Święta obróciła klucz i zaniemówiła: przed drzwiami czekało trzech puszystych gości!

Marta odwróciła klucz i zamarła: przy drzwiach siedzą trzy puszyste goście.
Znowu ten nieskończony, nużący, jesienny deszcz pada nieustannie. Marta idzie po podwórku, trzymając parasol tak, jakby mógł chronić ją nie tylko przed zimnymi kroplami, ale i przed obojętnym światem wokół. Klucz skręca w zamku, a za jej plecami rozlega się krótki, żałosny dźwięk:

Miau.

Marta zatrzymuje się, odwraca głowę. Przy progu, ciasno przylegając do siebie, leżą trzy mokre kulki. Małe, drżące od zimna. Rudy, biały i czarny jakby ktoś celowo wybrał kontrastujące barwy, żeby wyglądały razem jeszcze bardziej wzruszająco.

Boże szepcze prawie szeptem.

Kocięta podnoszą na nią oczy. Nie proszą, nie wołają po prostu patrzą. W ich spojrzeniu jest coś, co w środku ściska serce.

Po co przychodzicie do mnie? szepcze Marta, kucając. Idźcie, maluchy, zniknijcie stąd.

Rudy ostrożnie wyciąga łapkę i dotyka jej palców. Marta drży, szybko wstaje, otwiera drzwi i wchodzi do środka. Odwraca się. Kocięta wciąż siedzą. Nie ruszają się.

Przepraszam szepcze i zamyka za sobą drzwi.

W nocy sen nie przychodzi. Marta leży, słuchając szumu wiatru w gałęziach za oknem, a wszystko wydaje się, jakby gdzieś pod jej drzwiami dochodziło słabe miau. Może to wiatr wyje, a może jej sumienie.

Rankiem deszcz cichnie. Wypatruje z okna próg jest pusty.

No dobrze mówi głośno, jakby usprawiedliwiając się przed samą sobą. Znajdą kogoś lepszego.

Jednak w piersi zastrzeliło ostrze, jak igła, uczucie, że straciła coś ważnego.

Marta! woła znajomy głos z ulicy.

Na podwórzu stoi sąsiadka Walentyna, trzymając na smyczy swojego kundla Burego.
Wyjdź, pogadamy!

Marta zaciąga chustę i schodzi w dół.

Słuchaj zaczyna Walentyna mówią, że wczoraj przy drzwiach siedziały kocięta. Gdzie one są?
Odeszły wzrusza ramionami Marta. Przyszły same, odszły same.
Ech, głupia wzdycha sąsiadka. Koty tak po prostu nie przychodzą. Jeśli wybrały dom, niosą dobro. A ty je wypędziłaś?
Nie wypędziłam szepcze Marta. Po prostu nie wzięłam.
A szkoda, Marta. To grzech wypędzać tych, którzy przychodzą samodzielnie.

Te słowa utkwiły jej w sercu. Marta jeszcze chwilę stoi, potem zdecydowanie odwraca się:
Pójdę ich szukać.
Tak właśnie trzeba! krzyczy Walentyna za nią.

Stary parasol w ręku, mokry asfalt pod stopami. Marta przemierza całe podwórko, zagląda za kosze na śmieci, pod schody, do piwnicy nikt. Tylko cisza i szum wody w rynnach.

Następnego dnia wstaje o świcie, nie włączając radia, ubiera się i znów rusza na poszukiwania. Przechodzi przez własny dziedziniec, potem sąsiedni, zagląda w każdy zakamarek.
Kicikici szepcze, czując się głupio. Gdzie jesteście, maleństwo?

Jedyną odpowiedzią jest drobny, nieprzyjemny deszcz.

Trzeci dzień okazuje się najtrudniejszy. Marta wędruje aż do zmierzchu, nogi boli, ubranie przesiąknięte, lecz nie może się zatrzymać. Przy wejściu spotyka ją Walentyna:
Marta, jesteś cała mokra! Zemdlejesz!
Nie mogę, Walu mówi zmęczona. Przyszły do mnie. A ja
Rozumiem kiwa sąsiadka. Jutro pójdziemy razem.

Czwarty poranek Marta już szykuje się wyjść, gdy nagle słyszy ciche, przygniecione miau. Dźwięk dochodzi z dołu. Kłania się i zagląda pod grzaniec. Tam, w kącie, przyciśnięte do siebie, siedzą dwa rudy i biały. Chude, przemokłe, drżące. Biały ledwo oddycha.

Moi mali, szepcze, ostrożnie wyciągając ręce. Rudy od razu pozwala się wziąć, biały jest bez sił.

Marta niesie ich pod kurtką do domu, czując pod dłonią małe serduszka. W kuchni wyjmuje stare ręczniki i otula maluchy. Rudy od razu ożywa, rozgląda się, a biały leży nieruchomo.

Nie umieraj, szepcze, masując jego łapki. Słyszysz? Nie odważ się!

Nalewa ciepłego mleka. Rudy pożera je z apetyt. Biały pije kropelką po kropelce z pipety. Po godzinie w końcu cicho mruczy.

Brawo, uśmiecha się Marta po raz pierwszy od dni.

Lecz gdzie trzeci czarny?

Zostawiając znalezione kocięta w cieple, Marta znów wychodzi. Szuka do wieczora, aż usłyszy skowyt z pod starej szopy. W szczelinie między deskami utknął maleńki czarny kociak.

No i jak tam wślizgnąłeś się, głuptasie? mówi, wyciągając go. Szczelina okazała się wąska, musiała szukać młotka i wyłamać deskę.

Czarny był najsłabszy ze wszystkich. Marta zabrała go do domu, położyła obok pozostałych na starym kocu przy kaloryferze. Rudy już skakał po kuchni, biały oddychał spokojnie, a czarny

Trzymaj się, mały kołysze go, podając mleko. Nie poddawaj się.

Do północy wziął kilka samodzielnych łyków.

Pierwsze tygodnie były ciężkie: biegunka, gorączka, jeden chory, drugi słabszy. Marta nie zamykała oczu nocą, grzała, karmiła, biegała do weterynarza.
Może oddasz komuś? proponuje Walentyna.
Nie odpowiada stanowczo Marta. Są teraz moje.

Moje. To słowo wypowiada po raz pierwszy od dawna.

Rudego nazywa Rudy figlarny, niepocieszony, wszędzie wtrąca nos. Białego Śnieżek, spokojny obserwator, który lubi siedzieć na parapecie i patrzeć na ulicę. A czarnego Tosiek. Cichy, ostrożny, ale przywiązał się do niej mocniej niż wszyscy: gdy tylko Marta siada, od razu wskakuje na jej kolana.

Dom wypełnia się dźwiękami: mruczeniem, tupotem łap, brzękiem misek. Wracają zapachy mleka, szamponu, ciepłego chleba. Powraca życie.

Marta budzi się wcześniej niż zwykle, by zadbać o swoje kocięta: nalać świeżej wody, wsypać karmę, wymienić żwirek w kuwetce. Jej dzień ma już stały rytm śniadanie, zabawa, obiad, spacer po mieszkaniu, wieczorne pieszczoty i sen. I co najważniejsze podoba jej się to. Po raz pierwszy od dawna ma prawdziwy powód, by wstawać rano.

Dwa miesiące mijają. Kocięta rosną, wzmacniają się i zamieniają z żałosnych kulek w małe harcerzyki. Szczególnie Rudy nieustraszony, niespokojny, zawsze coś knuje. Zrzuca zasłonę, przewraca kwiatki, wdziera się do szafy i robi tam mały chaos.
Co znowu wymyśliłeś, huliganie? zgrywa się Marta, ale z uśmiechem i czułością, w której brzmi radosna przyjemność. Rudy, jakby rozumiał, że wszystko mu wybaczą, ociera się o jej nogi i mruczy, jakby mówił: Tylko się baw, mamo!.

Śnieżek jest zupełnym przeciwieństwem powściągliwy, ważny, jakby stworzony do filozoficznych rozmyślań. Zajął miejsce na kuchennym parapecie i może godzinami tam siedzieć, obserwując podwórze. Czasem wyje czy to rozmawia z przelatującymi ptakami, czy poucza sąsiednie koty.

Tosiek stał się jej nieodłącznym cieniem. Gdzie Marta tam on. Do łazienki i on za nią. Do kuchni już pod stopami. Gdy Marta kładzie się w łóżku Tosiek natychmiast rozkłada się na poduszce, zwijając się w kłębek.
No i przyklejasz się do mnie, śmieje się Marta, głaszcząc go za uchem.

Jednak pewnego rana coś jest nie tak. Budzi się i od razu czuje niepokój. W kuchni Śnieżek siedzi na swoim miejscu, Rudy biega po korytarzu, a Toszka nigdzie nie widać.
Tosiek! woła. Gdzie jesteś, mały?

Brak odpowiedzi. Marta przeszukuje całe mieszkanie pod kanapą, w szafie, w pralce. Pusto. Serce ściska. Czy wypadł na schody? Ale drzwi są zamknięte Okno? Również zamknięte. Biegnie więc na klatkę, potem na podwórko. Przeszukuje piwnicę, strych, krzaki przy ogrodzeniu.

Tosiek! Tosiek! woła w rozpaczy, nie zwracając uwagi na sąsiadów.

Z okna zagląda Walentyna:
Marta, co się stało?
Tosiek zniknął! prawie płacząc mówi Marta. Nie wiem, gdzie się podział!
Poczekaj, zjeżdżam razem go poszukamy!

Obchodzą całe podwórko, zaglądają w każdy zakamarek. Marta już ma ochotę rozpłakać się. W głowie mkną straszne myśli. A może go potrącił samochód? Albo ktoś go zabrał?
Nie obwiniaj się stara się uspokoić Walentyna. Koty są mądre, Tosiek się znajdzie.

Marta nie może się jednak uspokoić. Wracając do domu, jeszcze raz przegląda wszystkie pokoje. Rudy i Śnieżek siedzą obok, jakby wyczuwali jej niepokój.
Gdzież jesteś, mój kochany szepcze, zsiadając na kanapę.

Nagle słyszy delikatne, ledwie słyszalne miau. Zatrzymuje się. Słucha. Dźwięk dochodzi z góry. Marta podnosi głowę i spogląda na szafę. Na najwyższej półce, za kartonami, kryje się czarny kłębek.
Tosiek! wydycha, a oczy rozświetlają się ulgą. Jak się tu dostałeś, łobuziaku?

Kociak jęczy, boi się skoczyć w dół. Marta stawia krzesło, ostrożnie wspina się i wyciąga drżącego Tosika. Przytulając go do siebie, gładzi po grzbiecie i szepcze:
No i przestraszyłeś mnie, głuptasie

Tosiek mruczy, wpycha pyszczek w jej policzek, jakby przepraszał.

W tej chwili Marta rozumie bała się nie tylko utraty kota. Bała się znów zostać sama. Te malutkie stworzonka stały się jej rodziną, sensem, częścią serca. Rudy podchodzi, mruczy, Śnieżek przygląda się z aprobatą, a Tosiek przytula się do jej szyi.

Wieczorem Marta po raz pierwszy od dawna czuje się naprawdę potrzebna.
Dziękuję wam, mówi cicho, ustawiając miseczki z wodą. Dziękuję, że przyszliście do mnie.

Teraz Rudy wita ją przy drzwiach za każdym razem, gdy wraca ze sklepu skacze, mruczy, ociera się o jej nogi. Śnieżek czujnie strzeże domu, jak prawdziwy wartownik, obserwując wszystko z parapetu. A Tosiek, jak zawsze, jest blisko uważny, oddany, z żółtymi oczami pełnymi czułości.

Gdy Marta jest smutna, on leży przy niej, cicho ogrzewając swoim ciałem. Gdy się cieszy mruczy głośniej, jakby dzielił się jej radością.

Dom ożył. Marta nie wstaje już bo trzeba, lecz dlatego, że chce nakarmić swoich chłopców, pobawić się, porozmawiać. Tak, rozmawia z kotami. I nie wstydzi się tego. Bo naprawdę odpowiadają po swojemu, kocim: miękkim mruczeniem, ruchem ogona, krótkim miau.

W tych cichych dialogach Marta pojąć główną prawdę nie jest już sama. Obok są ci, których potrzebuje, i ci, bez których nie mogłaby żyć.

Rok mija. Marta stoi przy oknie, patrząc na podwórko, gdzie kiedyś przyjęła trójkę przemokłych maluchów.
Śnieżek, patrz, znowu pada, mówi do białego kota, który rozciągnął się na parapecie.

Śnieżek odpowiada miaukiem, nie odrywając wzroku od szyby. Urosł, stał się eleganckim pięknie wyglądającym kotem z zielonymi oczami spokojnym, mądrym, niczym stary profesor. Z korytarza słychać tupot to Rudy, pędzący z zabawkową myszką w zębach. Nadal psotny, tylko teraz większy, puszysty, niczym żywy pomarańcz.
Znowu wszystko na opak poskładałeś? śmieje się Marta.

U jej nóg, jak zawsze, mruczy Tosiek czarny jak węgiel, z oczami, w których odbija się całe jej przeszłe i teraźniejsze życie. Nie odchodzi od niej dalej niż krok.
Moi dobrzy, szepcze Marta, pochylając się ku niemu.

Za oknem trzaska brama Walentyna wraca z psem.
Marta! woła. Wyjdź!

Marta uśmiecha się, patrząc na swoje zwierzęta.
Walu, miałeś rację, szepcze pod nosem. To one mnie uratowały.

Patrzy w górę i cicho dodaje:
Dziękuję ci, mój kochany Pewnie to ty je do mnie posłałaś.

Na zewnątrz deszcz równomiernie stuka w parapMarta zamknęła okno, spojrzała na mrugające oczy swoich kotów i poczuła, że w końcu naprawdę jest w domu.