Strażnik naszego podwórka

Wiosenny zmierzch otulał Warszawę, gdy Katarzyna wracała do domu. Latarnie uliczne, jak zwykle, świeciły nie wszystkie, a na podwórku panowała kompletna ciemność. Przed klatką zwykle stała wielka kałuża, której nie dało się obejść przez zaparkowane samochody. Dziś jednak, mimo całodziennej mżawki, kałuży nie było. Jakby rozpłynęła się w powietrzu.

Katarzyna otworzyła drzwi wejściowe i rozejrzała się. Światło z klatki schodowej padało na mokry, lśniący asfalt. „To nie złudzenie. Ciekawe, jak to się stało?”

Winda czekała na parterze, co też było niezwykłe – wieczorami zwykle stała na górze. Drzwi rozsunęły się zapraszająco. „No proszę, dziś same cuda” – pomyślała Katarzyna, wchodząc do środka. Wcisnęła przycisk i mimochodem spojrzała w brudne lustro.

Patrzyła na nią zmęczona twarz z przygaszonymi oczami. Odwróciła wzrok i machinalnie poprawiła kosmyk włosów wymykający się spod beretu. Wtedy kabina drgnęła i zatrzymała się, drzwi z brzękiem otwarły się, wypuszczając ją na piętro.

— Jestem w domu — powiedziała głośno, włączając światło i rozpraszając ciemność.

Od pół roku nie żyła jej mama. Od tamtej pory w pustym mieszkaniu czekały na nią tylko samotność, cisza i wspomnienia. Nie spieszyła się do domu, często zostając w redakcji po godzinach. Wszyscy uciekali stamtąd punktualnie o osiemnastej, a ona zostawała. Porządkowała dokumenty, spisywała plany na kolejny dzień. Koledzy z pracy jej nie lubili – uważali, że jest zbyt drobiazgowa i nieustępliwa. A ona po prostu przyzwyczaiła się robić wszystko dokładnie i szybko.

Kiedyś w domu czekała na nią chora matka – nie było czasu na rozczulanie się nad sobą. Przed chorobą uczyła w szkole i wychowywała córkę w surowości. Katarzyna zawsze starała się być najlepsza, by nie zawieść mamy, choć nie zawsze robiła to z radością. A teraz sama stała się równie wymagająca.

Miała w życiu tylko jeden poważny związek. Ale rozpadł się, zanim doszło do ślubu. Mama wtedy już źle się czuła, i Katarzyna nie mogła jej zostawić. On zaś nie chciał mieszkać w maleńkim mieszkaniu z przyszłą teściową.

Tak w wieku trzydziestu dwóch lat została sama. Mężczyźni z redakcji byli albo żonaci, albo łowili każdą spódnicę. A poza pracą nigdzie nie wychodziła. Najpierw przez mamę, teraz przez zmęczenie i obojętność. Czekał ją kolejny samotny wieczór z telewizorem lub książką.

W sobotę wstała późno, przeciągnęła się i wyjrzała przez okno. Podwórko przykryła cienka warstwa śniegu, na której wyraźnie rysowały się ciemne ślady. Widocznie nie było mrozu, bo śnieg już topniał. Nagle zapragnęła przejść się po tym białym pajęczynie, zostawić własne ślady. Szybko poszła do łazienki.

Czy trzeba wiele, by poczuć radość? Odrobina śniegu i dwa spokojne dni wolnego. Katarzyna zjadła śniadanie, ubrała się i wyszła na powietrze.

— Kasiu, idziesz do sklepu? Przy okazji kupiłabyś mi chleb i bułki? — usłyszała za plecami.
To przez uchylone okno wyglądała sąsiadka z pierwszego piętra.

— Dobrze. Może jeszcze coś? — zapytała Katarzyna.

Staruszka zastanowiła się przez chwilę.

— Nie, tylko chleb i bułki. — Okno zamknęło się.

No cóż, przynajmniej ma teraz cel. I Katarzyna poszła do sklepu, starając się stąpać obok cudzych śladów.

Oddając zakupy sąsiadce, zapytała, gdzie podziała się kałuża pod blokiem?

— Nowy woźny ją uprzątnął. Złota rączka, prawda?

— A gdzie się podział stary? — Nie żeby ją to obchodziło. Spytała raczej z grzeczności.

— Zmarł w zeszłym tygodniu. Wejdź, opowiem ci więcej — zaprosiła sąsiadka.

Katarzyna nie miała nic innego do roboty, więc weszła do przytulnego mieszkania wypełnionego starą, ciężką meblami.

— Szłam kilka dni temu od skrzynki, a na ławce siedział jakiś mężczyzna. Smętny, ale nie pijany. Alkoholików z daleka poznaję, mój mąż pił, niech mu ziemia lekką będzie. Ten nie wyglądał na obiboka. Jak tylko wyjrzałam przez okno – ciągle tam siedział. A zimno już było, listopad przecież. Więc pomyślałam, że nie ma gdzie iść.

Wyszłam do niego, spytałam, na co czeka. A w oczach miał taką pustkę. Chodź, mówię, ogrzejesz się na klatce. Jeśli szukasz roboty, nasz woźny umarł. Patrz, jakimi liśćmi zarzuciło podwórko. Idź rano do administracji, zatrudnią cię, po co tak marnieć?

A teraz popatrz, jak wysprzątał. Pracowity, kulturalny, zawsze się przywita. Mieszka w schowku na sprzęt. Widać, że nie ma dokąd iść. O, proszę, akurat przechodzi — sąsiadka skinęła w stronę okna.

Po podwórku szedł wysoki mężczyzna, wyraźnie jeszcze młody, ale zarost dodawał mu lat.

Następnego dnia Katarzyna z okna obserwowała, jak nowy woźny zamiata chodnik. Szur-szur, szur-szur. Długo patrzyła na te monotonne ruchy miotły. Nie wyglądał na zwykłego robotnika. Ciekawość nie dawała jej spokoju. Aż w końcu los ich zetknął. Wyrzucała śmieci i potknęła się. Czyjaś silna dłoń uratowała ją przed upadkiem.

— Dziękuję — powiedziała, rozpoznając w wybawcy nowego woźnego.

Spod wełnianej czapki, która chyba pozostała po poprzedniku, patrzyły na nią inteligentne szare oczy. Zarost nadawał mu niezdrowy wygląd.

— Pan jest nowym woźnym — stwierdziła, przyglądając mu się z ciekawością.

— W pewnym sensie — burknął i odszedł.

„Jakiś gburowaty” — pomyślała, wyrzucając śmieci.

Kiedyś, wracając ze sklepu, znowu na niego natrafiła. Wynosił jakieś pudła ze schowka, a ona przypadkiem zagrodziła mu drogę. Przywitała się i usunęła na bok.

— Dlaczego pan pracuje jako woźny? To robota dla emerytów, a pan wygląda na młodego — krzyknęła za nim.Katarzyna uśmiechnęła się, patrząc przez okno na Dymitra odgarniającego śnieg, i zrozumiała, że prawdziwe szczęście często przychodzi niespodziewanie, gdy przestajemy go szukać.