Stary kawaler, który cenił życie w samotności.

Stanisław był starym kawalerem. Żył sobie spokojnie, samotność mu nie ciążyła. Pracował jak wół. Kochał swoją pracę. Przywykł robić wszystko idealnie, żeby wszędzie był porządek. A ile kobiet poznał, idealnej nigdy nie spotkał. Tego roku pod koniec lipca Stanisław wybrał się na urlop, na południe. Był zmęczony i chciał uciec od cywilizacji. Wszedł w internet, dał ogłoszenie.

Odezwała się kobieta z dwójką dzieci, mieszkanka południowej wsi. Do morza dwadzieścia minut piechotą, za to miejsce z dala od kurortów i miast, osobny pokój, a w ramach umowy – za jego zakupy ugotują domowy obiad. Krótko mówiąc, skusił się. Dojechał bez przygód, nawigacja nie zawiodła. Dom był stary, ale czysty, pokój przytulny, a gospodyni życzliwa. Po podwórku biegał mały piesek, york. W ogrodzie dojrzewały owoce, a dwójka dzieci, chłopiec i dziewczynka, lat może dziesięć, krzątała się po obejściu. Gospodyni nie narzucała się Stanisławowi, pytała, co ma ugotować, częstowała obficie truskawkami i uśmiechała się słodko. Stanisław całe dnie spędzał nad morzem, pływał, wspinał się po skałach, fotografował i pisał do starego kumpla na Messengerze. Nieraz zastanawiał się, skąd u pięćdziesięcioletniej kobiety tak małe dzieci. Zastanawiał się, zastanawiał, aż w końcu zapytał.

– Hanno Aleksandrówno, to państwa wnuki?
– Nie – odparła Hanna – to mój syn i córka, tylko późne. Rodzina mi się nie ułożyła, za mąż nie wyszłam, więc postanowiłam choć dzieci urodzić. Zresztą nie jestem taka stara, mam przecież czterdzieści osiem lat.

Gdy tak rozmawiali, Stanisław przyjrzał się gospodyni – miła, łagodna, uśmiechnięta. Podobało mu się też jej imię. Hanna, Hania. Tak miała na imię jego mama. A od Hani pachniało truskawkami i masłem. Młode wino było smaczne, wieczory lekko chłodne, a niebo pełne gwiazd. Oboje nie udawali, w końcu byli dorośli. W dzień zachowywali się normalnie, a nocą Stanisław cichutko przechodził na gospodarską stronę domu, do Hani. Potem skradał się z powrotem do swojego pokoju. Dzieci nie można było budzić. Mały piesek nawet nie zaszczekał na Stanisława, tylko patrzył chytrze, jakby rozumiał. Dobry pies, oszczędny. Zjadał parę łyżek, ale pilnował domu sumiennie. Nazywała się Mela. I zaczęła chodzić ze Stanisławem nad morze, nawet pływała, potem wyszła, otrząsnęła się, wyschła na słońcu i biegła do domu przed Stanisławem. A on – za nią. Ale pewnego dnia Mela nie przyszła. Stanisław poszedł jej szukać, wołał, krzyczał, napisał z dziesięć ogłoszeń, poszedł je rozklejać. Gdzie się podział pies? Nie wiadomo. Starsza sąsiadka powiedziała, że może zabrali go przyjezdni, ci co wynajmują na drugim końcu wsi. Stanisław tam poszedł. Doszedł, a oni powiedzieli, że wyjechali, z małym pieskiem, godzinę temu, w stronę szosy. Stanisław wrócił, wsiadł w samochód i pojechał. Dogonił ich po około osiemdziesięciu kilometrach i zablokował drogę. Z terenówki wyszły dwie dziewczyny, młode, bezczelne.

– Ej, odstaw auto! Jeździć nie umiesz. Zaraz policję wezwiemy.
– Wzywajcie – odpowiedział Stanisław – tylko najpierw oddajcie psa.
– O, śmiały – zaśmiała się ta wyższa – to bezdomny, my go ratujemy.
– Nie jest bezdomny – odparł Stanisław – ma rodzinę. To nie wasz pies.
– Spadaj – zawrzasnęła druga – jak nie odjedziesz, szyby potłuczemy.

Stanisław obszedł je i zawołał: „Mela, Melusia!”. Melka zaszczekała i zaczęła biegać po siedzeniach, próbując przecisnąć się przez uchylone okno. Dziewczyny złapały Stanisława za ręce, przeklinały i próbowały go uderzyć. Stanisław nie wiedział, co robić, zgubił się, przecież nie będzie bił kobiet.

Pomógł nadjeżdżający policjant, gruby, spocony, sapiący. Chwilami zatykał uszy od krzyków dziewczyn, ale w końcu wziął Melę na ręce.
– Cisza. Do kogo pies pójdzie, ten go dostanie. Dokumentów na niego nikt nie ma.

– Kruszynko, Pieszczotko – zrzędziły dziewczyny, wyciągając kiełbasę – chodź do nas, do autka chodź.
– Jedziemy, Melu, do domu – powiedział Stanisław.

Policjant postawił psa na ziemię. Mela pognała do Stanisława, merdając ogonem i głośno szczekając.
– No to chyba wszystko jasne – westchnął policjant.

– Nie, to nasz pies – krzyknęły dziewczyny. – Nie macie prawa nam go zabierać! Złożymy skargę na was do przełożonych! My go uratowałyśmy z samowypasu!

Policjant zrobił się czerwony.
– Słuchajcie, wybawicielki. Albo po dobroci odjedziecie, albo zaraz sprawdzę u was ubezpieczenie, gaśnicę, trójkąt, apteczkę. I wszystkie tabletki w niej policzę. Auto macie brudne. A i pod kątem kradzieży trzeba przejrzeć bazę. A komputer tylko na komendzie…

Terenówka zniknęła szybko.

Stanisław podziękował policjantowi.
– Dziękuję, panie oficerze.
– Nie ma za co. Sam mam takiego pieska. Szczekacz, złośnik i cwaniak. Zimą chodzi w kubraczku, zmarźlak. Fajna rasa, wierna. I wygodny rozmiar. No to powodzenia. Nie łamcie przepisów.

Stanisław wsiadł do auta, Mela ułożyła mu się na kolanach, mała, cieplutka, sierść jak welur. Zrobiło mu się dobrze, dawno już tak dobrze nie było. Droga równa, auto cichutko mruczy, a Melka taka fajna. I w tym całym dobrym nagle zrobiło mu się smutno – niedługo wyjazd. W pustym mieszkaniu nikt go nie czeka. Przemknęła mu myśl, żeby zawrócić i zabrać Melę do domu. Co tam te rzeczy, parę T-shirtów, bielizna i dres. Myśl mignęła. Stanisław ją odnotował, westchnął i pojechał do Hani.

Ostatni tydzień był deszczowy. Ale Stanisław i tak chodził się kąpać. I Mela z nim. Nocą skradał się do sypialni Hani, a rano coraz częściej robiło mu się smutnoW dniu wyjazdu świeciło słońce, a Stanisław, patrząc w lusterko na Melę śpiącą na tylnej kanapie, postanowił że tym razem wróci nie do pustego mieszkania, ale do domu.