje.*

Marcin zachichotał: *Jak romantycznie! Wielka sala, przytłumione światła, my dwoje w białej sukni i fraku, świece, delikatna muzyka*

Jagoda uśmiechnęła się, ale w odpowiedzi dodała: *Żartujesz, ale naprawdę chcę tylko nas dwóch. Jak wytłumaczyć to rodzicom? Przecież każdy z nas jest jedynakiem.*

Marcin westchnął: *Tradycje moje rodzice będą się burzyć, twoi też. Ale możemy spróbować.*

Jagoda spojrzała na niego z determinacją: *Nasze życie, nasze decyzje.*

Marcin przyznał: *Może po prostu podpiszemy się w Urzędzie, poślubimy się w górach, w starej kapliczce, a potem wyruszymy na jacht.*

Jagoda przytaknęła: *To moje marzenie, Marcinie.*

Marcin roześmiał się: *A poślubimy się i odleciemy w podróż poślubną, a nie weselny bal.*

Jagoda odpowiedziała: *Nie, nie w dżinsach, w białej sukni! A ty w fraku. Wyobraź sobie: wchodzi nam do mieszkania, podnosisz mnie na ręce i jedziemy na jacht.*

Marcin przyjął wyzwanie: *Co jeszcze wymyślisz, Jagodo?*

Tydzień później, potajemnie przed rodzicami, złożyli wniosek w Urzędzie. Dwa miesiące do ślubu, wciąż nie wiedząc, jak zorganizować ceremonię.

Pewnego deszczowego wieczoru w pokoju Marcina, gdy nie mieli ochoty wychodzić, do drzwi zapukała matka Marcina, Helena.

*Cześć, młodzi, co planujecie świętować? Słyszałam o szampanie.*

Marcin odparł: *Świętujemy trzecią rocznicę naszego poznania.*

Helena uśmiechnęła się: *Myślałam, że zamierzacie wziąć ślub A już złożyliście wniosek?*

Marcin zapytał: *Skąd wiesz wszystko?*

Helena odpowiedziała żartobliwie: *W mieście nic nie umyka.*

Jagoda wtrąciła: *Tak, złożyliśmy wniosek i zastanawiamy się nad weselkiem.*

Helena stanowczo: *My, rodzice, zdecydujemy. Kupcie suknę, pierścionki i garnitur Marcina.*

Marcin dodał cicho: *Nie chcemy huczącego wesela, chcielibyśmy tylko wziąć ślub we dwoje.*

Helena nie dała za wygraną: *Wesele to wesele.*

W tym momencie wszedł ojciec Roman, rozbawiony: *Co, znowu rozmowy o ślubie? W końcu!*

Jagoda próbowała: *Chcemy małe przyjęcie, tylko my dwaj.*

Roman rozległ się: *Nie jest tak w naszej rodzinie. Musimy zrobić to tradycyjnie, w restauracji, z dwustu gośćmi.*

Marcin odpowiedział ostro: *Dlaczego mamy iść wbrew naszym pragnieniom?*

Roman przerwał ją tonem nie do obrony i wyszedł.

Marcin szepnął Jagodzie: *Teraz musisz powiedzieć rodzicom, co pomyślą.*

Jagoda odpowiedziała: *Powiedzą to samo co twoi.*

W domu czekała przerażona matka Jagody, Ewa.

*Co się stało, córeczko? Znowu serce?*

Jagoda odpowiedziała: *To nie serce, to dusza. Helena dzwoniła, że nie chcemy tradycyjnego wesela.*

Ewa westchnęła: *Tradycje są niezmienne, nie jesteśmy pierwszymi ani ostatnimi, którzy się żenią.*

Jagoda zaintonowało: *Nie chcę, by mój najważniejszy dzień był zrujnowany.*

Roman z kolei: *Otrzymasz jacht i podróż poślubną, ale najpierw tradycyjne wesele.*

Jagoda zrozumiała, że rodzice mają ostatnie słowo. Marcin podzielił się planem ze swoim przyjacielem Szymonem, który odparł rozczarowany: *Myślałem, że po prostu wyjedziemy, jak przystało.*

Szymon dodał: *Rodzice zawsze robią po swojemu.*

Zbliżał się dzień ślubu, rodzice dręczyli się o kwiaty białe czy różowe i o liczbę gości: dwieście osób. Jagoda i Marcin patrzyli na siebie ze zdumieniem.

*Liczyliśmy na kameralne przyjęcie.*

Marcin uspokajał: *Nie martw się, wszystko załatwią.*

Ojciec obiecał: *Po ceremonii odwieziemy was na lotnisko, a potem na wybrzeże, byście byli tylko we dwoje.*

W dniu ślubu Jagoda wyszła z klatki schodowej w białej sukni, a przed nią stał Marcin w eleganckim fraku. Atmosfera wypełniła ją radością.

*Jakże kocham ten gwar, wszyscy, przyjaciele, rodzina.*

W restauracji, udekorowanej białymi kwiatami, goście wykrzykiwali gorzkie, a para czuła szczęście.

Pod koniec ceremonii, już w samolocie, rozmawiali:

*Jak szybko i pięknie to wszystko minęło