Świąteczny prezent, który nie trafił pod choinkę – opowieść o rodzinnej sprawiedliwości, dumie pięcioletniego Andrzeja, szkolnym balu w przedszkolu, zawstydzonej pani Annie, sąsiadce Alicji z domowego komitetu, samotnej mamie Kolka Szitikowa i wyjątkowym Dziadku Mrozie z polskiego blokowiska tuż przed Nowym Rokiem

PREZENT

No synku, opowiadaj, jak tam u Ciebie, jaki był dzień?
Wróciłem z pracy, zrzuciłem płaszcz, a potem posadziłem obok siebie na kanapie mojego pięcioletniego Antosia i przegarnąłem jego miękkie, jasne włosy. Kiedy moja żona, Eleonora, uwijała się w kuchni z obiadem, miałem trochę czasu tylko dla niego. W mieszkaniu panowało ciepło i przytulność. W salonie, między telewizorem a regałem, własnym kolorowym blaskiem rozświetlała pokój nie za wysoka, lecz bardzo odświętna choinka. Do Sylwestra brakowało równo doby.

Wszystko dobrze! oznajmił dziedzic. A u mojego kolegi, Kuby, źle.

A co z tym Kubą, coś się stało? zapytałem zaciekawiony. To ten z drugiego piętra?
Tak, właśnie on przytaknął Antoś.
Dzisiaj na przedszkolnym balu noworocznym nie dostał prezentu rzuciła z kuchni Eleonora otoczona aromatem piekącego się kurczaka. Biedny chłopiec No, ręce umyć i do stołu, panowie, obiad gotowy!
Jak to nie dostał? zdziwiłem się, podnosząc się z kanapy. Każdy coś dostał, tylko Kuba nie? Coś tu nie gra.
Tak właśnie, wszystkim dali, a Kubie nie potwierdził Antoś, zsuwając się z kanapy i idąc za mną. Śnieżynka i Święty Mikołaj rozdali prezenty, ale jego pominięto. Czekał i czekał.
To co to za Śnieżynka i ten Mikołaj, że tak skrzywdzili dziecko? zirytowałem się. Dosunąłem się do stołu, ciągnąc za sobą krzesło.
No popatrz, to raczej nie ich wina wzruszyła ramionami Eleonora. Pewnie mama Kuby nie wpłaciła na prezent, albo zwyczajnie nie miała za co. Zdarza się. Antoś, ręce czyste?
Oczywiście, przecież byłem z tatą w łazience odpowiedziałem, rozdzielając apetycznego kurczaka na talerze. No dobrze, załóżmy, że nie wpłacili. Ale jak pani dyrektor przedszkola Jak ona miała na imię? Pani Anna Kowalczyk? Jak pani Anna Kowalczyk mogła na to pozwolić? Przecież przy wszystkich to upokorzenie dla chłopca
To właśnie nasza pani Ania była Śnieżynką oznajmił Antoś. A Mikołaj to pan woźny!
Tym bardziej! nadal nie mogłem ochłonąć. Naprawdę nie mogli znaleźć jednego dodatkowego prezentu? Rodzice mogliby się przecież później rozliczyć No serca za grosz!
Widać nie mogli westchnęła Eleonora. Ja bym coś wykombinowała na ich miejscu
A rodzice Kuby? Jak im się to mogło wymknąć spod kontroli, żeby ich syn został bez prezentu? nie ustępowałem. Nie rozumiem A Ty synu!
Zwróciłem się do Antosia, który z apetytem zajadał kurczaka.
Chyba podzieliłeś się swoim prezentem z kolegą?
Syn spojrzał na mnie z wyrzutem.
Tak, tato, chciałem. I jeszcze Szymon, Zosia, Bartek próbowali. Ale Kuba nic nie wziął.
Ale dumny z niego chłopak zdumiałem się. Powiedz tylko, czy nie płakał wtedy?
Nie wiem Nie widziałem powiedział szczerze Antoś.
Niezły twardziel zachwyciłem się. Nie zasługuje na coś takiego.
Rzeczywiście szkoda Kuby z żalem powiedziała Eleonora. Wyobrażam sobie, jak musiało mu być przykro.
Ja Wam powiem, trzeba przywrócić sprawiedliwość! nagle postanowiłem. Już coś wymyśliłem, bo poczułem, jak czerwienieją mi policzki, a oczy zalśniły inaczej niż zwykle.
A jak? spytała Eleonora, wycierając usta serwetką. Antoś też spojrzał pytająco.
Ano tak! uśmiechnąłem się tajemniczo. Wiecie, w którym mieszkaniu mieszka Kuba? Synuś, może Ty wiesz?
Nie, nigdy u niego nie byłem, tylko bawimy się na podwórku i w przedszkolu wykręcił głową Antoś.
To ja się dowiem zamyśliła się Eleonora. Moja koleżanka zna chyba wszystkich w naszym bloku. Zaraz zadzwonię. Ale po co?
Zadzwoń! Teraz! mówię stanowczo.
Dobrze już, ale za to Wy uprzątniecie stół i zmywacie zgodziła się Eleonora.
Po kilku minutach wróciła z informacją:
Mieszkają pod trzydziestką piątką, nazywają się Szymajrowicz. Mama Wiesława. Ojca nie ma, to znaczy był, ale odszedł. Chyba wyszła go z domu pozbyła. Nie wiadomo dokładnie. Mieszkają we dwójkę.
Skąd takie szczegóły? zaśmiałem się.
Moja koleżanka to prawdziwa Alicja z naszego bloku wszystko zna! zażartowała Eleonora. W rzeczywistości działa w radzie blokowej, więc ma wgląd do wszystkiego.
No i wszystko jasne powiedziałem. Antoś, wszystko z prezentu już zjadłeś?
Jeszcze nie, mama mówi, że słodycze niezdrowe.
I ma rację pochwaliłem. Zostawiłeś torbę po prezencie?
Jasne, otworzyłem ją delikatnie.
Doskonale, przynieś mi ją, a resztę słodkości włóż do innej torebki.
Po co? spytał nieufnie Antoś, ale wrócił z barwną, prezentową torbą, już nieco lżejszą, i wysypał słodycze na stół: cukierki, ciasteczka, czekoladki.
Eleonora przez chwilę obserwowała to zamieszanie, w końcu się odezwała:
Chyba zamierzacie tym Kubie sprawić niespodziankę? Kiedy? I kto zaniesie?
Najlepiej dziś! odpowiedziałem. Co powiesz, Antoś?
Jasne! Dziś! z entuzjazmem podłapał syn. Dam mu trochę moich cukierków?
Jeśli nie żałujesz, to czemu nie uśmiechnąłem się z uznaniem.
Pójdę z Tobą do Kuby, co Ty na to, tato?
Zamiast Śnieżynki? zażartowałem.
Zajączkiem! rozradował się Antoś, pobiegł do swojego pokoju i wrócił w stroju białego zająca, w którym dziś występował na balu w przedszkolu śnieżnobiały kombinezon, odstające uszy na głowie, pomponik jako ogonek, a na twarzy kartonowa maska z wycięciami na oczy i narysowanymi wąsami.
No dobrze, chodź, mam nadzieję, że Kuba Cię nie rozpozna zgodziłem się. Ale kurtkę załóż, zimo przecież!
Tak więc razem z synem ja przebrany za Mikołaja, antyczne białe filcowe buty, czerwony płaszcz zdobiony białym futerkiem, czapka, broda, berło w ręku, a ozdobiona złotymi gwiazdami torba na prezenty ruszyliśmy do wyjścia. Antoś w kurtce i stroju zająca, z wielką torbą z prezentem prawie wlókł ją po ziemi. To ja dałem mu ten zaszczyt niesienia paczki.
Po około dziesięciu minutach wróciłem sam, wyraźnie zawstydzony.
A gdzie Antoś? zaniepokoiła się Eleonora.
Spokojnie, u Kuby został, bawią się razem. Pójdę po niego za pół godziny powiedziałem, ocierając spoconą twarz watową brodą.
Jak tylko usiadłem na kanapie w kostiumie Mikołaja, westchnąłem:
Niezłe rzeczy!
I opowiedziałem żonie, co się tam wydarzyło. Okazało się, że dziś z Antosiem byliśmy już szóstymi, którzy przynieśli Kubie noworoczny prezent! I chyba nie ostatnimi. Przed nami wyszła nawet sama pani dyrektor, pani Ania, już nie jako Śnieżynka.
Ale się tłumaczyła, przepraszała jego mamę i Kubę relacjonowałem, zdejmując brodę i płaszcz. Wiesz, ktoś nagrał wideo z balu i wrzucił na miejskie forum. Po paru godzinach parę tysięcy odsłon i komentarzy!
Serio? zdziwiła się Eleonora. Muszę zerknąć.
Ale najważniejsze kontynuowałem że mama Kuby wpłaciła na prezent, ale trochę po terminie
W pewnym stopniu sama sobie winna przerwała mi rozsądnie Eleonora. A z drugiej, nie zawsze mają z czego dać. Przedszkole mogło coś wymyślić.
No właśnie. Dyrekcja nie chciała dociekać, tylko wykreśliła jej syna ze spisu i koniec nadal się denerwowałem. Przez to chłopiec został skrzywdzony.
Gdybym to ja miała władzę nad tą Anną, dawno bym ją zwolniła westchnęła Eleonora.
Może ją zwolnią poparłem żonę. Może i zmądrzeje Ale w takich zawodach nie powinno być miejsca na takie decyzje.
Zamilkłem, pocierając z roztargnieniem brodę, po czym spojrzałem na żonę.
I jeszcze jedno powiedziałem. Nawet ojciec Kuby przyszedł! Z prezentami, ze skruchą, prawie się popłakał
Nie żartujesz! ucieszyła się Eleonora.
W tym momencie zadzwonił domofon. Antoś wrócił.
Czemu wracałeś sam? Mieliśmy się spotkać!
No co Ty, tato, przecież nie jestem dzieckiem! obruszył się Antoś. Szczerze mówiąc, nie było już co robić.
Dlaczego?
Bo mama Kuby z jego tatą najpierw się kłócili, potem płakali. Z Kubą przyglądaliśmy się im w kuchni tak się rozczulili, że zaczęli się obejmować, a kiedy do nich podszedł Kuba, wszyscy troje zaczęli się tulić i płakać. Śmieszni tacy! Nawet nie zauważyli, jak wyszedłem
Spojrzeliśmy na siebie z Eleonorą i zaśmialiśmy się z ulgą.
No, moi drodzy, robimy herbatę rzuciła Eleonora. Jeśli ktoś nie zaśnie, czekamy na Nowy Rok już niedługo. Niech będzie dla wszystkich pomyślny!
Oby! zgodził się Antoś.

Zapamiętałem z tego dnia jedno: nawet najdrobniejszy gest od serca potrafi uratować czyjś wieczór i czasem ważniejsze od prezentu są czyjeś dobre intencje.