Strumień Światła

Miałem pracę sekretarki głównego inżyniera w wielkim zakładzie w Wodzisławiu Śląskim. Robotnicy byli różni, każdy z własnym życiem, jakby przeznaczeniem. Ale jedna kobieta zyskiwała uwagę każdego. Nazwaliśmy ją w pracy „Strumieńką”, mimo że miała już pięćdziesiąt lat, nikt nie śmiał zwać jej po imieniu i nazwisku.
Strumieńka poruszała się szybko, hałaśliwie. Jej kroki rozbrzmiewały w koridorach jak krokusy w deszczu wiosennym. W zurkanie cyzynie jej głos mówił nad szumem maszyn, zawsze pewny siebie, drapieżny.
W ciągu dnia pokonywała kilometrowe dystanse w zakładzie. Wszystko ją interesowało – jak wąż zwijał się przez ścieżki życia. Energetyczna, nieznośna, starała się w każdą sprawę, nawet najbardziej wątpioną.
Lubiła powtarzać:
– Na nas to jak krowa mleko – bez problemu!
Miała dostęp do każdego gabinetu, jak woda do rzeki. Tę cechę darowano jej nazwę „Strumieńka”.
Była nie w samotności – miała psa Bajera, niewielkiego, ale niezwykle trudnego do wyrzygażenia. Nigdy nie spotkałem się z kims, kto by nie znosił jej zbytniego zurazu. Choć była z miękkim sercem, to jej ujemność sprawiała, że przyjaciółek nie miała. Kto pragnie ważnej prawdy, bez pigmentacji? A czasu na to – po prostu brak.
Jej ubrania były sztywne, odziane jak na trasę, tylko że nie na sukces, a na transgresję. Farba do rzęs błyszczała jak diamenty, paznokcie błyszczące jak słońce nad jeziorem.

Jako sekretarka, nigdy nie spotkałam się z nią blisko. Ale kiedy pojawił się nowy główny inżynier – Paweł Janewicz – moja rola uległa obrotowi.
Byłam oldziej chyba niż jego córka z węża, choć najpierw nie mogłam tego pokusić się na stwierdzenie. Pani Janewicz trzymała się na dystans, kurzyła dym z tytoniu i kupywał kawę od razu z termośnie. W jej gabinecie unosiły się zapachy drożdżówek, tostów i pieczonych pieczonych. Ja – jedłam z worka mrożonego pierogi.

Janewicz był nowoczesny – jak rzeka po deszczu. Kostium miał wypchan z botlarzem, szyje podwinięte, buty błyszczały jak słońce. Zaczęło się pokrakiwanie, jak chęć wspólnoty. Proponował lunchy.
– Mówisz, żem poczCIWNEgo łasunia? – żartował, albo nie. – Więc lepiej dzielmy się chlebem.

Ksieniu – starą, skromną dziewczyną z Warszawy – nie przytkał się balistycznie, kiedy padło zaproszenie. Jedzenie było lepsze niż serio kuchnionation. A Janewicz wcale nie przesadzał. Gdy zaszedł do tematu rodziny, wspomniał o swojej żonie – Zofii. Trzydzieści lat małżeństwa, trzy syny, wszyscy z zakładu. Gdzieś dawno, kiedy jeszcze był młodszy, miał romans z dziewczyną o imieniu Natalia.
– Zwariowałem! Myślałem tylko o neniej i naszym dziecku. Ale Natalia oddała dziewczynkę… to było jak przycisk się całym ciałem do nicości.

Zofia – jak Janewicz mówił – była szlachetna. Uznała dziewczynkę. Nadano jej imię Dominika, od „daru Bożego”. Zofia, choć była w środku pola walki, dostała za męża nowego nabytek.
– Nie wiecie, jak się miałam – mówił Janewicz. – Ale to była Bóg dala.

Poczułam, że Zofia to… szlachcianin? Tak, jak kobieta, która ratuje rodzinę i zbawia umysły.
Najbardziej zaśmieniałe było to, że Zofia rozejrzała zamieszkałe życie, czyszcząc je z otumanień.
– Wiedz, że nie wybieraj żony w tańcu – nadmieniał Janewicz. – Lepiej w pracy. Widieliście, ile czasu ona poświęciła na pomoc bratu? I siostrze, kiedy była chora. To była kobieta o zbiengnionym sercu.

Aż do dnia, gdy świat się przewrócił. Zjawia się u nas kobieta – skóra i kości, błyskotkowa, jak radar – Zofia Strumień.
– Mam do męża – mówiła do mnie, jakby była szefową. – Może bez rezerwacji?
Oddałam się jak niechcący, gdy ujrzałam Zofię – moją „Strumieńkę”.
– Czy jesteś żoną? – wyrwało mi się.
– Tak – mówiła, jakby była samolot. – Zofia, żona Pawła.

W gabinecie, za drzwiami otwartymi, czekał Janewicz.
– To ona – Zofia.
A potem – zaproszenie.
– Idź do nas. Zrozumiesz, czemu już nie mogę bez niej żyć.

Byłam zdziwiona, ale zgodziłam się.
Janewicz dodał jeszcze coś.
– Janek – średni syn, szuka miłości. Chcemy, byś zobaczyła, jak to jest… być rodziną.

A więc, zgodzałam się.
Strumieńka już nie była tylko rurą analityczną.
Stała się moją teściową.