Straciłam chęć, by pomagać teściowej, gdy odkryłam, co zrobiła. Ale nie potrafię jej też zostawić sa…

Straciłem chęć do pomagania mojej teściowej, kiedy dowiedziałem się, co zrobiła. Mimo to nie potrafię jej zostawić samą.

Mam dwoje dzieci. Każde z nich ma innego ojca. Moja najstarsza córka, Agnieszka, ma teraz 16 lat. Jej ojciec płaci alimenty i jest z nią w stałym kontakcie. Choć mój pierwszy żoną ma już nową rodzinę oraz dwóch kolejnych synów z drugiego małżeństwa, nigdy nie zapomina o naszej córce.

Natomiast mój syn miał mniej szczęścia. Dwa lata temu, mój drugi żoną poważnie zachorował, a trzy dni później zmarł w szpitalu. Minęło już trochę czasu, a ja wciąż nie potrafię przyjąć tego do siebie. Czasami wyobrażam sobie, że otwierają się drzwi i on po prostu wchodzi do mieszkania. Uśmiecha się do mnie i życzy mi dobrego dnia. Wtedy przez cały dzień nie mogę przestać płakać.

Przez całą tę żałobę trzymałem się blisko matki mojego drugiego żony, Zofii. Tak samo cierpiała w końcu mój żona był jej jedynym synem. Szukaliśmy wsparcia we wzajemnej obecności, dzwoniliśmy do siebie i odwiedzaliśmy się bardzo często. Rozmawialiśmy wciąż o nim o tym, co by zrobił, jakby się zachował.

W pewnym momencie nawet myśleliśmy, że może zamieszkamy razem, ale wtedy teściowa zmieniła zdanie. Tak minęło już siedem lat. Nasze relacje zawsze były bardzo dobre, powiedziałbym nawet, że byliśmy prawie jak przyjaciele.

Pamiętam, że kiedy dowiedzieliśmy się, że będziemy mieć syna, teściowa wspomniała coś o teście na ojcostwo nie wiem nawet skąd jej to przyszło do głowy. Okazało się, że oglądała jakiś program w telewizji o mężczyźnie, który przez lata wychowywał nie swoje dziecko, a później poznał prawdę. Od razu powiedziałem, że to bzdura.

– Jeżeli mężczyzna wątpi, że dziecko jest jego, to nie przyłoży się do wychowania, a ojcem będzie tylko od święta!

Teściowa zapewniła mnie wtedy, że nie podejrzewa mnie o nic i cieszy się, że będzie miała wnuka. Byłem wręcz pewien, że kiedy syn się urodzi, teściowa będzie chciała zrobić test na ojcostwo, ale ona już nigdy do tego nie wróciła.

Latem tego roku teściowa poważnie się rozchorowała, jej stan pogorszył się drastycznie. Wtedy postanowiłem, że powinna zamieszkać bliżej mnie. Znalazłem biuro nieruchomości, żebyśmy kupili dla niej mieszkanie.

W międzyczasie teściowa trafiła do szpitala, a do formalności potrzebny był akt zgonu jej męża agent nieruchomości tego wymagał. Ponieważ nie była w stanie wszystkiego załatwiać, poszedłem do jej mieszkania, żeby znaleźć odpowiedni dokument.

Podczas przeglądania papierów w segregatorze natknąłem się na coś zupełnie niespodziewanego wyniki testu na ojcostwo. Okazało się, że gdy mój syn miał zaledwie dwa miesiące, teściowa po kryjomu zleciła test, który potwierdził, że mój żona był ojcem syna.

Byłem wściekły i zszokowany. Wyszło na jaw, że teściowa przez te wszystkie lata mi nie ufała! Nie mogłem zachować tego dla siebie powiedziałem jej wszystko prosto w twarz. Przeprosiła mnie i zapewniła, że żałuje swojej głupoty, ale ja wciąż nie mogę się z tym pogodzić. Czuję, jakbym został zdradzony teściowa nie powiedziała mi o tym nigdy!

Dziś czuję, że nie chcę jej już pomagać. Jednak jednocześnie wiem, że nie ma innej osoby, która się nią zajmie.

Nie chcę, żeby mój syn stracił kontakt z babcią dalej będę jej pomagał. Ale wiem też, że ciepło i zaufanie, które kiedyś jej okazywałem, już nie wróci. Takie sytuacje uczą, że nawet najbliżsi czasem potrafią zawieść w najmniej oczekiwany sposób.