Starsza kobieta odwróciła się do Roberta i powiedziała słowa, które wywołały ciarki na jego plecach:…

Starsza kobieta odwróciła się do Roberta i powiedziała słowa, które przeszyły go dreszczem: Dziś będzie piękny i słoneczny dzień. Mamy jeszcze dużo czasu, by coś zrobić.

Robert jechał pociągiem w spokojny, środowy poranek. Przedział był prawie pusty, tylko on oraz nieliczni inni pasażerowie, z których większość podobnie jak Robert wybierała się najwyraźniej na działkę za miastem. Weszła starsza kobieta o jasnych oczach, niosąc ze sobą świeże zapachy łąki i wilgotnej ziemi. Usiadła z gracją naprzeciwko Roberta. Wspomnienia o nieżyjącej żonie zaczęły cicho wyłaniać się z jego myśli. Dawniej razem pielęgnowali ogródek po jej chorobie Robert unikał działki, jakby ziemia pamiętała każdy jego smutek, a samotność czekała za każdym krzakiem porzeczki.

Kiedy pociąg zatrzymał się na stacji w miasteczku, starsza kobieta odwróciła się przez okno do Roberta i wyszeptała dokładnie te słowa, które niegdyś powtarzała jego żona: Dziś będzie piękny i słoneczny dzień. Mamy jeszcze dużo czasu, by coś zrobić. Przez moment miał wrażenie, że światło pada inaczej, a za szybą przesuwają się nie drzewa, a wielkie, sennie uśmiechnięte słońca. Kiwając głową, zaczął rozmowę z sąsiadką z pociągu wymieniali się opowieściami o mizernych jabłkach tego lata, zimie, która przenikała do szpiku kości, i cichych marzeniach o lepszym przyszłym sezonie.

Wysiedli wspólnie na przystanku, którego nie kojarzył z żadnej wcześniejszej podróży. Droga wiła się, wydłużała, raz stawała się rzeką, innym razem ścieżką przez złote zboża. Po chwili ich drogi się rozeszły, jakby staruszka rozpłynęła się we mgle poranka. Robert dotarł w końcu na swoją działkę, która w jego nieobecność obrastała dziką zielenią i pajęczynami. Jednak dziwaczna rozmowa z kobietą dodawała mu otuchy, a w głowie Roberta rozbrzmiewały jej słowa niczym echa dziecięcej piosenki.

Nagle znalazł w sobie energię, jakiej nie pamiętał od dawna. Zaczął od nieporadnych prób kopania w gruncie, obłapując gałęzie jakby chciał wydobyć z nich inne znaczenie. Patrzył, jak trawa przeobraża się w fioletowe łany, a kretowiska śnią mu się miastami. Usiadł na starej ławce, jedząc kanapkę z kiszonym ogórkiem i popijając gorącą herbatę z termosu. Radość przyniosły mu znajome widoki: zwisające główki astrów, jabłka czerwone jak koraliki w dzieciństwie i zapach ziemi mokrej od snu.

Samopoczucie Roberta z dnia na dzień stawało się lepsze postanowił wracać tu częściej, jakby w każdej kępie malin czaiła się nadzieja. Gdy zbierał grzyby na skraju działki, miał wrażenie, że wciąga powietrze pełnymi płucami, a ciężar, który nosił od miesięcy, rozpłynął się bez śladu. Wciąż pracował, bo praca nawet ta najprostsza miała teraz smak głębokiej satysfakcji i sens, który przekraczał codzienność.

W drodze powrotnej zobaczył tę samą kobietę w zielonym płaszczu. Stała zawiązana z chmurą, dzielili się jabłkiem i śmiechem, opowiadając sobie o urokach działkowego życia. Staruszka, której imię mignęło jak echo: Jadwiga, powiedziała, że Robert ma jeszcze wiele przed sobą. Zachęciła go, by widział w pracy źródło radości i ukojenie, a nie brzemię. Kiedy wysiadł na swojej stacji która nie była już taka sama spojrzał na zachodzące słońce. Czuł, jak smutek i melancholia opuszczają go bezpowrotnie, a w ich miejsce pojawia się delikatny, cichy spokój.