Świat, gdzie samotność nie przeraża

Poranek był martwio cichy. Klatka schodowa, jak zwykle, oddychała zastanym powietrzem – mieszanką kociej karmy, starego plastiku i czegoś słodkawo-lepkiego, co przypominało zeschłe skórki mandarynki lub tani perfumy. Jolanta oparła czoło o chłodną framugę i zastygła, nasłuchując, jak w sąsiednim mieszkaniu po raz kolejny trzasnęły drzwi balkonowe. Już trzeci raz w tym tygodniu. Ostry, nerwowy dźwięk – to nie był zwykły przeciąg. Brzmiał jak krzyk, jak echo cudzej kłótni, jakby ściana między ich życiami stała się zbyt cienka.

Jolanta pociągnęła nosem. Nie z zimna – z chronicznego zmęczenia. Wciągnęła szare, wytarte adidasy – swoją „uniwersalną zbroję”. W nich była prawie niewidzialna, ale i zebrana w sobie. Cała. Choć w środku wszystko dawno się rozpadło.

Sąsiad z czwartego piętra, ten z wąsami w kolorze ceglanego pyłu i nieodłącznym niebieskim dresem, przemknął obok jak cień. Kiedyś zatrzymał ją na klatce słowami: „Samotnie to pewnie nudno, co?” Od tamtej pory jego głos ciął jak zardzewiały gwóźdź wbity pod paznokieć.

Autobus, jak zwykle, spóźnił się. W środku śmierdziało przemokniętymi kurtkami, piwem i kwaśną beznadzieją. Jolanta ścisnęła poręcz tak mocno, że zbielały jej palce, i wpatrywała się w mętną szybę. Odblask – blada twarz, sińce pod oczami, szary płaszcz zsunięty z jednego ramienia. Jakby wszystko w niej było nie na miejscu. Matka powiedziałaby: „Wyglądasz jak zjawa”. Tylko że matka nie wiedziała, jak to jest żyć, gdy dni nie kończą się, lecz zlewają w jedną szarą, lepką masę, w której nie widać ani początku, ani końca.

W biurze było pusto. Prawie wszyscy przeszli na home office. Zostali tylko tacy jak ona – ci, którym w domu jest gorzej niż w tym martwym korytarzu. Tu przynajmniej nie słychać wyrzutów, talerze nie rozbijają się o ścianę, a czyjś wzrok nie wierci dziur w plecach. Tu było bezpiecznie. Zimno. Pusto. Ale bezpiecznie.

O pierwszej wyszła na dziedziniec biznesowego centrum. Nie paliła. Stała tylko. Obok przeszedł ochroniarz, udając, że jej nie widzi – jak zawsze. W kieszeni zabulgotał telefon. Matka.

— Mamo, jestem w pracy.

— Znowu sama. Może gdzieś wyjdziesz? Choćby na spacer.

— Mam zajęcia.

— Jolanto, to nie jest życie. Ty tylko istniejesz. W twoim wieku…

— Pa, mamo.

Rozłączyła się. Bez złości. Po prostu nie miała już siły się tłumaczyć.

W drodze powrotnej wstąpiła do sklepu. Kupiła twarożek, bułki, miętową herbatę. Przy kasie – starszy mężczyzna. Uśmiechnął się i w milczeniu przepuścił ją przodem.
— Dziękuję — powiedziała. I sama się zdziwiła, jak spokojnie i lekko to zabrzmiało.

W domu było już ciemno, choć nie zapadł jeszcze wieczór. Jolanta włączyła nie żyrandol, ale starą girlandę – tę samą, którą kiedyś zawiesili na Nowy Rok. Wtedy, tamtej zimy, wszystko wydawało się inne. Proste. Radosne. Ciepłe. Śmiali się, jedli przypalone tosty, słuchali muzyki z telefonu. A teraz – była sama.

Usiadła na podłodze. Oparła się o ścianę. Lodówka kliknęła, jakby potwierdzając, że dom wciąż żyje. Nie przestraszyła się. Tylko westchnęła. Dźwięki nie były już wrogami. Były świadkami.

Wzięła telefon. Otworzyła folder z nagraniami. „Głos”. Piętnaście plików. Mówił: „Jestem z tobą, masz tylko mnie”, „Wszystko nam się uda”, „Jesteś wyjątkowa”. A ostatni plik… – urywki słów, krzyk, wulgaryzmy, głuchy dźwięk – drzwi? pięść? serce?

Jolanta nacisnęła „usuń”. I ręka jej nie drgnęła.

Wstała. Otworzyła okno. Wyciągnęła się ku powietrzu – brudnemu, jesiennemu, prawdziwemu. Na balkonie znowu trzasnęły drzwi. Uśmiechnęła się.

— Niech — szepnęła. — Niech trzaśnie.

Zaparzyła herbatę. Rozłożyła bułki na białym talerzu. Usiadła przy stole. Włączyła laptopa. Otworzyła pustą stronę i napisała pierwsze zdanie:

„Tamtego dnia nie bałam się samotności – po raz pierwszy poczułam, że żyję”.

I to wystarczyło, by świat, tak popękany i krzywy, przestał wydawać się wrogi. Bo teraz – był jej. Nie radosny, nie idealny. Ale jej.